Stories

Geboorte van Célia in het ziekenhuiskeyboard_arrow_down

Het verhaal van de geboorte van Célia in het ziekenhuis, tweede kindje voor haar mama en papa.

Zaterdag 17 juni 2017, 22u37u, 32°C. Ter hoogte van de Home of Cooking achter het Muntplein, brak discreet mijn water. De afgelopen dagen kondigde mijn losgekomen slijmprop ook zachtjes aan dat het bijna zover was. Ik kreeg last van lage rugpijn en telde de afgelopen uren een record aantal harde buiken. Dat mocht ook wel na een dag als deze waarop ik ijverig hielp een buffetkast en loodzwaar bed te verhuizen, fanatiek trappenliep, fietste over kasseien, vol overgave stofzuigde en dweilde, tonic dronk en tot slot om kwart na tien ‘s avonds nog een laatste keer de benen strekte. Bovendien wou ik mijn stelling kracht bij zetten dat een tweede kind in het weekend geboren wordt, als het eerste op logee is. Dan kan de zwangere moeder zich beter ontspannen want geen zorgen over de oudste telg. Het was trouwens de laatste kans om mijn gelijk te bewijzen, mijn inleiding stond komende dinsdag op de agenda. Daar had ik hoegenaamd geen zin in. Ik zag het al voor me: een vroeggeboorte bij de zoon en mevrouw die zich laat inleiden, dat is er zwaar over. 9 dagen overtijd is lachwekkend genoeg.

Opgewonden wandelde ik verder, zette mijn muziek wat luider en dacht: ze komt, ze komt! Toegekomen aan ons appartement twijfelde ik of ik niet beter de lift zou nemen, maar besloot toch om,  zoals ik al vier weken deed, de zes verdiepingen met de trap te doen. Voor de zekerheid en om geen vertraging op te lopen.

Thuis riep ik opgetogen naar Anton dat het zover was. Net zoals bij Mauro’s geboorte lag hij te slapen, veerde onmiddellijk recht en kwam naar me toe. Twee keer strippen, seks, trappenlopen, ananas eten, acupunctuur (ik werd radeloos), vaginaal oliesmeren, het pikantste gerecht bij de Thai bestellen, tonic drinken, uren in bevallingsbevorderende houdingen zitten en deze actieve dag zullen ein-de-lijk hun vruchten afwerpen! Enthousiast belden we, te vroeg volgens de richtlijnen van de belbrief van Zwanger in Brussel met Arlind. Echte weeën had ik nog niet en ik kroop op haar advies mijn bed in. ‘Probeer nog wat te rusten, je zal je energie nodig hebben.’ 

Van zodra ik me neerlegde kwamen de eerste weeën. Maar goed ook, ik had er goesting in. Anton bouwde een gezellig weeënhoekje in de slaapkamer: gedempte lichten, handdoeken op de vloer, zitbal bij de aanslag, druivensuiker en water binnen handbereik en zijn handen stevig gepland in mijn onderrug. Fragmenten uit het boek Veilig Bevallen van Beatrijs Smulders flitsten door mijn hoofd: je volledig laten gaan, niet verzetten, mentaal en fysiek openen. Ik zette me in verschillende poses uit de prenatale yoga en schreeuwde het geregeld uit. Dat deed deugd. Ondertussen hield Anton de tijd tussen de weeën bij. Die was best kort. Na drie kwartier belde hij Arlind terug op. ‘Dat ze om de 3 à 5 minuten komen, nog al lang aanhouden en stevig lijken.’ Daar ging haar powernap.

Bij ons thuis had ze snel door dat het menens was. Ze wist dat ik in het ziekenhuis wou bevallen. ‘Ik stel voor dat we stilaan vertrekken. Hoe wil je gaan?’ Aangezien ons appartement als bijvleugel van Sint-Jan kan worden beschouwd, antwoordde ik vastberaden dat ik te voet wou gaan. Waar ik voordien twee minuten over wandelde, deden we er nu ruim een half uur over. Bij elke paal (en ook daar tussen) hield ik stil, ving ik een wee op, schreeuwde het uit. Op 50 meter van de spoedafdeling passeerde een groepje moslimmannen, net na de Iftar, en vroeg bezorgd of ze geen ambulance moesten bellen. Arlind geloofde in mijn kunnen en bedankte hen vriendelijk.

Tussen de aankomst op de spoed en ons installeren in de verloskamer herinner ik me weinig. Arlind nam de regie over, ik moest gewoon volgen. Ook deze keer hadden we geluk en zaten we in de grote verloskamer met bad, zitbal en hangtouwen. Een vroedvrouw in opleiding vroeg of ze de bevalling mocht meevolgen. Ze heette Celia. Anton en ik keken elkaar aan. Dit komt meer dan goed.

