Borstvoedingsverhalen

Borstvoedingsverhalen

Het liep niet van een leien dakje - 5/2017 (NL)

Als je aan je oortjes begint te frunniken terwijl je oogjes zachtjes dicht vallen, als je opgelucht zucht en je tegen me aan vlijt, als je schuin kijkend moet lachen met je grote broer, als je traantjes drogen en je troost vindt, als je gezichtje volledig ontspant in een diepe slaap, als je handjes zoeken naar een bloot stukje vel, overvalt een overweldigend gevoel van liefde en trots me. 18 maanden al zijn we op elkaar in- en afgesteld. 's Nachts zoeken we elkaar in het donker, zonder echt wakker te worden of de ogen te openen. Soms wordt het me allemaal wel eens wat veel, wil ik slapen of weggaan zonder jou. Maar dan kijk je naar mij, zo mooi, zo lief, zo onschuldig, en ben ik weer blij dat ik je nog altijd je steun, je rust, je borstje mag geven. 

Het liep nochtans niet altijd van een leien dakje. 

In het ziekenhuis liet ik me teveel afleiden, waardoor je te weinig at en je opeens dringend bij gevoed moest worden. Je kreeg alleen mama-melk, maar verleerde heel snel het happen. En ik werd geconfronteerd met mijn onzekerheid: misschien wilde je mijn borst niet. Gelukkig kreeg ik je snel terug aan de borst. Jochei! Eerste euvel overwonnen!! 

Wat later kwam je niet goed bij. En wat werd ik weer ongerust. Week na week zei de weegschaal niet wat ik wou. 3 lange maanden van twijfel en zoeken naar wat dat nu toch kon veroorzaken. Ik probeerde alles: vaker voeden, minder afleiding, liggend voeden... tot motilium toe. Ik installeerde zelfs zo'n stomme app op mijn telefoon die het aantal voedingen en de curve bijhoudt. En wat twijfelde ik aan mezelf. Gaf ik je wel alles wat je nodig had? Gelukkig was er Elke die je gewicht mee opvolgde en steeds maar zei dat je zo'n blije baby was en zoveel moest lachen. En Arlind die me op de babymassage gerust stelde dat je voor de rest meer dan mee kon met de baby's van jouw leeftijd.

En een geluk met een ongeluk, gaf die afvlakkende curve me de motivatie om je zelf te gaan voeden in de kribbe. Dat maakte de aanpassing van altijd samen naar opeens apart voor beide draaglijker. En we bleven op elkaar in gespeeld. Ondertussen vraag je overdag nog zelden om borstje. Heel geleidelijk aan, op ons ritme, maakte je je telkens een beetje meer los van me en won je wat meer zelfstandigheid. 

Makkelijk was het dus niet altijd. Hoewel het ook nooit echt moeilijk was. Het best ging het als ik vertrouwen had in mezelf en in jou. De natuur zit echt wonderlijk slim in elkaar. Het moeilijkst was het als er twijfel ontstond of gezaaid werd. 

Als ik het dus opnieuw zou kunnen doen, zou ik erop vertrouwen dat jij weet wat je nodig hebt en dat mijn lijf weet wat daaraan te doen. Ik zou je dicht bij mij houden, aan je hoofdje snuffelen en je vaak laten drinken. Ik zou mijn tijd niet verspillen aan voedingen noteren en apps bijhouden. En telkens als ik onzeker werd, zou ik naar je kijken. 

Wat een gelukzalig gevoel als je je tegen me nestelt. 

Borstvoeding: mijn verhaal - 5/2017 (NL)

Op mijn 31ste beleefde ik mijn mooiste droom. Onze zoon kwam gezond en wel ter wereld. Na een mentaal zware risicozwangerschap omwille van diabetes type 1, en een 28 uur lange bevalling met zeven infusen aan mijn lichaam, was ik apetrots toen ik dat kleine jongetje in mijn armen kreeg. Borstvoeding was voor mij een evidentie, ook al wist ik dat de combinatie met diabetes een uitdaging zou zijn omwille van de impact van borstvoeding op de suikerregeling. Mijn intuïtie en goesting waren sterker dan eender welk obstakel, dus met volle moed startte ik het avontuur.

