phone +32 495 88 15 02

Stories

Birth of Jan in the hospitalkeyboard_arrow_down

The story of the birth of Jan in the hospital, first child for his parents 

Becoming a mother with Zwanger in Brussel

This is not a birth story. The birth of my son was just a piece of the much complicated, life-changing puzzle of becoming a mother. We tend to concentrate on that very moment – when you embrace your child for the first time. But how you prepare for it – and the support that comes right after this miracle throws your world upside down – is even more important. And this is why I am so happy I trusted the amazing ladies from Zwanger in Brussel to guide me on this happily-scary journey.

I remember researching the options of giving birth in Belgium before even trying to conceive and being delighted about the possibility of delivering with an independent midwife. I loved the idea of the woman helping a woman to birth, of being surrounded by familiar faces and having a calm, non-medicated, natural delivery. And then I found the website of Zwanger in Brussel. Something in the eyes of the ladies in the picture there – their smiles maybe – clicked with me immediately.

So a couple of days after seeing the two lines on the test I wrote to Arlind, asking for an appointment. Her reply started with congratulations – I distinctively remember those as the first congratulations I received. Nobody knew yet! Such big news, and only my husband, I and the midwife were aware… This changed pretty quickly though. On our first appointment in the studio, we jumped into a very good friend, who was doing yoga for pregnancy there. It was an emotional moment and secret was eventually kept for other couple of months, but seeing that my friend trusted Zwanger in Brussel gave me even more confidence.

The following 9 months seemed to last forever while I was pregnant, but now, three weeks postpartum, I feel the time flew away in a second! I went for regular appointments with the midwives, personally met each of them, and they were exactly as I imagined seeing them on that photo on the website – calm, positive, warm people, always full of reassuring advice, never too intrusive, supportive with whatever choice I wished to make. Most importantly – this was my first pregnancy, and I had a lot of questions and doubts coming urgently exactly when I was not having an appointment in a couple of days. And I called and called and there was ALWAYS someone – Febe, Arlind, Elke or Hanne – patiently explaining, checking, being flexible. I never felt stupid, or a burden. I felt understood and supported.

The midwife care is supported by regular scans in the hospital of your choice – in our case St Jan – or your gynaecologist. I loved this approach because it ensures that everything is monitored, but in a calm way – always assuming everything is normal. You don’t need a doctor to follow your pregnancy – doctors are for when you are sick, they know all the possible problems and solutions, but tend to focus on looking for the problems. And in most pregnancies, there are no problems! And this was exactly the feeling that Zwanger in Brussel gave me each time I saw them. I felt calm and confident.

My baby boy was born almost a week after his due date. I was preparing for a long and difficult birth – as I grew up with my mom’s stories about the 24-hour births of her two daughters. I was sure that genes played an important role and did a lot of mental preparation for the many hours of labour that awaited me – hypnobirthing classes with Arlind (yes, you can do that, and it’s great!), breathing techniques, etc. I also followed the advice received by the midwives – eat dates and do some exercises for a good foetal positioning. I stayed active until the very end – I went for a swim the day that my boy was born!

It was actually in the pool where I felt some menstrual pains for the first time – and a thought crossed my mind that maybe – MAYBE! – baby was finally coming. My mom had arrived a couple of days before, and my husband took some holidays to share the last days together – only the two of us – before the baby arrived, so after the pool our happy group went for a walk to the city centre of Brussels. My office happens to be right at Grand Place, so I passed by the say hi to my colleagues and show my enormous baby bump for – I hoped – the last time. When we went back home, I felt more of that funny pain around my ovaries, and decided to nap – also following the advice received by the midwives. An hour later (what I now know were) proper contractions started – mild, regular, bearable. To take my mind off the topic of OH MY GOD I’LL BE GIVING BIRTH SOON my mom and I started watching series – but 20 min into the first episode I could not sit down during the contractions. My back was hurting, and I was restless. My mom gave me a tearful look: “It’s starting!”.  Things were still pretty calm in my head – and in my body. My husband started cooking dinner, and I went for a hot shower, to try to relax even more. But contractions were not fading – they were intensifying and getting really painful. In an hour the situation went from “I’m handling this like a boss” to “OMG, if this is the start, I’m not sure I wanna get to the end!!”. I monitored the contractions and they were 3 minutes apart. Still walking and talking through them, I decided to call the midwives – just in case, even though I was sure it was way too early. Only a couple of hours had passed since I felt anything at all. Good that I called. Good that I had the confidence to call them “just in case”. Elke picked up and hearing my voice, she decided to come over and check me. Half an hour later she gave me the news – 5 cm dilated, time to head to the hospital. Pain was strong, but I was so happy that things were moving so fast. My mom could not believe it. My husband kept calm – or at least pretended. Later he told me he really was calm – that Elke’s presence made him confident everything was under control.

So we went to St Jan – and things got really hectic there. Contractions were very strong and less than a minute apart. I was screaming and groaning and moaning and moving through them – there was no other way to bear the pain. I remember Elke constantly telling me that I am doing a great job – I didn’t believe her, and I felt helpless against the force from within my body – but it felt so good to have someone believing in you. I changed positions as Elke suggested – and I suddenly felt the urge to push! It was actually a much stronger feeling – my body was pushing already, and I simply couldn’t resist it. Elke suggested I moved to the birth stool. There my husband – who had been there the whole time, quietly and calmly reassuring me with his presence and the firm hold of his hand – embraced me and I started to push, following the signals of my body. I remember my surprise when Elke left the room – to return a moment later with another midwife. “Ok, here we go! This must be the final countdown!” I remember thinking. Elke said she was seeing the head crowning, I screamed shamelessly because of the intensification of the pain, and then, the most stupid question: “Is there hair?”. “Yes!” Elke replied proudly. One more push and HE was out – puffy, swollen, red, and quiet. I looked at the tiny little human in my arms, and I couldn’t believe how on earth he had appeared. Everything went so fast. And why wasn’t he crying? And there he started screaming. LOUD! I felt so happy. So strong. Wonder woman. Mother.

With the help of Elke and my husband, I stood up and moved to the bed. Elke put Jan on my breast, and I was astonished by the force of his grip on my nipple. So strong, my dear son, and so alive! I had to be stitched, so my husband took the baby skin to skin. Elke was holding my hand, while the gynaecologist was working on my rather complicated tear. It hurt, and I was tired. I remember looking into Elke’s eyes, and her smile – “You did a good job. This will be over soon. Everything is ok.” I was crying, but her presence in that moment, her being there and looking into my eyes – I will always remember this.

We stayed in the hospital for other two days. I was really surprised by the amount of attention we received from all caregivers. Everyone was so kind, so patient. Breastfeeding started very well just because every time Jan was hungry - that was every hour or even less – a midwife or a nurse would come and show me how to do it. It is such a special, magical moment – when you discover you can actually feed your baby! You are the only one who can do that in the whole universe! And your son knows that too!!

At home, Elke and Arlind visited us regularly, helping me with all possible questions and mainly with breastfeeding. Elke taught me to breastfeed while lying on my side – which made the nights with my always hungry son much easier. I would put him on the breast and fall asleep, waking up in 30-40 min to find him peacefully sleeping with the boob still in his mouth. When the sweetness of the first days passed, fatigue became unbearable and crying started. Early motherhood feels lonely and frightening – long days with a fuzzy baby at home, not sure what you are doing wrong. So I went to the Babyboost –  a great place for new moms. I was surrounded by women going through exactly the same challenges, we talked about babies crying and crying and for apparently no reason. I was the only person not speaking Dutch there – so all of the other ladies switched to English. This was so kind.  And it helped, enormously.

I am finishing writing this, and more than a year has passed. Looking back, I would not change a single thing. Thank you, amazing midwives. I am a mother now.





Geboorte van Anton in het ziekenhuiskeyboard_arrow_down

Het verhaal van de geboorte van Anton in het ziekenhuis, tweede kindje voor zijn mama's.

Donderdagavond 14 februari. Eva en ik kijken naar de finale van De Dag. Ondertussen krijg ik sms'jes van vriendinnen. Of het dan toch geen Valentijnskindje zal worden?
Nee. Gelukkig maar, lijkt me. Je verjaardag wil je niet per se delen met de patroonheilige van de chocoladeharten en de hotelarrangementen.
Maar ik voel wel dat het 'op handen' is. Ik heb veel harde buiken en eerder die dag ben ik een soort yoghurtachtige substantie verloren. Een hele kwa(r)k. Even dacht ik dat het vruchtwater was. Maar het was geurloos en bleef niet lopen. Een telefoontje naar Hanne stelt me gerust. Waarschijnlijk gewoon afscheiding.
We gaan slapen, Eva in de logeerkamer en ik in ons bed. Niet gezellig, al zeker niet op Valentijn, maar de laatste dagen snurk ik zo hard dat Eva zich in een belegerd Bagdad waant.
Om kwart voor drie word ik wakker. Pijnscheuten die van boven naar onder door mijn buik trekken. Hoewel, pijn is veel gezegd. Een zeurderig 'wee' gevoel. Zijn dit contracties? Ik besluit af te wachten en de intervallen te timen. Zo'n 12 minuten. Ik lees nog een uurtje in het exemplaar van 'Duik in je weeën', dat Elke me vorige week heeft uigeleend. Dan trek ik naar de logeerkamer om Eva in te lichten. 'Ik denk dat het begonnen is, schat'. Ze is meteen klaarwakker.

We wachten tot er echt regelmaat in de weeën zit en bellen dan naar Hanne. Ze zal er binnen een uurtje zijn. Ik ijsbeer door de woonkamer. Eva downloadt een weeëntimer en noteert daarin ook de intensiteit: zacht, matig of hard. Wow, dit was een harde, zeg ik. Wist ik veel. Dit was nog niks in vergelijking met het échte werk, maar dat zou ik pas veel later ontdekken.