Ik trok onmiddellijk mijn kleren uit, zoog de zoveelste druivensuiker naar binnen, verbeet het plaatsen van het slotje voor een eventuele katheter en begon rond te wandelen. Arlind vroeg of ik een bad wou. Graag. De weeën leken mee te werken (niet minder frequent, wel draaglijker). Tussen twee weeën dommelde ik in en liet mijn heupen wijd openvallen. In mijn hoofd herhaalde ik de mantra ‘openen, openen, openen.’ Ik had snel persdrang. Toen na een tijdje bleek dat ik nog 1 cm te gaan had voor ik echt kon beginnen persen, kroop ik uit bad. Ik nam het blikje iced-tea (geen bevalling zonder iced-tea) en dronk het, over de venster leunend, in een teug op. Buiten was het eindelijk minder heet, nog steeds donker en stil. Dat moment ervoer ik een intens geluk.

Kort daarna kreeg ik het even moeilijk. Dat het toch echt wel stevig was, die weeën. Arlind moedigde me aan op een manier dat ik kon verdragen. Geen standaard schouderklopje maar oprechte steun. Uit haar stem klonk bewondering en vertrouwen. Ik maakte opnieuw de klik, kroop terug het bad in om ook die laatste koppige centimeter te laten weken en van zodra ik terug persdrang voelde kwam ik er uit. Nu was de baarkruk aan de beurt. Een wc-bril op poten, wat een uitvinding. Ik leunde naar achteren op Anton en duwde me telkens er een wee kwam stevig af met mijn ellebogen op zijn knieën. Snel, het leek een kwestie van minuten, kwam haar hoofdje tevoorschijn. De zwaartekracht nam over, ik stak enkel dat laatste tandje bij. En opeens was ze daar, ons meisje, Célia, geboren om 5u28. Opgelucht, euforisch en verliefd hield ik haar vast.

Lang leve de zondagskinderen.

Geboorte van Brecht in het ziekenhuiskeyboard_arrow_down

Het verhaal van de geboorte van Brecht in het ziekenhuis, eerste kindje voor haar mama en papa.

Lieve Brecht,

Daar ben je dan eindelijk! We keken al zo lang uit naar je komst, maar je had het nog zo goed naar je zin in mijn buik, dat je besloot tien dagen langer bij mij te blijven. Die uitgerekende datum, we wantrouwden hem al lang, maar uiteindelijk ga je daar toch naartoe leven. En elke dag na 15 maart duurde te lang. Ik was al meer dan vier weken thuis. Alles waarvoor ik na jouw komst geen tijd meer zou hebben, zeggen ze dan, had ik inmiddels al twee keer gedaan. Op restaurant, naar Ancienne Belgique, het filmhuis, elke dag de krant van A tot Z lezen: ik had er zo naar uitgekeken, maar dit begon toch echt te vervelen. En met het verstrijken van de tijd begon ik zelfs een beetje ongerust te worden. Het scenario van de bevalling, dat ik al in detail kende, begon steeds minder realistisch te worden. Straks zou ik niet geholpen door een vertrouwde vroedvrouw bevallen en zou het ziekenhuis het heft overnemen. Gelukkig hadden de vroedvrouwen er nog steeds het volste vertrouwen in. Zij wisten mij bij elk bezoek weer gerust te stellen. Jij had nog alle tijd om uit je zelf te komen. En zo ging het.

Febe moest je wel een handje helpen door je hoofdje even te kietelen (strippen heet dat dan). Maar je sliep nog lekker door. Pas de volgende ochtend begon het te rommelen. Toch durfde ik nog niet te geloven dat dit het begin was. Die ochtend moesten we sowieso naar het ziekenhuis om jouw hartje te monitoren. Vanzelfsprekend stapten we op de fiets: in Brussel ben je kruipend sneller op je bestemming dan met de auto (dat zou later die dag nog blijken). Na een paar honderd meter werd dit toch te ongemakkelijk en ben ik bij heit (Fries voor vader) achterop de fiets gestapt.
Eenmaal aan de monitor bleek dat met jou alles dik in orde was en dat mijn buikpijn wel degelijk weeën waren. ‘Dat kan nog wel een paar dagen duren. Of niet, en dan zien we jullie vanmiddag wel weer,’ zei de verloskundige.