De eerste maanden verliepen op dat vlak allesbehalve vlot. Gelukkig gaf de roze gelukswolk me de nodige energie om door te zetten. Ons zoontje vroeg tijdens de eerste weken bijna nooit zelf om eten, een onbehaaglijk gevoel gaf me dat. Ik legde hem dus telkens op eigen initiatief aan de borst, dag en nacht. Maar zijn zuigtechniek was niet zoals het hoorde. Hij slaagde er niet in om de borst vacuüm te houden, waardoor hij om de drie slokken losliet en smakkende geluidjes maakte. Volgens de vroedvrouw was dit een ideaal voorbeeld van 'hoe het niet moet', maar ik werd gerustgesteld: tijd en oefening konden verandering brengen. Ik werd aangemoedigd te blijven proberen. Eerst een tijdlang met tepelhoedje, een onsexy maar nuttig ding, daarna een tijdlang gekweld door tepelkloven. Maar ik zou niet opgeven!

Het gevolg van zijn slechte drinktechniek was dat onze baby onvoldoende in gewicht bijkwam. De pediater wees me er met een ernstige blik op dat regelmatig afkolven, misschien zelfs kunstvoeding, nu echt noodzakelijk werd. Ik was triestig. Ik wou zo graag mijn kind voeden zoals de natuur het heeft voorzien, zonder plastieken tussenstuk, omdat het heerlijk aanvoelde voor mij maar bovenal omdat het fantastisch goed is voor lichaam én geest van het kleintje.

Zonder de vroedvrouwen had ik wellicht de schrik laten primeren op mijn intuïtie, en de borstvoeding deels of volledig opgegeven. Hun relativerende en zachte stijl was erg waardevol in die kwetsbare periode waarin vermoeidheid en onzekerheid het gemoed uitdagen. Zo waren ze ook mijn reddende engel toen ik van het ziekenhuis thuiskwam met een quasi-borstontsteking. 

Ik bleef dus proberen, volgens een strak schema: om het anderhalf uur aanleggen en daarbij afkolven en flesjes moedermelk geven. Intensief! Maar de inspanning loonde. Onze schat maakte een mooie inhaalbeweging en al gauw kon ik stoppen met afkolven. De smakkende geluidjes en het vacuüm-probleem bleven ondanks zijn gewichtstoename echter bestaan. De borstvoeding was leefbaar geworden, maar verliep nog steeds niet comfortabel. Toen onze kleine man ongeveer drie maanden oud was, lieten we zijn te strakke bovenlipriempje deels (pijnloos) weglaseren door een gespecialiseerde tandarts, opnieuw op aanraden van de vroedvrouw. De daaropvolgende week merkte ik helaas weinig verandering. Maar enkele weken later ging een nieuwe wereld zachtjes open. Ik merkte op dat hij niet langer smakte, dat hij goed doordronk. Lag het aan de tussenkomst van de tandarts? Lag het aan de leeftijd van vier maanden, waarna vele kwaaltjes verdwijnen? Het maakte weinig uit. Ik was dolgelukkig, want ik had eindelijk wat ik wilde. Vanaf dat moment ging ik met fierheid voeden in parken, cafés en restaurants. Heerlijk! 