Hanne arriveert. Zij neemt het timen over en Eva gaat onze zoon Walt wekken en klaarmaken voor school. Tussen de weeën door babbel ik met Hanne. Gewoon wat smalltalk. Dat het zo'n mooi weer belooft te worden. En over haar huisgenoten die zo meeleven met haar avontuurlijke vroedvrouwenbestaan. Walt komt de trap af. 'Is mijn broer er nu al uit?', horen we hem vragen. Hanne schiet in de lach. Kleuters hebben duidelijk een optimistisch beeld over de duurtijd van het geboorteproces.

En dan begint het bekende ochtendritueel. Walt die tergend traag en druk babbelend een boterham binnenwerkt aan de ontbijttafel en de actualiteit op Radio 1 op de achtergrond. Alsof er niets aan de hand is. Plots vallen mijn weeën stil. Volkomen normaal, zegt Hanne, door de drukte. En inderdaad, zodra onze taterwater naar school is, en ik weer in stilte door de woonkamer hobbel, hernemen ze. 

Rond 8u30 checkt Hanne hoe ver we al staan. De baarmoederhals is verstreken en erg soepel, en ik heb anderhalve centimeter opening. Een gunstig touché, noemt Hanne het. Maar omdat we nog een hele weg te gaan hebben, stelt ze voor om nog wat huisbezoeken te gaan doen (de drukke agenda van een vroedvrouw). Ze raadt ons aan om nog even te rusten en rond de middag opnieuw contact op te nemen.

Eva en ik kijken naar een documentaire over de gisteren overleden gitarist Willy Willy van de Scabs. Ik grotendeels rechtstaand, heen -en-weer lopend of wippend op de zitbal. Zodra ik ga zitten of liggen is de pijn erger. Na elke wee moet ik naar het toilet. Vervelend maar dan zal ik al zeker geen kaka moeten doen tijdens het persen, hoop ik stiekem. Ik moet ook overgeven. De foute richting, denk ik. 'Open en onder, open en onder', herhaal ik het riedeltje uit ‘Duik in je Weeën’.

We besluiten een ommetje te gaan maken. Het is prachtig weer. Het voelt heel bijzonder, in het eerste lentezonnetje, wetende dat dit onze laatste wandeling is voor we er een zoontje bij krijgen. Het wandelen bevordert de weeën. Ze komen om de 4 a 5 minuten nu. Ik moet steeds vaker stoppen met wandelen en houd me vast, met mijn armen rond Eva's nek om de wee op te vangen. Gelukkig wonen we in een rustige buurt en zijn er bijna geen mensen op straat. Want het is een heel schouwspel. Een strompelende vrouw die om de zo veel meter halt houdt om met gebogen knieën en de poep achteruit, haar armen rond de nek van haar vriendin te werpen.

Terug thuis bellen we Febe, die nu van wacht is. Omdat de weeën sneller en heviger worden, besluiten we meteen in het ziekenhuis af te spreken. Terwijl Eva de auto laadt, pak ik een dichtbundel vast die op de salontafel ligt. Maya Angelou. Ik lees haar bekendste gedicht ‘Still I Rise’. Over de kracht van vrouwen. En ik het geeft mij kracht. Ik voel me sterk en op een vreemde manier opgelaten. Ik ben aan het bevallen. Ik ben het gewoon aan het doen. Iets wat generaties vrouwen me hebben voorgedaan. Eindelijk zal ik ook deel uitmaken van die stille, eeuwenoude genootschap. Die gedachte geeft me adrenaline en ik besluit het dichtbundeltje mee te nemen naar het ziekenhuis. Vol vertrouwen stap ik in de auto. Maar daar vallen mijn weeën stil.

Even word ik nerveus. Alles ging zo goed. Waarom valt het nu stil? Ik verlang weer naar toenemende regelmaat en intensiteit van voordien. Naar mijn riedeltjes uit ‘Duik in je Weeën’. Maar ik hoef geen riedeltjes op te zeggen want er gebeurt niets. 1 zwakke wee op de hele weg naar het ziekenhuis, een rit van 20 minuten. Maar dan denk ik aan wat Hanne die ochtend zei. Bij veranderingen van omgeving, van situatie, kan het stilvallen. Ik probeer erop te vertrouwen dat dit maar een tijdelijk intermezzo is.

We parkeren en ik waggel puffend voorbij de bonte mix van mensen die je tegenkomt op de route van de parking naar de ingang van Sint-Jan.

We worden heel vriendelijk ontvangen op het verloskwartier. Ik krijg een balzaal van een verloskamer toegewezen en de vroedvrouw van dienst, Els, zegt me dat ik aan de monitor moet. Ik panikeer even, want ik wil liever niet op bed liggen. De pijn is dan veel heviger. Maar blijkbaar (o dankuwel, Philipstechnologie), bestaan er mobiele contactdoosjes waarmee je draadloos aan de monitor kunt. En waardoor ik dus kan blijven rondwandelen, voor mij de ideale manier om de weeën op te vangen.

Febe arriveert. Ze maakt meteen een van de monitordoosjes los. ‘Deze heb je niet nodig, zegt ze. Je voelt zelf wel hoe intens een wee is, dat hoeven we niet op een schermpje te lezen’. De hartslag van ons kleintje controleert ze wel op gezette tijden. ‘Hij voelt zich goed en heeft er zin in’, zegt ze. Ze komt vastberaden en kalm over, dat stelt me gerust. Febe doet dit elke dag. Vrouwen doen dit elke dag.

Eva installeert mijn derde geboortepartner. Het kleine dingetje dat me door de rest van de bevalling heen zal helpen. Mijn dierbare Bose Soundlink-luidsprekertje (sorry voor de reclame, maar dit is mijn beste aankoop ooit). Ze zet mijn lijst met favoriete muziek op. Muziek. Mijn safe place, mijn manier om in een stemming te komen, om kracht te putten. Terwijl onder meer Nick Drake, Sade en The War on Drugs passeren op de achtergrond, raak ik in een soort ‘interne modus’. Ik ben volledig in mezelf gekeerd en op mezelf gefocust. Ik zie kleurijke patronen voor mijn ogen, als een soort mandala’s. De pijn is sterk en intens maar op een vreemde manier geruststellend, elke wee brengt me dichter bij ons zoontje. Ik voel de geruststellende aanwezigheid van Eva, stilzwijgend en vanzelfsprekend biedt ze me haar nek aan, waar ik regelmatig rond ga hangen als er een hevige wee is. Af en toe voel ik Febe tegendruk geven op mijn onderrug tijdens een wee, wat verlichting brengt.

Febe stelt voor om enkele oefeningen te doen liggend op het bed, waardoor ik mijn bekken kan voorbereiden op de doortocht van de baby. Van de oefening zelf herinner ik me niet veel, dus ik kan het niet exact omschrijven. Behalve dat ik blij was dat ik weer van het bed afkon, en weer rechtstaand, wiegend, boven mijn luidspreker kon gaan hangen, dichtbij de muziek die me in een soort trance brengt.

Wanneer de weeën nog heviger worden, stelt Febe voor het bad te laten vollopen. Ik stap in het bad maar word overmand door de pijn. Ik kan zelfs niet gaan zitten. Ik blijf verkrampt rechtstaan. Voordien had ik de pijn kunnen ‘omarmen’, maar nu lukt dat me niet meer. De pijn omarmt mij, verzwelgt mij. Bij een ongemeen krachtige wee, zie ik plots vanalle schilfertjes in het water drijven. Mijn vliezen zijn gebroken, en de weeën worden nog erger. Plots krijg ik hevige persdrang. Mag ik duwen? Ik moet duwen! Maar omdat ik verkrampt in het bad sta, heeft Febe mijn opening nog niet kunnen checken. Ze wil eerst zeker zijn dat ik volledig ontsloten ben. Eva en Febe moedigen me aan om terug uit het bad te komen. Maar ik blokkeer. Het lukt niet, ik red het niet, is alles wat ik tussen de pijn door kan uitbrengen. Het voelt alsof ik openscheur. In een moment van sterkte denk ik aan het fotoboek BirthDay dat ik van mijn moeder heb gekregen voor mijn verjaardag. Ik zie de foto’s van Congolese vrouwen die gewoon op de grond moeten bevallen, in groezelige kamertjes. Zonder ZIB. Zonder Nick Drake. Zonder Aquarius en Dextro Energy. Zonder het vooruitzicht op een warme douche en een tas soep. De gedachte aan de miljoenen vrouwen in de wereld die in primitieve omstandigheden moeten bevallen, geeft me de kracht om eindelijk uit het bad te sukkelen en naar het bed te strompelen. Febe controleert en ik heb 10 centimeter ontsluiting. Ik mag persen. Halleluja! Draai je maar op je buik, zegt Febe, en dat doe ik. Dit blijkt een heel goed advies. Op handen en knieën persen blijkt voor mij dé manier. Al snel hoor ik Eva zeggen dat ze het hoofdje kan zien. En dat er haar op staat . Ik pers met alle macht die ik in me heb. Open en onder, open en onder, blijf ik in mezelf herhalen, als een soort mantra. Ik voel dat Eva af en toe mijn snot komt afvegen (jawel, ik ben verkouden, uitgerekend nu). Dan gaat ze zo snel mogelijk weer naar het andere eind van het bed om de geboorte van ons kindje vanop de eerste rij mee te maken.

En ja hoor, na een halfuur persen is hij daar. Onze zoon. Onze Anton. Hij is zo klein, hoor ik Eva zeggen. Febe zegt me dat ik hem mag nemen, tussen mijn benen door. En dat doe ik. Het gevoel is overweldigend. Ik heb dit klein nieuw leven op de wereld gezet. Hij ligt op mijn borst, heel wakker, met grote ogen doet hij zijn eerste indrukken op. Ik ben zodanig zo in een roes, dat ik vergeet dat de placenta nog moet komen. Er zijn 40 minuten verstreken, en Febe dringt nu toch aan om wat te duwen (ook al heb ik geen weeën meer) zodat de placenta geboren kan worden. Maar hij komt voorlopig niet. Febe besluit mijn blaas te ledigen via een katheder en dat helpt. Daar komt ook de placenta. Ik hoor Febe aan Eva uitleggen hoe die placenta in mekaar zit, en hoe de vruchtzak eruit ziet waar ons mannetje 9 maanden in gewoond heeft.