Weer thuisgekomen, deze keer met een taxi, duurde het niet lang meer voordat de arbeid echt losbarstte. Op handen en knieën onder de douche en daarna opgesloten in een verduisterde kamer diende je jouw komst met steeds grotere regelmaat aan. Heit kwam naast ons zitten en kon nog even de krant lezen en proberen mij tussen de weeën door wat fruit te voeren. Na een paar onwezenlijke uren kwam Febe aangefietst. Zij kwam al snel tot de conclusie dat wij al een aardig eind op weg waren. We konden langzamerhand wel eens naar het ziekenhuis gaan. Het was16u00 en omdat ik me zo verdiept had in allerlei bevallingsverhalen begon ik te rekenen dat jij voor de nacht in mijn armen zou liggen. Febe stapte weer op de fiets en wij in de auto, op handen en knieën op de achterbank. Ik ben benieuwd wat de Brusselaars hebben gedacht bij die aanblik. Uiteraard hebben we de hele route stapvoets moeten voortbewegen en bij elk stoplicht, omringd door de kakofonie van het Brusselse verkeer, stilgestaan. Ook bij de spoedeisende hulp konden we op weinig coulance van de andere automobilisten rekenen en dachten zij met flink toeteren jouw heit te kunnen aansporen mij sneller van de achterbank te helpen.

In de verloskamer -en ineens dringt de volledige betekenis van het woord verloskamer goed tot mij door- heb ik samen met Febe alle mogelijke posities uitgeprobeerd: van het bed naar de skippybal om uiteindelijk in bad te belanden, zoals we al eerder hadden besproken. Wat was dat heerlijk! Febe begeleidde het hele proces zo kalm, dat het voelde alsof heit en ik alleen waren. Zij maakte het bad warmer als ik het koud had, bracht water als ik dorst had en een koud washandje als ik het weer te warm had. Buiten werd het langzaamaan schemerig, het was zowaar sfeervol in de kamer. Op een gegeven moment moest ik van Febe toch nog even naar het toilet. Hangend op haar en heit lukte dat maar nauwelijks. Buiten mijzelf heb ik heit zelfs even gebeten! Maar uiteindelijk was dat het enige leed dat hij te verdragen kreeg. Al die yogalessen waren toch niet voor niets geweest. Concentrerend op mijn ademhaling en volledig in mijzelf gekeerd liet ik de golven van pijn over mij heen gaan. Ik had lang gepiekerd over het al dan niet vragen om pijnbestrijding, maar tijdens de bevalling heb ik daar geen moment aan gedacht.

Teruggestrompeld in een verschoond bad voelde ik dat jij er ook klaar mee was: er uit! Jij begon ook te werken en dat hebben we samen een halfuur gedaan. Heit zat achter ons gehurkt, Febe en een tweede vroedvrouw tegenover ons aan de rand van het bad. Het was inmiddels donker geworden buiten. Ik heb geschreeuwd, niet wetende dat ik zulke kreten produceren kon. En toen, dat laatste stukje: ik kon je hoofdje al zien. ‘Nog een keer persen’, verzekerde Febe mij. Daar kwam je, als een wit wormpje in het water. Een tel later lag je al op mijn borst. Na al die maanden een idee in ons hoofd en een bewegende bult in mijn buik ben je ineens onze dochter, echt, Brecht!

Homebirth of Kalokeyboard_arrow_down

The story of the homebirth of Kalo, third child for her parents.

I am a yoga teacher (sort of) and I have had 2 previous births. Both were quick, clean, messy and perfect, in the way that only births can be. One even included a child born in the caul, the other, an immense amount of meditation and the experience of holding a rock and seeing bright white light streaming out of it into the sky. Yet with all of these occurrences, I still have never written a birth story. But perhaps for my last and final tribute to creation itself, I can write something down. Something that honours the three births that I had, something that gives honour to the perfection that is my daughter.

The pregnancy was hard, not hard as in I needed to be on bed rest and cancel my life but hard as in, I caught every cold virus that went around my office and had a tough time coping with a travelling husband, a crazy overbooked schedule including organizing an 80th and a 40th birthday party and sever issues regulating my emotions in a professional context. In particular, I struggled with making sure the other kids were happy and settled in their new life in this fairly new country before a new baby came and to a certain extent wondering why I was doing this. Had I, in fact, made a mistake, and was I ruining our really quite perfect life. 2 kids, 2 UN careers, a happy marriage, a BMW (yes, that was a joke, I mean we do have one but it is not part of our happiness).