Onze zoon is nu vijf maanden oud, en gaat binnenkort naar de kinderopvang. Aanvankelijk had ik gepland om te stoppen met borstvoeding op zes maanden. Maar toen ik het afbouwplan begon op te stellen, voelde ik een tikkeltje verdriet. Eigenlijk een grote brok verdriet. Ik wilde helemaal niet stoppen. Waarom zou ik? Omdat het als 'normaal' wordt beschouwd om te stoppen eenmaal je het werk herneemt? Omdat afkolven op het werk een rariteit is? Omdat de meeste vrouwen in mijn directe omgeving geen of kort borstvoeding geven? Na een lange babbel met een van die zeldzame vriendinnen die lang borstvoeding gaf aan elk van haar drie kinderen, was ik overtuigd: ik ga ermee door zolang mijn kleintje en mijn lichaam het leuk vinden. Bovendien heb ik beslist om halftijds te gaan werken. Wat een gelukzaligheid. Ik voel me dankbaar naar mijn (grote) man toe dat ik deze mogelijkheid heb. Dankbaar dat ik mijn zoon de knusheid, de troost en de rijke melk van de borst kan blijven aanbieden. Goedkoop trouwens, en puur natuur. De combinatie met diabetes blijft een uitdaging. Sinds de geboorte van onze jongen, Raphaël, geef ik de diabetes een naam: Louis. Als het ware twee broertjes. Soms vraagt Louis meer aandacht dan Raphaël, dan probeer ik dat in babytaal uit te leggen. Maar met een positieve ingesteldheid lukt het allemaal. En ook hulp doet wonderen, van smakelijke kraamkost tot badjes geven, boertjes opvangen en krampjes kalmeren. Door de sterke betrokkenheid van mijn ouders en mijn zus heb ik de voorbije periode niet alleen als een intens avontuur beleefd, maar ook als een vreugdevol feest. Aan alle borstvoedende mama's, met en zonder diabetes: Geniet!

MM

Not always easy, but happy ending after all! - 11/2016 (EN)

Leila was born at home, in our comfortable and colourful living room. She had a long and complicated descent through the birth canal, but once she was born (sunny side up!) she was healthy and perfect. The first days with her were magical, but not at all easy. I was exhausted and still in pain and just wanted to curl up in bed with my little baby and found the breastfeeding very difficult. Just minutes after the birth she had latched perfectly and with almost no help (to my surprise!) but over the next few days she would latch on briefly and then unlatch and arch her back in protest. Seeing her in discomfort, added to the sadness of "failing" at the art of breastfeeding in front of my partner and of all the people that visited us during those first few days, was very frustrating for me. Luckily on the 4th day we figured out that her discomfort was due to the fact that she had not yet passed her meconium, so as soon as we put a bit of olive oil on her butt she instantly did. After that things got easier, she started nursing like a pro, and for about five weeks I thought "nice, all the hard stuff is now behind us!'. I still remember those wonderful weeks; she nursed happily, slept all the rest of the time, and allowed me to recover.  

Then on the 5th week suddenly we noticed she was arching her back again during feedings, and my serene, sleepy baby quickly became very fussy and cried so much it was heartbreaking. What was hardest for me was that she seemed to scream when she was in my arms and when I tried to breastfeed her. Her sleep cycle became a very stressful "20 minutes of sleep - 5 minutes of nursing - 30 minutes of crying" and this was happening day and night. Our doctor reassured me saying it was colics, or a growth spurt, or both, and that it would just pass, sooner or later. But every mom knows that when their child is in pain "sooner or later" does not sound soon enough at all. Of course I was relieved when Duncan, her dad, would pick her up and she would calm down and fall asleep in his arms, but at the same time it hurt me so much to not understand why the problem was me.

The day that Leila started refusing the breast I was desperate and called Elke, a nurse that had visited us from Kind & Gezin. I told her that I was not convinced with what our doctor had said but that I had no energy to go look for a different doctor, and that I needed help ASAP. She came and observed our breastfeeding "battle", and said that to her it looked like Silent Reflux. We had never heard of it, and since our baby never spit up any milk, we hadn't considered reflux as a possible problem. And then she gave me the best piece of advice I had received until then in those difficult weeks: to join the mother group at Zwanger in Brussel, to share experiences and get advice from the midwives and from other breastfeeding moms. She also put me in contact with Elke, midwife at ZIB, who confirmed she too thought it sounded like Silent Reflux and offered me breastfeeding-friendly advice. I chose to specify "breastfeeding-friendly advice", because in the same days that I talked to Elke, I went again to see my doctor, and suggested to him it could be Silent Reflux, to which he suggested that maybe simply my milk was hard to digest for Leila, and that I could try "other brands" that she might like more. This, and a prescription for anti acids that we never bought, left us very unsatisfied. 

