Bevallingsverhalen

Bevallingsverhalen

Welcoming Laïla - 26/3/2018 (EN)

Where to start the story of giving birth to my first child? When I got pregnant it was quickly clear to us the only option would be a home delivery. The only problem was that we moved very late in my pregnancy and didn’t know for a long time where this “home” would be. When we finally moved to Brussels in my 7th month of pregnancy we were more than happy when the midwives of Zwanger in Brussels still accepted to accompany and support us in our plans.

Already the last weeks of my pregnancy I felt a lot of contractions now and then and got used to it as everybody told me it was probably the baby going down deeper with its head in the pelvis. It had been in the right position for a long time and the head was engaged already for a few weeks.

Three weeks before my due date - 

On Monday I went to see Ann, the osteopath, and she was more than happy with what she found – apparently everything was in perfect condition to give birth. She even told me that she felt I was ready, physically and mentally (a very touching moment for me as it was only the second time we met).

On Wednesday Arlind came to our home, to get to know the place and talk about the last preparations. Everything was fine, I was feeling good. When she left, she was joking around, saying that she would be on duty for the weekend and as there are many babies due in April maybe ours would like to come a bit earlier.

On Friday I passed by the cabinet to pick up the birthing pool. I didn’t really know whether we wanted to use it, but as we have no bath tub we thought it was good to have us an option.

On Saturday (my partner Alex’s birthday) we enjoyed the sun while riding bicycles in town, having lunch and ice cream outside and joking about the fact that he was born two days after his fathers birthday and maybe our baby would do the same. I again had a lot of contractions every now and then during the day but as we were still quite far from the due date and everybody told me I should prepare for the baby to come later as it was my first one, we were not thinking that the birth was anything close.

On Sunday evening I went to my Yoga class, made Lasagne when I came back. Again having the same contractions as the days and weeks before when we were lying down in bed and watching a movie. Although this time they were going on for a long time and more regular. Still I thought this was due to all the physical activity on the weekend and not a sign of labour. We decided to sleep and see what would happen during the night. I woke up every now and then from the contractions – it felt like period cramps and I was happy with my warm water bottle. At around 1.30 at night I woke up from a cracking in my belly and the sudden urge to go to the toilet. When I got up my water broke standing in front of the bed. I woke up Alex who jumped out of bed sleepily but joyful at the same time and shouting “now our baby is coming”!! When I came back from the toilet I found him sitting in bed with the “instruction paper” the midwives gave us when to call them. Well, according to the information this could still go for almost the whole day ahead of us. 

Although contractions got a lot more intense and the pressure down in my pelvis was much stronger after the water broke. I found myself on my yoga mat on all fours, my arms resting on the gymnastic ball, letting the contractions pass like waves, using my breath as I remembered from the prenatal yoga classes. This was okay, moving my pelvis, enjoying the breaks in between and trying to use sound to let the energy go through me. We noticed right away that the contractions were coming every 2 to 3 minutes and were going on for one minute right from the time after the water broke. Should we call the midwife? We hesitated at first because we felt labour just started but decided after half an hour to call. Arlind gave Alex instructions to build up the pool, while she would be on her way to see us.

When she arrived, I was still on my yoga mat and Alex was busy with the pool. I was very clear during and in between contractions, awake and sensitive for my body. I told Arlind that I felt for some time already that my muscles were working down and I didn’t know whether I wanted to push. After a couple of contractions, where she was sitting beside me, encouraging me gently and just reassuring me with her presence, Arlind examined me and said that I was almost fully dilated and if I wanted I could start pushing.

She called Hanne and told Alex that he could stop trying to set up the pool (apparently he was struggling to connect the tube to fill it with water as he told me afterwards and was very relieved when he could just join me) as we wouldn’t have the time to use it anyway.

Contractions were coming and going, first I was still on all fours. Hanne came. Arlind asked me if I wanted to try to sit on the birthing chair, as it might help more. And so we did – Alex was sitting behind me. 

The neighbour rang on the door to ask if everything was okay, although I had warned him a few days before that we would have the delivery at home.