Ik blijk enkele kleine scheurtjes te hebben, die Febe vakkundig hecht met behulp van een verdovende spray. Het is 18u ’s avonds en het schemert in Brussel, de verloskamer baadt in een mooi blauw licht. En mijn muziek blijft onverstoord spelen. Vroedvrouw Els van Sint-Jan zegt, ‘amai, dat is hier gezellig’.

En ik kan haar alleen gelijk geven. Gezellig, intiem, intens, bekrachtigend. Een bevalling uit het boekje. Letterlijk. Want als ik later in mijn ZIB-boekje mijn geboorteplan nalees, kan ik bijna overal een kruisje zetten. Arbeid thuis, muziek, geen epidurale, zonder medische interventie, zonder knip. Alleen bij ‘baby spontaan laten aanhappen aan de borst’, kan ik geen kruisje zetten. De borstvoeding zal voor mij en Anton een redelijk lang leerproces blijken. Maar ook dat is intussen goed gekomen. Met dank aan de vroedvrouwen van de materniteit van St.Jan die me hebben bijgestaan die eerste dagen en nachten. Ilse, Els, Inge, Caroline, Gulser, Vera, en iedereen die ik nu nog vergeet.

En vooral ook dank aan Zwanger in Brussel. Om mij het vertrouwen te geven dat ik dit kon. Om vrouwen het vertrouwen te geven in hun eigen kracht.

Dankzij jullie is dat bevallen mij uitstekend bevallen!




Geboorte van Zana in het ziekenhuis, vaderperspectiefkeyboard_arrow_down

Ik heb twee redenen om ongelooflijk fier te zijn. Een: een maand geleden kreeg ik van een ons goed gezinde Moeder Natuur een prachtige dochter cadeau. Met alles erop en eraan. Gezond en uitermate knap. Ze zou de Miss Baby verkiezing op de materniteit moeiteloos gewonnen hebben. Twee: ik heb een vriendin die gemaakt is om kinderen te baren (dixit onze hulpvaardige vroedvrouw). Twee maal topgeluk want wie heeft er nu niet graag een kind dat van alle oren en poten voorzien is én een vrouw die dan ook nog eens over de juiste skills lijkt te beschikken om dat kleine ukkie ter wereld te brengen. Ik kan je verzekeren, het spaart je heel wat zweet uit.

Net zoals alle andere mannen was ik nerveus voor dit moment suprême. Het besef dat er iets fundamenteel ging veranderen in mijn leven kwam bij mij rijkelijk laat. Zo’n drie dagen na de geboorte. Toen pas leek mijn frank te vallen dat het kleine aapje in mijn armen de rest van haar leven aan mij verbonden zou zijn. Het was een heuglijk moment.

Het besef dat mijn vriendin een natuurlijke krachttoer zou ondergaan kwam ook al rijkelijk laat. Zowat bij de derde wee die uit haar een diepe oerkreet naar boven wist te vissen. Bij de eerste twee weeën was ik te verbouwereerd over wat ik zag en hoorde. Iemand pijn zien hebben omdat hij met z’n knie tegen een tafelpoot stoot is één ding. Je vriendin een wee zien ondergaan is iets helemaal anders. En hoewel de sessies die we volgden, waaronder de bijzonder gezellige avonden bij Zwanger In Brussel, heel wat nuttige info verschaften, lijkt de realiteit nét altijd iets indrukwekkender dan je verwacht had.

En toch kan ik zeggen dat het allemaal beter mee viel dan ik in mijn nachtmerries ervoer. De grootste angst van een man is om zich op zo’n moment aan de zijlijn te moeten toekijken. Iemand over-intense pijn zien ondergaan is uiteraard niet tof. Maar toch moet je proberen om jezelf een plaats te geven. Mij hielp het in elk geval. En als je die plaats er even niet is dan moet je die ook niet forceren. Luister daarom ook naar wat je vrouw of vriendin zegt. De mijne zei al op voorhand dat ik haar met rust moest laten als ze pijn had. Mijn vriendin is een heel zachtaardige en lieve vrouw, maar als ze pijn ondervindt dan plooit ze zich graag in haar zelf op. Ik heb in de eerste uren dan maar het huis opgeruimd. Je bent bezig én je komt na de bevalling in een proper huis terug. Twee vliegen... Maar na alles nog een derde keer drie centimeter verplaatst te hebben, leek het mij wel welletjes geweest. Dan toch maar naast de pijnlijder plaats nemen. En wat blijkt? Er gewoon zijn is op zo’n moment ook al voldoende. Zoals mijn vriendin gevraagd had, ging ik niet over haar hoofdje aaien als ze een pijnscheut in haar rug gespiest kreeg. Ik keek er naar terwijl mijn hoofd de moeilijkst op te lossen rekensom ter wereld leek te verwerken. Tussen de weeën door keuvelden we lekker met de ondertussen toegekomen babyverlostster. Op dit punt van de bevalling zaten we nog steeds thuis, in onze met pianomuziek gevulde woonkamer.

Naarmate de weeën toenamen, nam ook het enthousiasme van onze verloskundige toe. Zij leek commentaar te geven bij een voetbalmatch (“ja, goed zo!” en “moooooi, zo heb ik het graag!”) en werd euforisch bij weer een nieuwe, intensere pijngolf. Onder ons: bevreemdend en geruststellend tegelijkertijd. Het leek op een scene uit een David Lynch film. Twee mensen die in een half verduisterde living staren naar iemand die met de knieën op de grond kreten uit het diepste puntje van haar buik braakt. Ik sloeg een zucht van verluchting wanneer onze vroedvrouw het vertrek naar het hospitaal aankondigde, alwaar wij getroond zouden worden tot de gelukkigste twee mensen op de planeet. 

Over de bevalling zelf zou ik kort kunnen zijn. Het was even zoeken voor mijn vriendin naar de ideale positie. Dat je de bevalling niet meer in bed met je voeten in beugels hoeft te doorstaan is ongetwijfeld een vooruitgang. Het is duidelijk ook een goed bewaard geheim. Tijdens de infosessies bleek dat er maar weinig mensen van op de hoogte waren. Het zoeken naar die ideale positie nam wat tijd in beslag. Meer dan de eigenlijke geboorte. Geen erg. Een goede positie vinden is belangrijk voor alle partijen. En hier in de verloskamer, die op het late uur van onze aankomst er heel rustgevend bij lag, vond ik zelf snel mijn plek. Ik was blij mijn vriendin bij bepaalde posities te kunnen ondersteunen. Wanneer er geperst moest worden kon ik dicht bij haar aanmoedigende woorden toefluisteren. Het leek welkom te zijn. Een hele opluchting want op die manier ben je toch bij de bevalling betrokken en heb je tenminste het gevoel een klein beetje geholpen te hebben.

De rust in het ziekenhuis deed bijna denken aan een vakantiestemming. Het was er enorm warm in de verloskamer. Via het open geklapte raam dwarrelde de stilte van de nachtelijke stad naar binnen. Onze vroedvrouw, mijn god wat ben ik haar dankbaar voor die avond, zat heel de tijd op de grond persweeën te bestuderen. Het feit dat er heel de avond lang niemand anders dan wij drieën - vier als je ons ukje mee rekent - in die kamer waren maakt dat dit een droombevalling is geweest. Geen dokters, geen gynaecologen en geen verpleegsters die de kamer binnen en buiten lopen en dingen roepen die je niet begrijpt. Ik had nooit durven denken dat een bevalling zo rustig kon zijn. In mijn gedachten was het een chaotisch en zenuwachtig gebeuren waarbij je als man ergens in een hoekje staat de draaien terwijl je vriendin je allerlei verwensingen naar het hoofd slingert. Niet dus. Goed, je moet het ook niet vergelijken met een uitstap naar de Beekse Bergen maar vaak wordt het ook overroepen door alle verhalen die je te horen krijgt. 

Als je trouwens rekening zou moeten houden met alle horrorverhalen die je hoort dan zouden de geboortecijfers een diepe duik nemen. Hoeveel mannen hebben de afgelopen maanden niet staan leuteren tegen mij dat het leven voorbij is wanneer dat kind er zou zijn. Of ze verwijzen knipogend naar hun kalende hoofd of hun grijze haren. Volgens mij is het hen vooral te doen om te pochen over iets dat jij nog niet hebt meegemaakt. Op zo’n moment worden muizen wel eens getransformeerd tot olifanten. Onze dochter is nog maar een maand oud, maar ik beloof plechtig nooit aanstaande vaders de kast op te jagen. Integendeel: make love and get pregnant. Het is een fantastische ervaring.


Homebirth of Cécilekeyboard_arrow_down

The story of the homebirth of Cécile, first baby for her parents

Wednesday, 7 January, I'm six days late, and I'm climbing the walls with impatience. Another eight days before I have to be induced; I'm so afraid of that. I just don't like hospitals. 

Before I got pregnant, I already knew that I wanted to give birth at home. As a midwife, I've attended many deliveries, both at home and in the hospital. I've also seen many beautiful hospital deliveries, but home birth seemed a bit more magical to me. And I wanted to give birth as naturally as possible, without medication, without epidural. 

I put that pressure on myself, maybe too much. Because the stress I was feeling, it wasn't about the pain, it was that things wouldn't go the way I wanted.

But this Wednesday, after a pep talk from friends and my fellow midwives, I'm able to let it all go.

The music is turned up loud and I'm cleaning my bathroom! And I mean really clean, going into every nook and cranny. After, I have a last go at my violin (sorry, neighbours) and then I go out on foot to my yoga class.

I really enjoy the yoga class and I meet another lovely mom – all moms are of course very sweet at Zwanger in Brussels, but without her even realising it, this mom gives me so much strength! When I had just found out I was pregnant, I accompanied her home birth, and she did so well! She really radiated primal power. I admired her then and hoped that I would be able to do as well as her.

After the yoga class I decided to go back home, a nice 7km walk away! Music in my ears, and in my thoughts, I talk to my baby. I tell him/her that I am ready, but at the same time that this is all very, very exciting.