But because I had to, I went ahead, I did it anyway and I struggled through it with the best of them. And then went on maternity leave, loved my little boys so much on a perfect holiday for four and then again at home for a couple of weeks, stuck them in a summer day camp and then took a break. Should I have finished a few things off or done a last cooking/cleaning session before that break? Yes, but instead I went to a club, swam, did a hammam, laid out in the 25 degree Belgian summer sun and relaxed. Afterwards I asked the babysitter to look after the boys after camp that evening so I could go to pregnancy yoga with the best teachers in the world. I came back home and slept like a log. And so, of course, predictably for me, when my pregnant body tired and overwhelmed with attempting to be a super-human at work and then a super-human at home experienced rest, it decided to cut all losses and get this baby out. I woke up the next morning to the beginning of my usual 10-12 hours of the beginnings of labour. Contractions that feel like a period, the loss of a mucous plug (still have no idea why we can't find a more glamorous term for that thing) and the feeling that I have a few hours to do my business before I’m blissfully out of it for a few weeks. I took a walk around the pond with my boys, asked the au pair to take them for the afternoon, called my husband – told him why I was annoyed with him that morning, asked him to be home after lunch and gave him a list of things to do, took a 2 hour nap and got ready for the most intense birth experience I have ever had (small sample size though, n=3.)

And so, the kids are in bed and its 10 or so now and I’m watching ‘my show’ (it’s the good wife at the moment, after this baby I am so having a career change to be a corrupt Chicago lawyer.) I stop the show, I sleep for a couple hours and am woken at 1:30am. I realize that probably the contractions are so annoying that I can’t sleep so I run the bath and call the midwife (also used to be one of my shows). Ahmed can’t sleep so he wants her to come so he can go downstairs and sleep (some might say romance has died, other might say – someone needs to get some sleep so the other two ragamuffins get looked after in the morning.) I dilly-dally on the phone (because let's face it I HATE telling people I need them) but then eventually say she should come.

She arrives at 2:30. She says ‘this is nice’ when she walks in. I assume she means the ambience, I am already in my usual ‘stoned/present’ mindset, the lights are off but there’s a candle on and I have my weird Tibetan chanting music going. She asks if I want her to check me. I say no because I think we can wait a bit. (I ask her later if she wants to but she says it’s not necessary.) Ahmed goes to sleep downstairs.

I sit in the bath and we chat. At some point I am just so hot I have to get out of the bath, I walk around, our bedroom is white, the walls, and the wooden floor and the ceiling is high. The bathroom is adjoined to the bedroom and we have those ridiculous side by side sinks built into a beautiful wooden counter. It’s safe to say it’s the most luxurious place ever to give birth. I feel like I am not in my life but in the life of someone elegant (I am sadly, the type of woman, who at 38 will totally pick my nose and fart if I think no-one is looking.) And then I walk to the closed window, naked, still too hot. I push against the hip-high window sill with my hands and I ask the midwife to push on my back when the contraction comes. I need my hips pushed together, rather than just pressure on my back. I look outside, I can hear the fountain in the lake, the street lamps shine on the trees and water, the clouds above the church are lit by the moon. There is an exceptional calmness in the air but I am brought back to my life by the pain of the contraction that is making it’s way across my belly.

After a short cooling time out of the bath, it’s just too painful and so I go back in. The midwife is on the phone a bit and I immerse myself in my world of meditation music and moaning. Presently, it starts. I breathe, I meditate, I make noises, more than before, than ever before. I sleep or near sleep between the contractions and wail my way through when they come. There is more movement around me, telephoning maybe, or other stuff, I’m pretty sure someone says the word ‘tea’. Inside me Kalo is moving. She is moving her legs and kicking around. It’s like no-one has given her the memo that we are getting to work. Why is she moving? Why is she not hunkering down to zip out there like a bullet (wishful thinking)? At some point there is another midwife and my husband and the contractions are so painful. I think that I have made a mistake. This baby is still having a party inside me and is not ready to come out yet. I am on level 3 contractions. (I have my own rating scale for contractions – 1) Let’s get cooking some last-minute post-natal dinners 2) Fuck I forgot this felt like this, where’s my bath and 3) Goddamit when is that ring of fire coming?) Yet, in my mind, because this baby is dancing I still think there are hours to go. For the first time ever I almost voice the concern in my head that I should be going to the hospital to anaesthetize this. I can’t do these contractions for another couple of hours. Morale is low.

Instead I say I need someone to hold me up and I need someone to hold my leg up. (In my mind I need more than that, I need someone to do this birth for me because I don’t really want to.) I just have no more strength because the speed and intensity have taken it away from me. And I say to them, ‘I need someone to tell me I can do this.’ My husband is holding me up and he is GREAT. He knows intuitively that he cannot be the one to tell a birthing woman she can do this. So he smiles at the midwife next to him. She takes the torch and says with a sweet smile, in a slightly Flemish lilt ,but nonetheless with a look of intensity on her face ‘You can do this, of course you can do this.’

