Kraamtijd verhalen

Kraamtijd verhalen

Mijn kraamperiode - 2/2017 (NL)

Vandaag vierde mijn lieve dochter haar eerste verjaardag en eindelijk kom ik ertoe mijn verhaal te schrijven. De vroedvrouwen vroegen me eens mijn bevallingsverhaal te noteren, maar veel liever deel ik mijn verhaal van de kraamperiode.

Ja, de bevalling liep vlot. Ik las enkele boeken, volgde de bevallingscursus bij Zwanger in Brussel en deed veel prenatale yoga. De dag dat mijn water brak was ik dan ook goed voorbereid en eigenlijk verliep alles bijzonder vlot.

Mijn water brak om middernacht. Ik bleef rustig, het grootste deel van de weeën ving ik in mijn eentje op, dat ging goed. Pas om 5u 's ochtends maakte ik mijn vriend wakker en rond 9u belden we de vroedvrouw. Bij haar aankomst had ik 7cm ontsluiting en konden we maar beter richting ziekenhuis vertrekken. Eens daar aangekomen moest ik enkel nog persen en voilà, de baby was daar. Klinkt simpel? Zo voelde het ook, zeker tegenover wat er dan kwam. 

Ik was zo gefocust op de voorbereiding van de bevalling, dat ik geen seconde had nagedacht over wat als de baby er eenmaal is. Het verschonen, wassen,... was uiteraard een beetje zoeken, maar liep vanzelf los. Uiteraard wist ik dat alles zou veranderen, maar wat ik had onderschat is, hoe ik zelf transformeerde. Heel de zwangerschap tot en met de bevalling had ik energie voor 10. En dan viel plots alles stil. Ik voelde me als een hert dat plots in een stel koplampen kijkt. Elke dag opnieuw. Alsof mijn zintuigen vertienvoudigd waren. Geluid was te luid. Geuren te sterk. Emoties overweldigend. Ik voelde mij plots een over-empathische spons, klaar om elke emotie in een straal van 10km te detecteren en mee te beleven. En vooral, alles was plots spannend. Ik sliep die eerste weken amper, omdat ik dat kleine baby'tje niet uit het oog wou verliezen, bang dat er iets zou gebeuren. Vermoeidheid werd oververmoeidheid en een dikke mist installeerde zich in mijn hoofd. Niet meer in staat om me te concentreren. Ik vergat alles, zelfs tijdens een gesprek vroeg ik me vaak af waar het nu weer over ging. Ik meed buiten komen omdat ik de wereld plots zo overweldigend vond, zo guur. Ik voelde mij een angstige schim.

Het was alsof ik tijdens de bevalling zo diep in mezelf gekeerd was, dat ik maar moeilijk weer de uitweg vond. Gevangen in een luchtbel, zo voelde ik me vaak. "Geniet er maar van", moet zowat de meest uitgesproken zin zijn bij kraambezoek. Dat ik me ellendig voelde, sprak ik veel te weinig uit. Vriendinnen die gelijktijdig of zelfs na mij bevallen waren, waren na 2 weken weer up and running als voordien. En ik, ik sleepte mezelf voort. Ik was voortdurend moe en huilde veel. Pas na 4 maanden begon ik me weer een beetje ok te voelen, en pas door na 6 maanden opnieuw te beginnen werken was ik pas echt in staat die vreemde luchtbel te doorbreken. Ik had echt het gevoel dat ik alles opnieuw moest leren.

Die weken heb ik vaak aan die ene vrouw gedacht op restaurant. Toen mijn vriend en ik, hoogzwanger, het voorontwerp van het geboortekaartje al tafelend aan het bespreken waren, zei de vrouw naast me dat zij die eerste weken als zowat de ergste van haar leven had beleefd. Ik ben haar vaak dankbaar geweest voor haar openhartigheid. 

Verrept Dekeyserstraat 39 Molenbeek 1080
info@zwangerinbrussel.be


Sitemap

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x