After a nice evening with my partner, we go to bed early. And yes, the next morning I wake up at 7am with contractions! They are still very light, but they are there and they keep coming. Yes!

My partner and I decide to go to the hospital for the monitoring that was already scheduled, and to check my blood pressure, as it had been too high in recent weeks. The monitoring is perfect except for the fact that the baby's heart rate dropped in the last 5 minutes. I am a little worried, but then everything's fine when I quickly feel movement again. 

The gynaecologist recommends bringing my induction forward to Monday instead of Wednesday. I think this is nonsense. If it can wait until Monday it is not acute, and it can also wait until Wednesday. But it doesn't matter, because I have contractions and I'm having my baby tonight, I tell the midwife at the hospital.

Back at home, my boyfriend and I take a nap. Afterwards, we do some spinning babies exercises and I listen to my hypnobirthing tracks. However, the contractions are not getting stronger. And by 23:00 they stop completely. Disappointed, we crawl into bed.

But around midnight, I feel a contraction again, and what a contraction! That was a big one! Keep them coming! With every contraction comes a sigh of relief! Phew, they're not stopping! They come in quick succession, tough … but I've been waiting for this, so they give me a lot of courage!

My body is giving birth, my body can do this! 

Around 02:00, [my boyfriend] Jeroen calls my colleague Elke from her bed. She arrives around 02:30. I am in labour, with contractions coming every 2 minutes. I shake and rock my pelvis, both standing and then sitting on the ball. I work through several contractions on my hands and knees while Jeroen massages my back. I try to breathe as calmly as possible, as I learned in the hypnobirthing classes. 

At 03:45, I'm 3cm dilated and my cervix is fully effaced/thinned. I am disappointed, because I was already at 2cm three days ago … Elke recommends taking a bath. So I take a bath around 04:00.

Elke and Jeroen leave me alone for a moment. During my pregnancy, I had already told Jeroen and Elke that it would probably do me good to be alone sometimes during labour. I'm able to completely shut myself off from the world around me, go completely into my cocoon. I have no sense of time at all, but it is still dark outside.

In the bath, the contractions get super intense and my positive vibe starts to disappear. "I can't do this, how do other women do this, I can't, maybe I'm not ready to be a mom yet …." 

I wondered how much more painful than this was going to be. I totally understand that some women want an epidural. But I can't even imagine a car journey to the hospital and needles in my back, so I'll just keep on giving birth at home. Meanwhile, Elke has come to sit next to the bath and encourages me. I felt a little pressure now and then, but don't dare to say anything yet. 

I was afraid this was a sign that my baby was sunny-side up [with its face pointing towards the abdomen, rather than the back of its head as is ideal], so I tried to ignore it. 

Elke advises me to get out of the bath around 06:00 to see how my cervix has dilated. She examines me, and her face seems serious. "Oh, nothing will have changed at all," my mind flashes. "It's not good, is it?", I ask desperately. "Ssshh, I'm checking," she says. Followed by "you're at 8cm". 

I answer something like "okay, because I feel like I'm pushing!" And shortly after, my waters break. After this, I notice the adrenalin rises, Elke gets everything ready and Jeroen sets up the birthing pool. My colleagues Arlind and Eva, and the birth photographer are called. In the meantime I have a real urge to push and occasionally push a little. 

"Baby come out," I beg. In between contractions, I hear Jeroen swearing at the birth bath. "Leave it, come here" I shout. 

Around 06:40, the baby is crowning. I try to imagine that the head is the size of a ping pong ball. I think I can get it out. "Come on baby, I'm ready for you!" I encourage myself. Arlind and the photographer arrive around 07:00. Arlind reassures me, I'm glad she's here. A little later Eva also arrives. My delivery team is complete. 

The crowning is actually going quite well! I hear Elke say to Arlind "how is this a first child?" They reassured me and said that the head was already visible! A lot of hair! Now I can no longer deny that the head is indeed larger than a ping pong ball. It burns, it feels like I'm about to tear open completely. 

The head is now almost out! As much as I want to push with all my force, I try to do it gently to avoid tearing. The head is out and with the next contraction comes the rest of the body. 

What a magical moment, Jeroen bursts into tears and I stare in disbelief at that little person on my stomach. It was 07:20. Friday 10 January 07:20.

We did this, my body did it! So proud and so in love. Then came the surprise that it is a girl! Cécile is here!

In the meantime, I feel that I am losing a fair amount of blood and clots. I hear Elke and Arlind discuss whether they should give me syntocinon to help my uterus contract. "Yes, give me synto," I say. I could still take an injection in my leg. The placenta comes out and blood loss normalises. I had two small tears, but they didn't need to be stitched.

When I was completely 'finished', Cécile was able to go to Jeroen, skin on skin. He didn't need to be asked twice. Even before Elke could finish her sentence, his t-shirt flew off. Meanwhile I tried to pee.

Afterwards, we try to get Cécile to breastfeed. It takes a bit of patience, but eventually we succeed!When we finished, she was weighed and measured. A babe of almost 4 kilos and 51cm.

Elke and Eva clean up everything, Arlind leaves to make house calls. By the time Elke leaves, our apartment looks like nothing has happened. The seat I gave birth in looks the same as before. Truly magical. Eva stays for a while to keep an eye on my blood loss and is busy with the laundry while the three of us take a nap.

What an experience! Giving birth is really the craziest thing I've ever done.


Homebirth of Kalokeyboard_arrow_down

The story of the homebirth of Kalo, third child for her parents.

I am a yoga teacher (sort of) and I have had 2 previous births. Both were quick, clean, messy and perfect, in the way that only births can be. One even included a child born in the caul, the other, an immense amount of meditation and the experience of holding a rock and seeing bright white light streaming out of it into the sky. Yet with all of these occurrences, I still have never written a birth story. But perhaps for my last and final tribute to creation itself, I can write something down. Something that honours the three births that I had, something that gives honour to the perfection that is my daughter.

The pregnancy was hard, not hard as in I needed to be on bed rest and cancel my life but hard as in, I caught every cold virus that went around my office and had a tough time coping with a travelling husband, a crazy overbooked schedule including organizing an 80th and a 40th birthday party and sever issues regulating my emotions in a professional context. In particular, I struggled with making sure the other kids were happy and settled in their new life in this fairly new country before a new baby came and to a certain extent wondering why I was doing this. Had I, in fact, made a mistake, and was I ruining our really quite perfect life. 2 kids, 2 UN careers, a happy marriage, a BMW (yes, that was a joke, I mean we do have one but it is not part of our happiness).

But because I had to, I went ahead, I did it anyway and I struggled through it with the best of them. And then went on maternity leave, loved my little boys so much on a perfect holiday for four and then again at home for a couple of weeks, stuck them in a summer day camp and then took a break. Should I have finished a few things off or done a last cooking/cleaning session before that break? Yes, but instead I went to a club, swam, did a hammam, laid out in the 25 degree Belgian summer sun and relaxed. Afterwards I asked the babysitter to look after the boys after camp that evening so I could go to pregnancy yoga with the best teachers in the world. I came back home and slept like a log. And so, of course, predictably for me, when my pregnant body tired and overwhelmed with attempting to be a super-human at work and then a super-human at home experienced rest, it decided to cut all losses and get this baby out. I woke up the next morning to the beginning of my usual 10-12 hours of the beginnings of labour. Contractions that feel like a period, the loss of a mucous plug (still have no idea why we can't find a more glamorous term for that thing) and the feeling that I have a few hours to do my business before I’m blissfully out of it for a few weeks. I took a walk around the pond with my boys, asked the au pair to take them for the afternoon, called my husband – told him why I was annoyed with him that morning, asked him to be home after lunch and gave him a list of things to do, took a 2 hour nap and got ready for the most intense birth experience I have ever had (small sample size though, n=3.)

And so, the kids are in bed and its 10 or so now and I’m watching ‘my show’ (it’s the good wife at the moment, after this baby I am so having a career change to be a corrupt Chicago lawyer.) I stop the show, I sleep for a couple hours and am woken at 1:30am. I realize that probably the contractions are so annoying that I can’t sleep so I run the bath and call the midwife (also used to be one of my shows). Ahmed can’t sleep so he wants her to come so he can go downstairs and sleep (some might say romance has died, other might say – someone needs to get some sleep so the other two ragamuffins get looked after in the morning.) I dilly-dally on the phone (because let's face it I HATE telling people I need them) but then eventually say she should come.

She arrives at 2:30. She says ‘this is nice’ when she walks in. I assume she means the ambience, I am already in my usual ‘stoned/present’ mindset, the lights are off but there’s a candle on and I have my weird Tibetan chanting music going. She asks if I want her to check me. I say no because I think we can wait a bit. (I ask her later if she wants to but she says it’s not necessary.) Ahmed goes to sleep downstairs.

I sit in the bath and we chat. At some point I am just so hot I have to get out of the bath, I walk around, our bedroom is white, the walls, and the wooden floor and the ceiling is high. The bathroom is adjoined to the bedroom and we have those ridiculous side by side sinks built into a beautiful wooden counter. It’s safe to say it’s the most luxurious place ever to give birth. I feel like I am not in my life but in the life of someone elegant (I am sadly, the type of woman, who at 38 will totally pick my nose and fart if I think no-one is looking.) And then I walk to the closed window, naked, still too hot. I push against the hip-high window sill with my hands and I ask the midwife to push on my back when the contraction comes. I need my hips pushed together, rather than just pressure on my back. I look outside, I can hear the fountain in the lake, the street lamps shine on the trees and water, the clouds above the church are lit by the moon. There is an exceptional calmness in the air but I am brought back to my life by the pain of the contraction that is making it’s way across my belly.