However, it still isn’t going quick enough, the baby should be coming but it's not, it’s still moving around inside me. Dancing as if she’s got another dj set to go before she’s out, but then at some point I feel the beginning of the ring… the pushing, the moving down and the other midwife says ‘What can you feel now’ and I say ‘I can feel the ring.’ But for some insane reason the baby is still twisting and writhing inside of me, her arms, her legs, her whole body. She’s wriggling her way out, why why why? I get 3 or 4 pushes and then it’s THE CHOICE. Wait for a bit to regain strength during a last contraction or just go for it. Happily I choose to go for it because I’m pretty sure this is my last one and I just want this over with. The head comes out and the feeling of relief is the best ever, yes I know we have shoulders, placenta, 3 days of struggling on an off the toilet but the worst bit, that really awful terrible bit that you would never believe you could survive is done. And one midwife says, “let’s get this little boy out” and the other midwife says, “Well, we don’t know that yet.”

We thought she was just trying to keep the secret that is was a boy until we actually saw for ourselves. And then, somehow, when she comes out, she is a girl. And there was this moment, where my husband and I, proponents and parents of all boy families look at each other in wonder. I never thought, well I never really thought I needed the girl. I was prepared to be the mother of 3 boys. I mean, I was prepared and convinced that I would be the mother of 3 boys. But, there’s a part of me that was released in that sentence. For I have a little girl among my brethren and we are a blissful family of 5.

Homebirth of Samuel, father perspectivekeyboard_arrow_down

It was a Friday night, Matilda (our Daughter) was in bed and if truth be told I was tired and looking forward to watching something on Netflix then enjoying an early night.  Monday was the predicted due date and despite being repeatedly told the second pregnancy could be early I still felt we would be waiting another two days.  But as it worked out I was wrong.

At 7.30pm Dorota informed me that she had a stomach ache, but wasn't sure if this was the beginning of labor or just something else.  In hindsight it seems pretty obvious that it was the beginning of events but at the time it didn't fell as if it would be.  This was probably due to her calm demeanor. But only an hour later Dorota had become sure that tonight would be the night.  But this was baby number 2, so we had heard before we had some time.  We both expected this to last for hours and not be seeing Sammy till the early hours of tomorrow morning.

Still after instruction from the midwives and for Dorotas own comfort the first thing to do was to wake Matilda and escort her by taxi to friends and then return as quickly as possible. Stage one went very well, in fact it was very enjoyable to be sharing a taxi with a very excited little girl. She was old enough to understand that something special was going to happen and a baby would be at her home soon, topped off by seeing the city and night and having a sleep over at a friends.  Yes it will always remain a very happy memory for me also.

I returned quickly, by which time Dorota was sitting on the inflatable ball knitting to take her mind of things. I set about making the room comfortable for her, lighting candles and putting Star Wars on as a simple distraction. Whilst all the time thinking we would still have a lot of time, so no need to rush.

Before 10 I called the midwife just to inform her that things had begun and that we would be calling back later when things had progressed.

I then suggested a little walk outside as we had done this before Matilda was born and it seemed to help. Dorota was happy with this idea, so candles out and a little slow walk just around the block.  We talked about the time before when she was caryingMatilda as well as simple things that we needed to do over the next few days and weeks.

We returned, candles were relighted and Star Wars was un-paused, Dorota returned to the ball.  Still fairly comfortable. Contractions were at this time frequent but not overly intense. We both still thought we would have a few hours of this with the intensity increasing gradually. So we where both calm with some knowledge of what would come. 

Dorota spoke of having some trepidation but she knew she could do it, and a part of her was happy it was coming nearer as it would then be over soon.  As well of course as having a baby boy in our arms.

The hour from 11 to 12 in my memory seems to have passed very quickly.  I have a recollection of only one clear thought and that was of the film. That is until Dorota told me the intensity of her contractions was really progressing fast and they where coming very often, maybe not regularly but often.  

Instinctively she got off the ball and moved to all fours in front of our sofa, where I massaged her lower back and spoke encouragingly. Making sure she knew how proud of her I was and am. I reminded her how brave and impressive she was the first time round in the hope that she would delve into those reserves once again.

At 11.55 I called the midwife to let her know that things had advanced quickly, although in my heart I thought we were at least an hour away, probably more till baby time.

The intensity of the contractions was really building up and we were breathing together I hope to aid the pain she was feeling. By now she felt as if the birth was imminent and she could feel it, but I remained calm thinking this is probably how it feels but it is not reality. I continued to massage Dorota's lower back and calm her by telling her the midwife will be here soon.  