At "Moedermelk & Boterhammen" I learned all about reflux and about the many things I could to help Leila cope with it without giving her medication. I also learned not to be embarrassed when my baby cries and screams (and other people approach you to tell you she is crying because she is hungry/cold/hot/uncomfortable in the sling/tired etc. which is usually said with kind intentions but that still made me feel inadequate as a mother). Other mothers at the group had struggled with reflux before me, and so I started following bits and pieces of advice, and before I could notice any progress in Leila's condition, I noticed a big change in my attitude, because finally I felt like I was doing something to help her. We started holding her upright all the time (night time included, for a few weeks I slept reclined with her in my sling, so that she was never horizontal; I stopped eating dairy, started giving her probiotics and started feeding her more frequently (about every 30 minutes) so she would get smaller more frequent feeds. We met with An, the osteopath at ZIB, and she massaged Leila's diaphragm, which we think helped her. Things started improving slowly (which for the first weeks meant she was only crying 10 minutes instead of 30 after every feeding), and we never did find out which one of these things helped Leila get better, maybe they all did. By the time Leila was 10 weeks old, her reflux had gotten a lot better, and I could now relax during feedings (though still keeping her vertical) which felt like a dream.

Today Leila is almost 4 months old and we fit like two pieces of a puzzle. My breast is for her a safe and happy place to be, she often smiles with anticipation when I lift my shirt to feed her and most times when she is finished eating she either looks up and gurgles happily, or she is fast asleep. With the right support and advice, breastfeeding went from being a frustrating and sometimes painful battle with my baby to being our special peaceful moment together. I still often feed her in the sling and at night I feed her in a laid-back reclined position, because I have made the mistake at night to be too tired to sit up and so I feed her lying on my side, but I usually pay for that mistake by then spending the night awake with an unhappy baby. We have stopped the probiotics, and I have started eating a little bit of dairy again, and all seems to be going well. She now sleeps on her own on her inclined mattress in her co-sleeper next to me (by sleeping on her own I just mean not in my arms). Of course, we have days in which her reflux will come back (today was one of them... and maybe I realize I shouldn't have eaten all that chocolate AND an ice cream this morning), but now we know how to recognize it quickly and how to deal with it, so it lasts very little. 

Of course now Duncan, Leila and I have other challenges ahead of us (for now how to get a good night's sleep is on top of our list) but at least we now have a healthy and mostly happy baby and I love breastfeeding her. 

Borstvoeding: moeilijk gaat ook - 6/2016 (NL)

Niemand moest me overtuigen om borstvoeding te geven. Het is supergezond voor je baby, heel praktisch (geen gedoe met flesjes en je hebt je borsten altijd bij) en gezellig. Borstvoeding is puur natuur, dus verwachtte ik ook weinig problemen. Bij de vraag of ik borstvoeding zou geven, antwoordde ik steevast dat zou proberen, al dacht ik bij mezelf dat het vanzelfsprekend was. 