After a short cooling time out of the bath, it’s just too painful and so I go back in. The midwife is on the phone a bit and I immerse myself in my world of meditation music and moaning. Presently, it starts. I breathe, I meditate, I make noises, more than before, than ever before. I sleep or near sleep between the contractions and wail my way through when they come. There is more movement around me, telephoning maybe, or other stuff, I’m pretty sure someone says the word ‘tea’. Inside me Kalo is moving. She is moving her legs and kicking around. It’s like no-one has given her the memo that we are getting to work. Why is she moving? Why is she not hunkering down to zip out there like a bullet (wishful thinking)? At some point there is another midwife and my husband and the contractions are so painful. I think that I have made a mistake. This baby is still having a party inside me and is not ready to come out yet. I am on level 3 contractions. (I have my own rating scale for contractions – 1) Let’s get cooking some last-minute post-natal dinners 2) Fuck I forgot this felt like this, where’s my bath and 3) Goddamit when is that ring of fire coming?) Yet, in my mind, because this baby is dancing I still think there are hours to go. For the first time ever I almost voice the concern in my head that I should be going to the hospital to anaesthetize this. I can’t do these contractions for another couple of hours. Morale is low.

Instead I say I need someone to hold me up and I need someone to hold my leg up. (In my mind I need more than that, I need someone to do this birth for me because I don’t really want to.) I just have no more strength because the speed and intensity have taken it away from me. And I say to them, ‘I need someone to tell me I can do this.’ My husband is holding me up and he is GREAT. He knows intuitively that he cannot be the one to tell a birthing woman she can do this. So he smiles at the midwife next to him. She takes the torch and says with a sweet smile, in a slightly Flemish lilt ,but nonetheless with a look of intensity on her face ‘You can do this, of course you can do this.’

However, it still isn’t going quick enough, the baby should be coming but it's not, it’s still moving around inside me. Dancing as if she’s got another dj set to go before she’s out, but then at some point I feel the beginning of the ring… the pushing, the moving down and the other midwife says ‘What can you feel now’ and I say ‘I can feel the ring.’ But for some insane reason the baby is still twisting and writhing inside of me, her arms, her legs, her whole body. She’s wriggling her way out, why why why? I get 3 or 4 pushes and then it’s THE CHOICE. Wait for a bit to regain strength during a last contraction or just go for it. Happily I choose to go for it because I’m pretty sure this is my last one and I just want this over with. The head comes out and the feeling of relief is the best ever, yes I know we have shoulders, placenta, 3 days of struggling on an off the toilet but the worst bit, that really awful terrible bit that you would never believe you could survive is done. And one midwife says, “let’s get this little boy out” and the other midwife says, “Well, we don’t know that yet.”

We thought she was just trying to keep the secret that is was a boy until we actually saw for ourselves. And then, somehow, when she comes out, she is a girl. And there was this moment, where my husband and I, proponents and parents of all boy families look at each other in wonder. I never thought, well I never really thought I needed the girl. I was prepared to be the mother of 3 boys. I mean, I was prepared and convinced that I would be the mother of 3 boys. But, there’s a part of me that was released in that sentence. For I have a little girl among my brethren and we are a blissful family of 5.

Homebirth of Diegokeyboard_arrow_down

The story of the homebirth of Diego, third baby for his parents

Love (and childbirth) in times of covid

I was 7 months pregnant when the hysteria broke; the coronavirus was all we talked about at work. Some colleagues were pessimistic while others tried to dismiss the subject, but somehow everyone seemed to have some sort of advice for me -the pregnant lady-. Advice ranged from "don't worry the odds of being infected are quite low", to "try and get infected before giving birth that way you and baby will be immunized" and all the way to "if I were you, I would be terrified to give birth in such uncertain times".

Here I was, pregnant with my third child in a foreign country (I'm originally from Mexico), trying to keep the roller coaster of emotions out of spiraling into an uncontrollable disaster.

Whenever I felt like going into panic mode I would use what I had learned in my hypnobirthing sessions to tune out the noise and focus on me and my baby. Hypnobirthing had played a crucial role in my second pregnancy and it was the reason why I was able to deliver my baby at home.

When schools closed in March, because of the sanitary crisis, I had mixed feelings. On one hand I was relieved my kids could stay safe at home, but on the other hand the idea of entertaining a 4-year-old and a 2-year-old seemed daunting, not to mention all the work I had to get done before going on maternity leave.

The first week at home with the kids was hard for all of us, but I was amazed at how quick children adapt to uncharted territory. My husband and I soon discovered Manon and Santiago were actually thrilled to stay at home; they got to play all day with one or both parents and our hectic schedule was a thing of the past. Instead of rushing our kids all day long, we started to live in a timeless universe, one where we could pace ourselves and appreciate the small everyday things.

Looking back, I am grateful I got to spend 5 weeks at home before going into labor. Normally I would have used this time to run errands around town and try to squeeze in as much activities as possible before the baby's arrival.

With hospitals being seen as places to avoid at all costs, I was happy we had planned a homebirth. My first child was born in the hospital with the help of an epidural and my second had been a homebirth. However fear of needing/wanting anesthesia or any other medical emergency occurring during labor had me anxious about ending up in the hospital.

At 39 weeks pregnant, I woke up one morning feeling an intense and constant pressure in my pelvis. With a big smile on my face I ran downstairs to announce to my husband and kids that we would get to meet our baby soon. Excitement soon filled the kitchen, I will never forget the expression on my daughter's 4-year-old face; she was ecstatic.

Labour slowly started that Monday during the evening. I felt confident and rested. My husband put the kids to bed and when he saw how calm I was he figured labor had stalled.

A couple of hours later, he was surprised when I asked him to call the midwives. Febe arrived at midnight, only thirty minutes after my husband had called her on the phone. She sat on the floor next to me with a big reassuring smile.

Our dimly lit bedroom smelled of lavender. I was sitting on a birthing ball and was listening to music in my headphones. I concentrated on my breathing and was able to manage the pain.

Elke, the second midwife, came at 2am. Contractions were getting stronger and it became difficult to stay calm. I changed positions several times but nothing seemed to be working. I decided to take a shower. As soon as I turned on the water I started to cry and told my husband I was not sure I was going to be able to continue without anesthesia. He stroked my hair and told me he had already watched me do it before, and he was confident I would be able to do it again.

While in the shower I kept thinking how much I wanted to make my husband and midwives proud. Only then did I realize I had already made myself proud. I put on a smile and managed to find the courage to continue with labor.

When I got back to the bedroom I told Febe I was in a lot of pain, she smiled and told me I was doing an excellent work, and that my body was strong.

My husband did not leave my side during the whole labor, he made sure I stayed hydrated and applied pressure to my lower back at each contraction.

At 4am my water broke, the most powerful contractions I had ever experienced kicked in. I grabbed the handles of our bedroom door and squatted, the pain was becoming unbearable and fear overcame me. Five contractions later I got to hold my sweet little baby boy.

Since this was going to be my last pregnancy, I wanted to cherish every detail after Diego was born. The midwives took pictures of him still attached to the placenta and I got the chance to cut his umbilical cord.

Diego and I spent the next three days skin to skin.

I realize how lucky I am to have had my baby at home in such uncertain times. None of this would have been possible without the help of my birthing team: my brave husband and my gentle and passionate midwives from Zwanger in Brussel.

The lockdown for our family has been a blessing in disguise, we have been able to enjoy our baby every day without worrying about the outside world. My two older kids love spending time caring for their little brother.

Even though the lockdown is starting to be lifted in Brussels, we have not left home yet. I don't know if it's because we're being extra cautious or maybe we're just not ready to let go of this cozy little bubble we've created; our own little 5 person universe.

Homebirth of Samuel, father perspectivekeyboard_arrow_down

It was a Friday night, Matilda (our Daughter) was in bed and if truth be told I was tired and looking forward to watching something on Netflix then enjoying an early night.  Monday was the predicted due date and despite being repeatedly told the second pregnancy could be early I still felt we would be waiting another two days.  But as it worked out I was wrong.

At 7.30pm Dorota informed me that she had a stomach ache, but wasn't sure if this was the beginning of labor or just something else.  In hindsight it seems pretty obvious that it was the beginning of events but at the time it didn't fell as if it would be.  This was probably due to her calm demeanor. But only an hour later Dorota had become sure that tonight would be the night.  But this was baby number 2, so we had heard before we had some time.  We both expected this to last for hours and not be seeing Sammy till the early hours of tomorrow morning.

Still after instruction from the midwives and for Dorotas own comfort the first thing to do was to wake Matilda and escort her by taxi to friends and then return as quickly as possible. Stage one went very well, in fact it was very enjoyable to be sharing a taxi with a very excited little girl. She was old enough to understand that something special was going to happen and a baby would be at her home soon, topped off by seeing the city and night and having a sleep over at a friends.  Yes it will always remain a very happy memory for me also.

I returned quickly, by which time Dorota was sitting on the inflatable ball knitting to take her mind of things. I set about making the room comfortable for her, lighting candles and putting Star Wars on as a simple distraction. Whilst all the time thinking we would still have a lot of time, so no need to rush.

Before 10 I called the midwife just to inform her that things had begun and that we would be calling back later when things had progressed.

I then suggested a little walk outside as we had done this before Matilda was born and it seemed to help. Dorota was happy with this idea, so candles out and a little slow walk just around the block.  We talked about the time before when she was caryingMatilda as well as simple things that we needed to do over the next few days and weeks.

We returned, candles were relighted and Star Wars was un-paused, Dorota returned to the ball.  Still fairly comfortable. Contractions were at this time frequent but not overly intense. We both still thought we would have a few hours of this with the intensity increasing gradually. So we where both calm with some knowledge of what would come. 

Dorota spoke of having some trepidation but she knew she could do it, and a part of her was happy it was coming nearer as it would then be over soon.  As well of course as having a baby boy in our arms.

The hour from 11 to 12 in my memory seems to have passed very quickly.  I have a recollection of only one clear thought and that was of the film. That is until Dorota told me the intensity of her contractions was really progressing fast and they where coming very often, maybe not regularly but often.  

Instinctively she got off the ball and moved to all fours in front of our sofa, where I massaged her lower back and spoke encouragingly. Making sure she knew how proud of her I was and am. I reminded her how brave and impressive she was the first time round in the hope that she would delve into those reserves once again.

At 11.55 I called the midwife to let her know that things had advanced quickly, although in my heart I thought we were at least an hour away, probably more till baby time.