I myself was feeling very calm still at this stage, after all I'd seen this before and I knew the calmer I was the better for the mother. So I spoke slowly simply, encouragingly and lovingly. 

Over the next 20 minutes I can only recall Dorota asking me how long it would be till the midwife arrived a number of times and her repeating that she thought he (Sammy) was coming now. My answer to the first question was always very soon, not long now.  My answer to the second was it probably feels that way but I think we have still time.

Dorota, in full labour by now, repeated he's coming now. So I removed her underwear with the purpose to just check and hopefully reassure her that he (Sammy) wasn't coming yet. And for about a second I was right. No baby yet. But then one second later his head appeared. No face, only dark hair. My immediate reaction was surprise, quickly followed by concern in case he couldn't breath, so I ever so gently cradled his head in my hands. Then very gently rotated his head a little, not by any force on my part but only with gravity. Then for the first time I saw the face of my baby boy.  Sammy.

The enormity of the situation hit me at this point with probably a thousand thoughts going through my mind simultaneously. I can recall the wonder of seeing my sons face for the first time, and the huge sense of responsibility I had at this moment. Some fear must have been there too, but I didn't allow myself to see it, the prevailing thought that came through was to slow my thoughts, stay calm as this would be the best thing for mother and child I can do.

So I believe my words were "OK he's here, I can see his head.  But it's OK I'm going to need you to push again alright".

I removed one hand from the baby to rub his mother's back but had to bring it back swiftly, as Dorota pushed and Sam was out.  A whole person, arms and legs were already here. I caught him in my lap and hands. A tiny slippery soft little person. For what seemed like seconds but was probably half a second there was silence. I remember thinking is he alright, will I need to do CPR, can I do it? But before I could finish my thoughts he gave out a scream which was swiftly followed by me saying he's here. And a perfect little boy was in my lap. A little bit slimy but perfect none the less.

I said something to Dorota, I don't remember what.  Then I reached for my phone to call the midwife to tell her he was here, and I believe her response was yes I can here that.

Dorota adjusted herself so she could see him, cradled him while still attached by the umbilical cord. I called the midwife and she was outside by then, I ran to the door and let her in leaving Dorota kneeling with Sammy in front of her. 

So now looking back, things did go fast but not with a sense of panic.  It was a simple birth, and although Sammy didn't enter the world quiet as planned I wouldn't change a thing.  

Dorota and I have two beautiful children now, and both have been born at home. I'm still searching for the words a month later, but to some degree I understand when I was told that the process is natural. As a man I can't get any closer to the experience of childbirth. I have the up-most respect for mothers and the experience they go through, and while the decision is always with them as to how they would like to do it, I would advocate the joy of keeping it simple and as little medicalisation as possible.

I have two great children, and they have a brilliant mother, we have very happy memories of when we got to meet them both for the first time. I'm pretty sure one day in many years when I'm even wrinklier I'll still be able to recollect them all and draw a smile, I think that makes me pretty damn lucky.

Story about breastfeedingkeyboard_arrow_down

Leila was born at home, in our comfortable and colourful living room. She had a long and complicated descent through the birth canal, but once she was born (sunny side up!) she was healthy and perfect. The first days with her were magical, but not at all easy. I was exhausted and still in pain and just wanted to curl up in bed with my little baby and found the breastfeeding very difficult. Just minutes after the birth she had latched perfectly and with almost no help (to my surprise!) but over the next few days she would latch on briefly and then unlatch and arch her back in protest. Seeing her in discomfort, added to the sadness of "failing" at the art of breastfeeding in front of my partner and of all the people that visited us during those first few days, was very frustrating for me. Luckily on the 4th day we figured out that her discomfort was due to the fact that she had not yet passed her meconium, so as soon as we put a bit of olive oil on her butt she instantly did. After that things got easier, she started nursing like a pro, and for about five weeks I thought "nice, all the hard stuff is now behind us!'. I still remember those wonderful weeks; she nursed happily, slept all the rest of the time, and allowed me to recover.  

Then on the 5th week suddenly we noticed she was arching her back again during feedings, and my serene, sleepy baby quickly became very fussy and cried so much it was heartbreaking. What was hardest for me was that she seemed to scream when she was in my arms and when I tried to breastfeed her. Her sleep cycle became a very stressful "20 minutes of sleep - 5 minutes of nursing - 30 minutes of crying" and this was happening day and night. Our doctor reassured me saying it was colics, or a growth spurt, or both, and that it would just pass, sooner or later. But every mom knows that when their child is in pain "sooner or later" does not sound soon enough at all. Of course I was relieved when Duncan, her dad, would pick her up and she would calm down and fall asleep in his arms, but at the same time it hurt me so much to not understand why the problem was me.