Week 1

Ons Marthe kwam 3 weken vroeger dan gepland na een vlekkeloze zwangerschap, net geen prematuur. Bij de geboorte woog ze 3kg245, een goed gewicht desondanks dat ze vroeger kwam. Nog geen uur na de geboorte kreeg ze voor de eerste keer de borst. En ze zoog! Op dat moment ging er al een vreugdekreetje door me heen: het lukt! (Wist ik veel wat er daarna nog zou volgen). De dag en nacht erna lag ze regelmatig aan de borst. Ze sliep wel heel veel en ik moest ze regelmatig stimuleren om te blijven zuigen. Ze hapte goed aan, maar toch krulden mijn tenen dikwijls tijdens de toeschietreflex. Mijn tepels moesten er nog aan wennen! Tijdens de tweede nacht op de materniteit heeft ze bijna continu gezogen (ik schrijf zuigen omdat ik toen nog niet wist dat zuigen en drinken geen synoniem zijn). Er was een supervroedvrouw van dienst die me heel de nacht kwam bijstaan en tips geven over liggend voeden en nog heel veel ander interessants over borstvoeding. Ik kreeg als het ware een nachtelijke cursus borstvoeding waar ik haar nog steeds dankbaar over ben. Wat alleszins blijft hangen daarvan is dat de baby de borst niet kan leegdrinken. Zolang ze drinkt, geeft ze prikkels om meer melk aan te maken. En dus liet ik haar maar drinken. Op dag 2 werd Marthe gewogen. Ze was afgevallen, wat normaal is, maar wel meer dan 10%. We twijfelden of we al naar huis zouden gaan of nog een nachtje blijven. We bleven nog een nacht omdat we het wel comfortabel vonden om ons continu door goede zorgen en advies te laten omringen. Op dag 3 gingen we naar huis. Dat mocht van het ziekenhuis mits opvolging door een vroedvrouw thuis. Onze vroedvrouw van Zwanger in Brussel zou de dag erop op bezoek komen om te zien hoe alles verliep en of het gewicht de goeie richting uit ging. Intussen was ons dochtertje bijna continu aan het zuigen. Ik had nauwelijks tijd om naar het toilet te gaan. De vermoeidheid zette ik op zij want ik wist dat de eerste dagen moeilijk maar cruciaal waren. We hadden er al een eerste slapeloze dag en nacht thuis op zitten. Groot was mijn teleurstelling dus toen bleek dat ze nog was afgevallen. Zoveel moeite, zoveel zuigen en toch afvallen. Dat bracht me wel aan het twijfelen: heb ik voldoende melk? Drinkt ze wel goed? Toen onze vroedvrouw toekeek bij een voeding merkte ze op dat ze wel goed aanhapte, maar dat ze amper slikte. Ze was ook niet zo alert aan het drinken en we moesten haar regelmatig stimuleren. Nog een dagje verderdoen en dan terug wegen...ze bleek terug wat afgevallen. Toen we probeerden om wat melk manueel te kolven op een lepeltje, kreeg ik amper wat druppels als resultaat. We moesten er een kolf bijhalen en vanaf dan na elke voeding wat afkolven. Dat werd dus nog intensiever, maar ik dacht niet aan opgeven, want ik wou dit zo graag doen lukken, voor haar maar ook voor mezelf. Ik voelde al schuldgevoelens de kop op steken: had ik wel voldoende gerust voor de geboorte? En was ze daarom te vroeg gekomen waardoor zowel zij als ik niet klaar waren voor borstvoeding? De dag erna, toen was ze 5 dagen, kwam de vroedvrouw terug en wogen we Marthe opnieuw. Haar gewicht was stabiel maar ze kwam wel niet bij. Het werd tijd om flesjes bij te geven en we moesten haar elke 2 à 3 uur wakker maken voor borstvoeding en daarna een flesje. En daarna kolven natuurlijk...Het eerste flesje gaven we rond 17u die vijfde dag, ze dronk het gretig op. We waren blij maar het gaf me wel gemengde gevoelens. Maar toch voelde het ok, want ik bleef het als een tussenoplossing zien en haar gezondheid stond op de eerste plaats. Na dat eerste flesje viel ze in een diepe slaap. 3 uur later, niet wakker te krijgen. We gunden haar nog een uurtje extra, want misschien had ze er gewoon nood aan? Maar een uur later was ze nog niet wakker te krijgen, ook niet door haar te verschonen... We maakten ons zorgen en wisten niet goed wat gedaan. We belden dus de vroedvrouw en na enkele gerichte vragen besloot ze toch om ons naar de spoed te sturen. Nu sloeg de paniek toch wel toe. Haast verdoofd van angst, belden we een taxi en intussen gooiden we wat luiers in een rugzak. Nauwelijks een halfuur later stonden we in de spoed. Ik kreeg aan de receptie amper nog een woord uit mijn van schrik dichtgeknepen keel. Gelukkig kon Karel, mijn vriend, nog het woord voeren. De pediater van dienst was al verwittigd door onze vroedvrouw. Het verdict werd snel geveld: teveel bilirubine (geel) waardoor ze dus nog weinig alert was. Oplossing: nachtje op pediatrie met 2 x 4 uur onder de lampen. Ik mocht op de kamer bij haar blijven terwijl Marthe onder haar zonnebankje lag. En intussen blijven verder doen met borstvoeding, flesjes en kolven. Ze kwam nog steeds niet vanzelf wakker, dus ze moest telkens worden wakker gemaakt voor voeding. Voor en na elke voeding kwam een verpleegkundige om haar te wegen. Niet echt bemoedigend, soms kwam er slechts 2 gram bij, soms niks, soms ging er zelfs vanaf (die verdomde weegschalen!).   Na haar zonnebanksessie mochten we nog niet naar huis, de pediater wou haar graag zien bijkomen. De hoeveelheid flessenvoeding werd opgedreven naar een regime van 60 ml na elke borstvoeding. Wat ik kolfde werd er aanvankelijk niet bijgeteld want het was amper de moeite. Toch bleven we doorgaan met het voeden, de flesjes en het kolven. Ik ontdekte de meest interessante en oninteressante nachtelijke tv-programma's ;-)