The intensity of the contractions was really building up and we were breathing together I hope to aid the pain she was feeling. By now she felt as if the birth was imminent and she could feel it, but I remained calm thinking this is probably how it feels but it is not reality. I continued to massage Dorota's lower back and calm her by telling her the midwife will be here soon.  

I myself was feeling very calm still at this stage, after all I'd seen this before and I knew the calmer I was the better for the mother. So I spoke slowly simply, encouragingly and lovingly. 

Over the next 20 minutes I can only recall Dorota asking me how long it would be till the midwife arrived a number of times and her repeating that she thought he (Sammy) was coming now. My answer to the first question was always very soon, not long now.  My answer to the second was it probably feels that way but I think we have still time.

Dorota, in full labour by now, repeated he's coming now. So I removed her underwear with the purpose to just check and hopefully reassure her that he (Sammy) wasn't coming yet. And for about a second I was right. No baby yet. But then one second later his head appeared. No face, only dark hair. My immediate reaction was surprise, quickly followed by concern in case he couldn't breath, so I ever so gently cradled his head in my hands. Then very gently rotated his head a little, not by any force on my part but only with gravity. Then for the first time I saw the face of my baby boy.  Sammy.

The enormity of the situation hit me at this point with probably a thousand thoughts going through my mind simultaneously. I can recall the wonder of seeing my sons face for the first time, and the huge sense of responsibility I had at this moment. Some fear must have been there too, but I didn't allow myself to see it, the prevailing thought that came through was to slow my thoughts, stay calm as this would be the best thing for mother and child I can do.

So I believe my words were "OK he's here, I can see his head.  But it's OK I'm going to need you to push again alright".

I removed one hand from the baby to rub his mother's back but had to bring it back swiftly, as Dorota pushed and Sam was out.  A whole person, arms and legs were already here. I caught him in my lap and hands. A tiny slippery soft little person. For what seemed like seconds but was probably half a second there was silence. I remember thinking is he alright, will I need to do CPR, can I do it? But before I could finish my thoughts he gave out a scream which was swiftly followed by me saying he's here. And a perfect little boy was in my lap. A little bit slimy but perfect none the less.

I said something to Dorota, I don't remember what.  Then I reached for my phone to call the midwife to tell her he was here, and I believe her response was yes I can here that.

Dorota adjusted herself so she could see him, cradled him while still attached by the umbilical cord. I called the midwife and she was outside by then, I ran to the door and let her in leaving Dorota kneeling with Sammy in front of her. 

So now looking back, things did go fast but not with a sense of panic.  It was a simple birth, and although Sammy didn't enter the world quiet as planned I wouldn't change a thing.  

Dorota and I have two beautiful children now, and both have been born at home. I'm still searching for the words a month later, but to some degree I understand when I was told that the process is natural. As a man I can't get any closer to the experience of childbirth. I have the up-most respect for mothers and the experience they go through, and while the decision is always with them as to how they would like to do it, I would advocate the joy of keeping it simple and as little medicalisation as possible.

I have two great children, and they have a brilliant mother, we have very happy memories of when we got to meet them both for the first time. I'm pretty sure one day in many years when I'm even wrinklier I'll still be able to recollect them all and draw a smile, I think that makes me pretty damn lucky.

Borstvoeding geven aan Cécilekeyboard_arrow_down

Een hele zwangerschap lang had ik uitgekeken naar mijn bevalling. Over borstvoeding en de kraamtijd maakte ik me weinig zorgen. 'Veel huid-op-huid en dragen in de draagdoek, dan komt het wel goed' dacht ik, 'borstvoeding is iets natuurlijks en ik ben vroedvrouw, dat lukt mij wel'.

Vrijdag 10 januari om 7u20 werd Cécile thuis geboren. Een bijzondere, krachtige, unieke ervaring. Ik was opgelucht dat het zo vlot verlopen was. Direct na haar geboorte kwam Cécile huid-op-huid op mij liggen en ongeveer een uurtje na haar geboorte dronk ze voor de eerste keer. Het was duidelijk dat we dit allebei nog wat moesten leren. Cécile deed haar best om aan te happen maar wist nog niet goed wat ze moest aanvangen met haar tong. Met een beetje hulp van vroedvrouwcollega Elke lukte het! Tijdens de borstvoedingslessen die ik zelf geef vertel ik telkens aan de toekomstige ouders dat borstvoeding geen pijn hoort te doen, dat het aanhappen wel gevoelig kan zijn maar dat dit wegtrekt. (Wat bij de meeste vrouwen ook echt zo is) Maar amai... aangenaam vond ik het toch helemaal niet. Maar goed, ik ging er vanuit dat dit wel beter zou gaan dus beet op m’n tanden.

Vrijdag en zaterdag vlogen voorbij. We hadden geen ritme, soms dronk ze om het uur, soms pas na 3 uur. Helemaal normaal! Het was pijnlijk maar ik hou vol! Tot zondagnacht… Cécile wou een hele dag om het uur drinken (wat niet abnormaal is) en ik merkte dat het elke keer pijnlijker werd en ik meer en meer 'schrik' kreeg om haar aan te leggen. Bovendien was het altijd een beetje een gevecht aan de borst, Cécile had niet veel geduld en wist nog altijd niet goed wat te doen met haar tong.

De nacht die volgt verloopt allesbehalve rustig. De pijn was niet meer te verdragen dus kolfde ik manueel en gaf haar deze melk met een lepeltje. Maar voor mijn vierkilobaby waren die druppeltjes duidelijk niet voldoende... Dan toch maar terug aanleggen, huilend van de pijn en de vermoeidheid. Ik telde af naar 8u30, wanneer ik mijn vriend naar de apotheek kon sturen om een elektrische kolf, in de hoop dat dit pijnloos zou zijn. Maar ook dit kon ik niet goed verdragen, mijn tepels waren zo extreem gevoelig en daarbovenop komt er lang niet genoeg melk uit om Cécile tevreden te stellen. Huilend bel ik naar Arlind. Ik was bang dat borstvoeding geven mij niet zou lukken, dat ik Cécile kunstvoeding zou moeten geven (en dan vooral voor de 'zie je wel' reactie van mijn familie). En ook al had ik op voorhand niet echt voor ogen hoelang ik borstvoeding wou geven, ik was in die 3 dagen wel gehecht geraakt aan die momentjes tussen mijn dochter en mij, hoe pijnlijk het ook was.  

Bon, genoeg gepiekerd, een peptalk van Arlind krijgt mij weer gemotiveerd. 'Hanne, ik ken u, ge zijt koppig genoeg om dit vol te houden'. Ja da's waar, ik ben koppig.

Ik besluit verder af te kolven en even niet meer aan te leggen. Zo krijgen mijn tepels even rust. ’s Avonds komt Elke nog langs voor borstvoedingspeptalk nummer 2 en om Cécile te wegen. Cécile was 10% van haar geboortegewicht verloren, de ‘limiet’. Tijd voor actie dus! Ik kolfde elke 2u en zag mijn productie gelukkig al snel stijgen. De dag nadien was Cécile alweer 100 gram bijgekomen en legden we haar terug aan de borst. Pijnloos was het niet en ze had nog steeds moeite met haar tong, maar ik zag het terug zitten. En eerlijk gezegd, dat kolven vond ik maar een gedoe...

De dagen die volgen gaan goed. Op een bepaald moment was ik zelf onder de indruk hoe ‘easy’ het allemaal ging, ook al deed het nog pijn en ging het aanhappen nog niet vlot, al de rest ging ons goed af. Ik had stuwing, waar ik eigenlijk best trots op was, van de 3 druppels colostrum naar goed gevulde borsten met echte moedermelk waar mijn dochter genoeg mee had.

Rond dag 10 merkte ik dat Cécile na de voeding heel onrustig was. Krampjes? De dagen erna wordt dit erger, uren krijsen, ontroostbaar,… Ze had duidelijk ergens last van. Na de voeding leek ze te herkauwen, ze hoestte, ze maakte 'typische refluxgeluidjes',… De avonden en nachten die volgen lijken dramatisch, ik kon op een bepaald moment begrijpen dat ouders hun kind door elkaar schudden zodat het zou stoppen met huilen. Gelukkig deden we dat niet… We probeerden Cécile te troosten door rond te wandelen, te zingen en rustig tegen haar te praten. De tranen liepen regelmatig over mijn wangen, verschrikkelijk om je kind te zien afzien en alles wat je kan doen niet lijkt te helpen... 'Zou ze wel weten dat ik mijn best doe?' 'Oh, zat ze nog maar wat in mijn buik' (ik ben bevallen op 41weken en 1dag en ik was de meest ongeduldige zwangere ever! Maar nu miste ik haar in mijn buik en ergens voelde ik dat zij dit ook miste).

Met de reflux die erger werd, werd ook het probleem met haar tong erger. Op dag 13 lukt het aanhappen helemaal niet meer, ze kreeg geen vacuüm meer. Elke raadde aan te starten met een tepelhoedje. Ik was niet helemaal voorstander maar dacht ‘als ze maar drinkt’... Elke keek ook nog eens goed in haar mondje. De manier hoe Cécile dronk vertoonde tekenen van een te korte tongriem. Dit zou de reflux kunnen veroorzaken. Al kon je op het eerste zicht geen duidelijke korte tongriem zien. Ze maakte een afspraak met een neus-keel-oor arts de week nadien om samen te beoordelen en eventueel de tongriem te knippen. De dagen die volgden waren allesbehalve gezellig, Cécile en ik huilden uren aan een stuk. Zij van de pijn, ik van machteloosheid. Bovendien komt Cécile nu ook niet meer bij. Typisch bij reflux en typisch voor een korte tongriem, dat weet ik, maar wat maakte ik mij zorgen.

In week 3 gaan we naar de NKO-arts om de tongriem te laten knippen. Al was zij niet helemaal

overtuigd dat Cécile haar klachten door de tongriem komen. Het ging de dagen nadien zeker niet slechter. De huilbuien waren er nog maar leken misschien een beetje korter en Cécile leek vaker te slikken aan de borst. Al twijfel ik of dit geen optimisme was. Zonder tepelhoed drinken lukt nog niet.