The day that Leila started refusing the breast I was desperate and called Elke. I told her that I was not convinced with what our doctor had said but that I had no energy to go look for a different doctor, and that I needed help ASAP. She came and observed our breastfeeding "battle", and said that to her it looked like Silent Reflux. We had never heard of it, and since our baby never spit up any milk, we hadn't considered reflux as a possible problem. And then she gave me the best piece of advice I had received until then in those difficult weeks: to join the mother group at Zwanger in Brussel, to share experiences and get advice from the midwives and from other breastfeeding moms. She also put me in contact with Elke, midwife at ZIB, who confirmed she too thought it sounded like Silent Reflux and offered me breastfeeding-friendly advice. I chose to specify "breastfeeding-friendly advice", because in the same days that I talked to Elke, I went again to see my doctor, and suggested to him it could be Silent Reflux, to which he suggested that maybe simply my milk was hard to digest for Leila, and that I could try "other brands" that she might like more. This, and a prescription for anti acids that we never bought, left us very unsatisfied. 

At Babyboost I learned all about reflux and about the many things I could to help Leila cope with it without giving her medication. I also learned not to be embarrassed when my baby cries and screams (and other people approach you to tell you she is crying because she is hungry/cold/hot/uncomfortable in the sling/tired etc. which is usually said with kind intentions but that still made me feel inadequate as a mother). Other mothers at the group had struggled with reflux before me, and so I started following bits and pieces of advice, and before I could notice any progress in Leila's condition, I noticed a big change in my attitude, because finally I felt like I was doing something to help her. We started holding her upright all the time (night time included, for a few weeks I slept reclined with her in my sling, so that she was never horizontal; I stopped eating dairy, started giving her probiotics and started feeding her more frequently (about every 30 minutes) so she would get smaller more frequent feeds. We met with An, the osteopath at ZIB, and she massaged Leila's diaphragm, which we think helped her. Things started improving slowly (which for the first weeks meant she was only crying 10 minutes instead of 30 after every feeding), and we never did find out which one of these things helped Leila get better, maybe they all did. By the time Leila was 10 weeks old, her reflux had gotten a lot better, and I could now relax during feedings (though still keeping her vertical) which felt like a dream.

Today Leila is almost 4 months old and we fit like two pieces of a puzzle. My breast is for her a safe and happy place to be, she often smiles with anticipation when I lift my shirt to feed her and most times when she is finished eating she either looks up and gurgles happily, or she is fast asleep. With the right support and advice, breastfeeding went from being a frustrating and sometimes painful battle with my baby to being our special peaceful moment together. I still often feed her in the sling and at night I feed her in a laid-back reclined position, because I have made the mistake at night to be too tired to sit up and so I feed her lying on my side, but I usually pay for that mistake by then spending the night awake with an unhappy baby. We have stopped the probiotics, and I have started eating a little bit of dairy again, and all seems to be going well. She now sleeps on her own on her inclined mattress in her co-sleeper next to me (by sleeping on her own I just mean not in my arms). Of course, we have days in which her reflux will come back (today was one of them... and maybe I realize I shouldn't have eaten all that chocolate AND an ice cream this morning), but now we know how to recognize it quickly and how to deal with it, so it lasts very little. 

Of course now Duncan, Leila and I have other challenges ahead of us (for now how to get a good night's sleep is on top of our list) but at least we now have a healthy and mostly happy baby and I love breastfeeding her. 

Mijn borstvoedingsverhaalkeyboard_arrow_down

"Ach, als pediater hoef ik jou niet veel te leren! Jij weet natuurlijk alles van baby´s"

Hoe vaak heb ik deze zin wel niet gehoord. En hoe ontzettend klein voelde ik me, omdat ik juist vond dat dat níet zo was. Wat nee, ik snapte er niks van. Dat kleine wezentje wat zo verschrikkelijk veel gevoelens in mij losmaakte. Zo veel liefde, maar ook zo veel wanhoop en frustratie. Dat kleine wezentje wat zo gewenst was. Zelfs zo gewenst dat ik er, ondanks een hele drukke baan als kinderarts, alleen aan begon. Dat wezentje wat me twee lange jaren liet hopen en wanhopen voordat ik het mocht verwelkomen.