Ze begon bij te komen en na 4 dagen op pediatrie mochten we eindelijk naar huis mits verdere opvolging door onze vroedvrouw. De hoeveelheid afgekolfde melk begon toe te nemen. 

Week 2-3

Hetzelfde regime ging nog een tiental dagen door. Haar gewicht nam toe en het kolven vermeerderde beetje per beetje. Na controle van het gewicht door de vroedvrouw stelde ze vast dat ons Marthe wat te veel voeding kreeg. 'Ze is gewoon overboeft', drukte ze het plastisch uit. We mochten de hoeveelheid flessenvoeding beginnen afbouwen naar 30 ml en ik mocht stoppen met kolven. Marthe dronk al alerter aan de borst en kon nu de stimulerende functie van de kolf volledig overnemen. Eindelijk een lichtpuntje! Ik moest wel verplicht rusten en in bed blijven om haar te voeden. Twee dagen later hadden we opnieuw controle van gewicht: het ging nog steeds goed en nu mochten we stilaan ook het aantal flesjes beginnen afbouwen. Dat was pas echt goed nieuws...Maar we waren te optimistisch en gingen onmiddellijk over naar 100% borstvoeding. De volgende twee dagen verliepen prima, maar dan volgden 2 heel moeilijke dagen met een lastige baby...hoe stom van ons om zo een bruuske overgang te forceren. Geleidelijk aan afbouwen stond er nochtans letterlijk in ons boekje van Kind en Gezin. 

Week 4-8

We begonnen met 3 flesjes per dag. Van 3 naar 2 afbouwen, werd weer gevolgd door een lastige dag, een zogenaamde 'regeldag'. Maar van 2 naar 1 en van 1 naar 0 verliepen onopgemerkt. Toen ze 8 weken was, woog ze 3,440 kg en waren we eindelijk 100% op borstvoeding. Ik ben superblij en trots dat we er mits wat geduld en de nodige inspanning toch zijn in geslaagd. Ik ben er ergens altijd in blijven geloven, hoewel er ook wel wat wanhoopsmomentjes waren. Ik ben zelf opgevoed met vaders principe: "moeilijk gaat ook en niet gaan bestaat niet" en dat heeft nog maar eens zijn dienst bewezen. Maar natuurlijk waren we er ook niet in geslaagd dankzij de steun van Karel, mijn partner, dankzij de adviezen en aanmoedigingen van onze vroedvrouw en dankzij het internet met andere moeilijke en troost biedende borstvoedingsverhalen (borstvoeding.com). Om andere mama's te hoop te geven heb ik op vraag van onze vroedvrouw ons verhaal neergepend. Intussen staan

we voor een volgende uitdaging: Marthe overdag voldoende leren slapen...in haar bedje. Met veel geduld en met het gekende principe, nemen we ook deze uitdaging aan!

Maïka, Marthe en Karel

Verrept Dekeyserstraat 39 Molenbeek 1080
info@zwangerinbrussel.be


Sitemap

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x