Het is gek te beseffen dat mijn 'vroedvrouwenverstand' meestal uitgeschakeld staat, ik kijk telkens uit naar de bezoekjes van mijn collega's en heb ook echt nood aan advies. De bezoekjes en consultaties bij mijn collega’s deden mij deugd. Want zij geloofden mij, zij geloofden dat Cécile het lastig had en dat ze reflux had en ze wisten wat dit in hield. Mijn omgeving had hier wel al eens van gehoord, maar kond zich er weinig bij voorstellen. 'Ze heeft wat krampjes zeker?' Euh nee, ze heeft niet 'maar wat krampjes'. 'Heeft ze geen honger, eet ze wel genoeg?' Dit is, denk ik, de meest pijnlijke vraag die je aan een pasbevallen mama kan stellen. Wat een schuldgevoel kreeg ik hiervan!

Op een bepaald moment heb ik het helemaal gehad met bezoek. Het goedbedoelde advies zoals 'leg haar eens in haar bedje' en 'laat haar maar even wenen' maakt mij kwaad. Cécile heeft het al zo lastig, ik wil dat ze zich veilig en geborgen voelt, ik wil dat ze voelt dat er iemand is voor haar, dat ze niet alleen is. Ik wil ook niet dat iemand haar nog vasthoudt. Ik wil haar gewoon bij mij, zoals een kangoeroejong tegen haar moeder aangeplakt.

Dat de huilbuien minderden na het knippen van de tongriem, was een illusie, helaas… We wiegen, wandelen, huilen, ploeteren,… verder. Tot het ons alledrie te veel wordt. Cécile krijst met momenten alsof ze gaat sterven (terwijl ik dit schrijf, klinkt het zo dramatisch maar dat was het op dat moment ook echt). We besluiten naar spoed te gaan, iemand moest ons helpen. Ik ben geen fan van medicatie maar pleaseeee geef ons iets, en snel! Op spoed moeten we wachten, en wachten, en ... wachten... En Cécile krijst en krijst en … krijst. Ik vraag of we niet gewoon medicatie kunnen krijgen en naar huis kunnen, maar dat gaat niet.

Er zijn 2 opties. Ofwel gaan we terug naar huis en krijgen we een afspraak met een dokter in de loop van de week. Ofwel blijven we een nachtje om te observeren of Cécile wel echt veel weent. Ik viel bijna van mijn stoel. Ze geloven mij niet? Ik ben vroedvrouw, ik weet wat normaal is en wat niet en dit is niét normaal. We besluiten toch maar te blijven 'ter observatie'.

De observatie houdt in dat er een verpleegster op 24u  drie keer 5 minuten is komen kijken en de wijselijke woorden 'als je het niet meer aan kan, kom ik ze wel even halen' spreekt. Ik kan het nog wel aan, maar mijn dochter heeft pijn, doe iets alstublieft! Cécile en ik wenen ook daar de uren voorbij. Ik vertik het om de verpleegster te roepen en Cécile te laten meenemen, want ik weet dat ze daar ook gaat huilen en zij haar niet mijn liefde kunnen geven.

De volgende dag krijgen we bezoek van een pediater die ik ken en ons medicatie voorschrift, thank god, eindelijk! En ik moet op koemelkvrij dieet. Na 1 dag medicatie is het een wereld van verschil! En elke dag gaat een beetje beter. Mijn vriend en ik kunnen eindelijk af en toe echt genieten! Het krijsen stopt. Ze weent nog maar het 'scherpe' en pijnlijke kantje is er af. Zalig! Uiteindelijk blijkt ook dat Cécile geen koemelkallergie heeft dus mag ik terug alles eten. Joepie! Koemelkeiwit zit echt in zó veel voedingswaren (zelfs in kipkruiden!).

De weken vliegen voorbij. De reflux is onder controle! Maar Cécile komt nog steeds niet genoeg bij. Ze drinkt nog steeds met tepelhoed en zelfs dat lukt niet altijd. Ik kolf en probeer flesjes bij te geven maar die wil ze niet drinken. Het wordt een chaos van afkolven, aanleggen met tepelhoed, proberen aanleggen zonder tepelhoed, proberen een fles bijgeven. Ik zie door het bos de bomen niet meer. Ik ga van de osteopaat, naar de fasciatherapeut, naar de haptonoom...

Na 2 behandelingen bij de haptonome kan Cécile drinken zonder tepelhoed! (Ze paste NST, neuro structurele integratie therapie, toe. Nooit van gehoord maar het werkte!).  De voedingen verlopen nog niet méga vlot, Cécile verliest nog vaak haar vacuüm, verslikt zich regelmatig en is nog vaak onrustig. Op advies van Elke stop ik met kolven en flesjes geven en geef ik enkel borstvoeding. Zalig! Het doet ook geen pijn meer! Enkel Cécile haar gewicht blijft een ‘probleem’. Ze is gezakt van percentiel 94 naar percentiel 42… Waarom is niet echt duidelijk maar Elke en de pediater bij Kind en Gezin zeggen dat ik mij geen zorgen moet maken.

Ik had gedacht dat ik rond 6 weken wel zou kunnen zeggen dat ik gewoon borstvoeding geef zonder zorgen. Maar het heeft bij ons iets langer geduurd. Ondertussen is ze 16 weken en nu heb ik eindelijk het gevoel dat we ‘vertrokken’ zijn. Ze drinkt goed zonder tepelhoed, volgt haar eigen gewichtscurve, en heeft geen last meer van reflux.

Borstvoeding geven voelt als een enorme verantwoordelijkheid, want ik ben de enige die haar van eten kan voorzien. Maar dat ik nog lang niet stop is zeker! Want hoe moeilijk het soms was, ik twijfelde geen moment dat borstvoeding het beste is voor Cécile en mij.

Als er iets is wat ik in deze weken als mama heb geleerd is dat het leven met een kind niet perfect volgens plan kan verlopen. Soms moet je gewoon accepteren dat het is zoals het is. En gewoon gaan op het ritme van Cécile, en dat ritme is elke dag een beetje anders.

 ‘Laat het los’ mijn mantra, nu en waarschijnlijk voor de rest van het moederschap, voor altijd dus. Een mooie levensles! Stop met stressen over wat je toch niet kan controleren.

Een kind krijgen, het is zot! Zot bijzonder, zot uitdagend, zot beangstigend, zot speciaal, zot mooi, zot zalig, zot vermoeiend, zot leerrijk, zot ... gewoon echt zot.


Story about breastfeedingkeyboard_arrow_down

Leila was born at home, in our comfortable and colourful living room. She had a long and complicated descent through the birth canal, but once she was born (sunny side up!) she was healthy and perfect. The first days with her were magical, but not at all easy. I was exhausted and still in pain and just wanted to curl up in bed with my little baby and found the breastfeeding very difficult. Just minutes after the birth she had latched perfectly and with almost no help (to my surprise!) but over the next few days she would latch on briefly and then unlatch and arch her back in protest. Seeing her in discomfort, added to the sadness of "failing" at the art of breastfeeding in front of my partner and of all the people that visited us during those first few days, was very frustrating for me. Luckily on the 4th day we figured out that her discomfort was due to the fact that she had not yet passed her meconium, so as soon as we put a bit of olive oil on her butt she instantly did. After that things got easier, she started nursing like a pro, and for about five weeks I thought "nice, all the hard stuff is now behind us!'. I still remember those wonderful weeks; she nursed happily, slept all the rest of the time, and allowed me to recover.  

Then on the 5th week suddenly we noticed she was arching her back again during feedings, and my serene, sleepy baby quickly became very fussy and cried so much it was heartbreaking. What was hardest for me was that she seemed to scream when she was in my arms and when I tried to breastfeed her. Her sleep cycle became a very stressful "20 minutes of sleep - 5 minutes of nursing - 30 minutes of crying" and this was happening day and night. Our doctor reassured me saying it was colics, or a growth spurt, or both, and that it would just pass, sooner or later. But every mom knows that when their child is in pain "sooner or later" does not sound soon enough at all. Of course I was relieved when Duncan, her dad, would pick her up and she would calm down and fall asleep in his arms, but at the same time it hurt me so much to not understand why the problem was me.

The day that Leila started refusing the breast I was desperate and called Elke. I told her that I was not convinced with what our doctor had said but that I had no energy to go look for a different doctor, and that I needed help ASAP. She came and observed our breastfeeding "battle", and said that to her it looked like Silent Reflux. We had never heard of it, and since our baby never spit up any milk, we hadn't considered reflux as a possible problem. And then she gave me the best piece of advice I had received until then in those difficult weeks: to join the mother group at Zwanger in Brussel, to share experiences and get advice from the midwives and from other breastfeeding moms. She also put me in contact with Elke, midwife at ZIB, who confirmed she too thought it sounded like Silent Reflux and offered me breastfeeding-friendly advice. I chose to specify "breastfeeding-friendly advice", because in the same days that I talked to Elke, I went again to see my doctor, and suggested to him it could be Silent Reflux, to which he suggested that maybe simply my milk was hard to digest for Leila, and that I could try "other brands" that she might like more. This, and a prescription for anti acids that we never bought, left us very unsatisfied. 

At Babyboost I learned all about reflux and about the many things I could to help Leila cope with it without giving her medication. I also learned not to be embarrassed when my baby cries and screams (and other people approach you to tell you she is crying because she is hungry/cold/hot/uncomfortable in the sling/tired etc. which is usually said with kind intentions but that still made me feel inadequate as a mother). Other mothers at the group had struggled with reflux before me, and so I started following bits and pieces of advice, and before I could notice any progress in Leila's condition, I noticed a big change in my attitude, because finally I felt like I was doing something to help her. We started holding her upright all the time (night time included, for a few weeks I slept reclined with her in my sling, so that she was never horizontal; I stopped eating dairy, started giving her probiotics and started feeding her more frequently (about every 30 minutes) so she would get smaller more frequent feeds. We met with An, the osteopath at ZIB, and she massaged Leila's diaphragm, which we think helped her. Things started improving slowly (which for the first weeks meant she was only crying 10 minutes instead of 30 after every feeding), and we never did find out which one of these things helped Leila get better, maybe they all did. By the time Leila was 10 weeks old, her reflux had gotten a lot better, and I could now relax during feedings (though still keeping her vertical) which felt like a dream.