Toen ik eenmaal zwanger was, had ik het geromantiseerde beeld van de baby aan de borst in mijn hoofd. Want dat het borstvoeding zou worden, stond voor mij vast. Ik informeerde mij, las talloze borstvoedingsboeken en dacht de meest voorkomende problemen te kennen. Ik kende het belang van het eerste borstvoedingsmoment, ik wist dat goed aanhappen belangrijk was en dat de borstvoeding geen echte pijn mocht doen, ik besefte dat er een leercurve van enkele weken zou zijn voordat het makkelijker zou gaan. Maar ik wist niet dat theorie en praktijk zo mijlenver uiteen konden liggen…

Ik was 40 4/7 weken zwanger toen mijn kleine wezentje na een lange arbeid door zijn sterrenkijkerspositie ter wereld kwam. Na bijna 36 uur weeën was ook mijn baarmoeder moe en verloor ik op korte tijd veel bloed. Te veel bloed. Op het moment dat mijn zoon begon te zoeken naar de borst, werd ik met een veel te lage bloeddruk bijgevuld en volgestopt met medicatie. Op het moment dat ik weer een beetje bij de levenden was, was zoonlief tevreden sabbelend op zijn handje tegen mij aan in slaap gevallen. So far het eerste borstvoedingsmoment.

Ook de dagen erna waren moeilijk: het lukt mijn zoon niet om aan te happen. De combinatie van grote borsten met relatief vlakke tepels en een ongeduldig en hongerig mannetje waren niet ideaal. De vroedvrouwen in het ziekenhuis probeerden hem keer op keer aan de borst te krijgen. Maar ondanks soms 20 of 25 pogingen lukte het niet om hem meer dan 2 of 3 slokken te laten drinken.

Na 2 dagen begon mijn zoon al te overstrekken als ik hem maar installeerde op het borstvoedingskussen om voeding te geven. Mijn baby naar de borst toe bewegen was simpelweg onmogelijk geworden, zo hard als hij zich tegen die beweging verzette waarin elke vroedvrouw hem probeerde te dwingen. Mijn tepels waren rauw door alle aanlegpogingen en de verkeerde techniek. Mijn lichaam schreeuwde "stop" en gelukkig luisterde ik: ik zou alleen nog zelf proberen aanleggen en enkel als de zoon ontspannen was. Na 2 dagen kolven en bijvoeden, het knippen van het tongriempje en 3 types tepelhoedjes later dronk mijn zoon op dag 5 voor het eerst aan de borst.

En toen gingen we naar huis. De ene dag ging beter dan de andere, maar na 4 weken zat ik nog altijd met enorm diepe tepelkloven en pijn, en die stomme tepelhoedjes waardoor de voedingen steeds 1-1.5 uur duurden, er veel lucht werd geslikt en mijn zoon enorm veel krampen en wind had. Mijn eigen thuisvroedvrouw en een lactatiekundige uit het ziekenhuis wisten intussen niet meer goed hoe ze mij en mijn zoon konden helpen.

Intussen was ik óp. Óp van vermoeidheid, óp van de zenuwen. Borstvoeding geven was een obsessie geworden. Want zou ik dan die ene kinderarts zijn die geen borstvoeding zou kunnen geven? In een laatste poging om mijn borstvoeding te redden kwam ik bij Zwanger in Brussel terecht. Ik mocht nog dezelfde week komen. In plaats van binnen 10 minuten te besluiten dat er niks mis was met de aanhap maar dat mijn zoon gewoon een beetje onrustig was, besteedde Elke bijna 1.5 uur aan mij en mijn zoon. Met geduld liet ze hem keer op keer opnieuw proberen juist aan te happen, kalmeerde hem tussendoor, en probeerde opnieuw.

Ook de weken erna werd ik fantastisch ondersteund en groeide mijn vertrouwen in de borstvoeding en in mijzelf als mama. Met veel begeleiding en geduld lukte het me na 8 weken eindelijk om mijn zoon borstvoeding te geven zonder tepelhoedje. De Babyboost (toen nog "Moedermelk en Boterhammen") werd mijn steunnetwerk. Ik durf zelfs te zeggen dat deze dames (vroedvrouwen én andere mama´s) me gered hebben. Eindelijk durfde ik toe te geven dat ik níet alles wist. Dat ik gewoon mama was van mijn eerste kindje, en niet iemand die door haar opleiding alles al moest weten. Dat het oké was dat ik af en toe de wanhoop nabij was, en dat ik dat niet allemaal alleen moest oplossen.

Mijn zoon is intussen bijna 3 jaar oud, maar de dames van de Babyboost spreek ik nog steeds. En ook mijn dochter (11 maanden oud) is een echte Zwanger in Brussel-baby. De ervaring van die tweede is compleet anders, mede omdat ik weet tot wie ik mij kan wenden als ik vragen/ onzekerheden heb.

Dank u Zwanger in Brussel, om mij als kinderarts te leren dat ik gewoon mama mag zijn….

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x