Today Leila is almost 4 months old and we fit like two pieces of a puzzle. My breast is for her a safe and happy place to be, she often smiles with anticipation when I lift my shirt to feed her and most times when she is finished eating she either looks up and gurgles happily, or she is fast asleep. With the right support and advice, breastfeeding went from being a frustrating and sometimes painful battle with my baby to being our special peaceful moment together. I still often feed her in the sling and at night I feed her in a laid-back reclined position, because I have made the mistake at night to be too tired to sit up and so I feed her lying on my side, but I usually pay for that mistake by then spending the night awake with an unhappy baby. We have stopped the probiotics, and I have started eating a little bit of dairy again, and all seems to be going well. She now sleeps on her own on her inclined mattress in her co-sleeper next to me (by sleeping on her own I just mean not in my arms). Of course, we have days in which her reflux will come back (today was one of them... and maybe I realize I shouldn't have eaten all that chocolate AND an ice cream this morning), but now we know how to recognize it quickly and how to deal with it, so it lasts very little. 

Of course now Duncan, Leila and I have other challenges ahead of us (for now how to get a good night's sleep is on top of our list) but at least we now have a healthy and mostly happy baby and I love breastfeeding her. 

Mijn borstvoedigsverhaal, Junokeyboard_arrow_down

24 augustus 2019, start van de derde hittegolf in de zomer van 2019, maar vooral de geboorte van Juno in het UZBrussel, een stevig brokje van exact 4000g. Ik was uitermate gemotiveerd om borstvoeding te geven dus Juno werd snel – zoals het hoort – een eerste keer gestimuleerd om te drinken aan de borst. 

‘Dat is wel een hevige baby, zo happen, ze heeft precies niet veel geduld’ zei de vroedvrouw direct. Het was zoeken zowel voor mij als voor Juno, maar het feit dat er al heel snel een druppeltje melk kwam stelde me gerust en ik genoot van de intimiteit. Het aanhappen lukte niet zo vlot, maar met de hulp van de vroedvrouwen bleven we ons best doen. Pijnlijke tepels en de eerste kloven bleven uiteraard niet lang uit. Op dag 2 werd de weegschaal bovengehaald, 3700 g, afgevallen ‘maar nog net ok’. Gelden die 8% op dag 2 en 10% op dag 3 dan ook voor borstvoedingsbaby’s? Geen paniek alleszins, en wij bleven flink verder doen. 

De tweede nacht verliep niet zo vlot, Juno wou een laatste keer drinken rond 2u en daarna alleen maar geschreeuw. Niet willen slapen, niet willen eten. Een paar uur later werd al gezegd ‘Mevrouw, het is een zware baby, en het is zo warm, we zullen haar iets moeten bijgeven’. Maar ik kon toch niet nu al opgeven? Een krijsende baby in mijn armen, tranen bij mij, maar ik weigerde. Ik voelde me op dat moment de slechtste moeder ter wereld en hoopte dat Juno gewoon weer wou drinken maar ze bleef weigeren. Tegen de ochtend werden de twee opties besproken: starten met kolven en – als dat lukte – direct geven of toch bijvoeding opstarten. Dat het niet aan mijn melk productie kwam werd snel duidelijk en gelukkig nam Juno zonder problemen het flesje afgekolfde melk. Mijn laatste dag en nacht in het ziekenhuis bestonden dus uit baby aanleggen en kolven. Gelukkig wou ze in de loop van de dag ook zelf weer drinken, in rugby houding en met tepelhoed. Onze inspanningen leverden het gewenste resultaat en de dag nadien mochten we met een gewicht van 3740 g naar huis! De vroedvrouw nam contact op met de collega’s van Zwanger in Brussel om toch even te schetsen hoe onze eerste dagen waren verlopen en voor verdere opvolging.

De eerste dagen kwam Arlind aan huis en Juno kwam nog steeds mooi bij. Voor de zekerheid kwam Febe in het weekend langs en een week na haar geboorte was ze terug gezakt tot 3690 g. Teleurstelling bij mij natuurlijk, maar op dat moment met borstvoeding stoppen was voor mij geen optie. Febe stelde me ook enorm gerust. Juno dronk heel lang, vermoedelijk vergde het meer energie om te drinken dan dat ze eraan overhield. Ik zou starten met haar maximum een kwartiertje langs elke kant te laten drinken en vervolgens een flesje afgekolfde melk aan te bieden. Best wel intensief, telkens Juno aanleggen en ook nog eens 8 keer op een dag kolven maar zo gezegd zo gedaan. Haar gewicht evolueerde traag maar zeker in de goede richting. Twee weken na haar geboorte kwam Hanne langs, ik had toen voor mezelf uitgemaakt dat als ze dan niet echt een ‘goed pakje’ was bijgekomen, we zouden starten met bijvoeding. Maar net op dat moment kwam de 4 kilogram weer in zicht! Hoera! Nu we hier geraakt waren, was het evident om verder te gaan met 8 keer op een dag kolven. Na ongeveer 2,5 week had Juno opnieuw haar geboortegewicht en minderde ik met kolven. Drie weken na haar geboorte stapten we over op enkel borstvoeding op vraag. En dit ging goed, rond 4 weken zaten we mooi op 4400 g, waren we vertrokken? Kon ik eindelijk de onzekerheid loslaten? Want makkelijk was het niet, ik panikeerde heel snel als ik het gevoel had dat Juno minder goed dronk. Mensen op babybezoek begrepen dit meestal niet: ‘Ze heeft toch wat reserve zeker met haar 4 kg’. Natuurlijk had ze reserve! Maar ook een baby van 4 kg moet bijkomen. Bovendien heeft ze nogal stevige kaakjes, waar mensen ook vaak over begonnen, niet beseffende hoeveel moeite ik aan het doen was om dat gewicht in stijgende lijn te krijgen...

De weken gingen voorbij – met nog een borstontsteking rond 5 weken – en we werden verder opgevolgd. Juno kwam telkens wel bij, maar meestal niet echt veel en was daardoor toch een beetje van haar curve aan het glijden. Telkens die teleurstelling als je de cijfertjes op de weegschaal ziet, de onzekerheid bij mij en vooral de vraag: ‘Waarom gaat het niet beter? Wij doen zo ons best.’ Ik moet eerlijk toegeven dat ik ondertussen een haat-liefde verhouding had met de borstvoeding, maar dat de liefde en de intimiteit wel overwogen. Evengoed kon ik soms zeer moeilijke momenten hebben en de angst voor ‘Ohnee ze moet weer op de weegschaal’ bleef. Het was snel duidelijk dat Juno een zeer alerte baby was (en is), ze zou maar eens iets moeten missen! We beslisten om haar (nog) meer in de draagdoek te nemen overdag om wat meer te slapen, uiteraard ook uitermate belangrijk. Rond 9 weken zitten we dan eindelijk boven de 5 kilo! Joepie! Vijf kilo en bijna 60 cm met MIJN melk, maar ook de nodige hoeveelheid bloed, zweet en tranen (vooral dat laatste). Ik had soms het gevoel dat ik niet de beste mama voor Juno kon zijn, omdat ik – als zij vrolijk lag te spelen – al schrik kreeg voor de volgende voeding. Ze kon ook zo onrustig zijn aan de borst, continu aanhappen en loslaten, armen die langs alle kanten vlogen of beginnen wenen. Maar evengoed kon ze ook heel rustig drinken en dat was genieten. Drinken zonder tepelhoed hebben we lang geprobeerd, en ze kon het, maar ook hier liet ze telkens snel los en werd ze snel gefrustreerd. Rond 10 weken had ik een afspraak bij Elke, om mij vertrouwen te geven, dat ik de onzekerheid achter mij kon laten. Maar de weegschaal gaf aan dat Juno niet was bijgekomen, ze was zelf afgevallen. Opnieuw die teleurstelling bij mij en vooral verbazing bij Elke. ‘Ze ziet er zo goed uit, ze ligt hier te lachen’. Elke nam de tijd om samen alles eens goed te overlopen, mogelijks  is de tongriem bij Juno wat te kort waardoor ze niet efficiënt genoeg drinkt en het ook niet lukt om zonder tepelhoed te drinken. Op dat moment zijn er 2 opties: ik start terug met 7 keer op een dag kolven zodat ze via een flesje kan drinken, we gaan op consultatie om haar tongriem te laten nakijken en eventueel te laten knippen en – als het zou helpen – kan ze opnieuwe aan de borst (leren) drinken. De tweede optie is de borstvoeding afbouwen en starten met flesvoeding. Met veel tranen en pijn in het hart heb ik voor de tweede optie gekozen. Ik had gewoon het gevoel dat ik die onzekerheid niet langer kon volhouden. En Juno verdient toch een mama die zich optimaal voelt? Die echt kan genieten van de tijd samen thuis? Sowieso begon ik terug te kolven, zodat Juno van een flesje kon drinken wat voor haar makkelijker is, maar begon ondertussen ook af te bouwen. Gelukkig kon ik niet alleen rekenen op de vroedvrouwen van Zwanger in Brussel ‘Soms is het gewoon echt moeilijk, je moet je hier niet slecht over voelen’ maar ook op mijn omgeving voor de onvoorwaardelijke steun.

Ik mis de intimiteit van de borstvoeding, ik had het zo graag anders gezien, ook omdat ik weet dat dat nu eenmaal het beste is voor je kindje. Maar als de haat in de haat-liefde verhouding begint te overwegen kan het Juno ook niet ten goede komen. Dat besef ik al te goed, maar toch was het echt geen gemakkelijke belissing. Ik probeer niet teveel na te denken over de ‘wat als we toch de andere optie gekozen zouden hebben’, ik heb Juno 10 weken en 4 dagen uitsluitend borstvoeding gegeven en ben daar heel fier op. Dit was niet gelukt zonder de hulp en de ondersteuning van Zwanger in Brussel, dank je wel!


{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x