At same point I felt like I didn’t have the energy to push my baby out – the head was coming but always going back and it was burning a little. Arlind encouraged me, saying I was only a couple of contractions away – and she was right. Laïla slipped out completely with the next one into Arlind’s arms, crying out loud.

Alex was the first to notice that it was a girl as I picked her up, lifted my tshirt and put her onto my chest.
Welcome Laïla!

I slowly walked over to bed with her in my arms, my legs shaking from the physical effort and telling Arlind with a big smile on my face “this was manageable”. It was 4.57 on Monday morning when Laïla was born, two days after her father’s birthday. The delivery only lasted 3,5 hours. We were surprised because it went so fast, we didn’t even have time to inform our families that labour had started and didn’t do anything of what we had planned for the hours we assumed we would spend in labour – she was too fast!!

After the placenta was out with one more push, Laïla stayed in Alex's arms next to me in our bed while Arlind was stitching a small injury on my labia. 

Hanne and Arlind left us at around 7am and we were cuddling up in bed, enjoying our beautiful daughter.

Hanne came around lunch time to check on us. I was feeling fine, but she noticed a grumping sound on Laïla’s respiration and after some time she decided it would be better to check it in the hospital, as I was GBS positive and a neonatal infection can be very dangerous. Certainly not what you want to hear – a world broke down for me, finally we needed to go to hospital, the place we wanted to avoid for the welcoming of our daughter! We dressed under tears and Hanne drove us to the hospital. Laïla had a bad saturation, needed oxygene and was finally admitted to the neonatal care unit where Alex and I stayed on a bed beside hers – a horrible night and not at all as we had expected our first night together. But Laïla was doing okay, her breathing got better. The next day the infection was confirmed, blood markers were high, but as her condition was better we moved into a single room on the maternity ward. We were still sad but as she seemed okay we managed a full week of antibiotics treatment and later on phototherapy in the hospital. We were so happy when we came home and even more happy we had chosen to give birth at home – at least for some hours we enjoyed the bliss of staying at our place together. And we got proven right – as the midwives were acting super competent we didn’t feel at risk or anxious at any point. 

Even if the first days after giving birth were not as we wanted them to be, we would still at any time choose the same way of welcoming our child!

Lize - 3/2/2018 (NL)

Na een zo goed als zorgeloze zwangerschap ging eind januari, een tiental dagen voor mijn uitgerekende datum, mijn moederschapsrust in. Hoewel ik tot op het einde graag en hard was blijven doorwerken, werd mijn buik de laatste weken toch behoorlijk zwaar… Ik was dan ook dankbaar om de onvoorspelbare hoeveelheid ‘me-time’ die me nog gegund werd vooraleer ik voor het eerst mama zou worden. Met volle teugen genoot ik van lunchdates met vriendinnen, een middagje zwemmen, lezen en series kijken. De praktische voorbereidingen voor de komst van onze dochter waren klaar en dankzij de infoavonden en consultaties bij Zwanger In Brussel voelde ik me ook mentaal zo goed als mogelijk voorbereid op de bevalling. Er restte dus niets meer dan genieten van de ‘stilte voor de storm’ en wachten op de eerste signalen die de geboorte zouden aankondigen. En die signalen lieten niet lang op zich wachten… 

Donderdag 1 februari verlies ik ’s avonds de slijmprop. Op de belbrief lees ik dat dit meestal een teken is dat de bevalling er aan komt, maar dat het evengoed nog een paar dagen kan duren. Ik ga dus gewoon verder met mijn dagelijkse bezigheden, maar vertel wel aan mijn man dat het volgens mij bijna zover is, zodat hij morgen op zijn werk zeker stand-by blijft en er rekening mee kan houden dat hij na het weekend mogelijk zijn vaderschapsverlof zal mogen opnemen. ’s Nachts kan ik de slaap niet vatten door de voorweeën, die een tijdlang om de vijf minuten komen maar nog heel goed hanteerbaar zijn en naar het einde van de nacht weer wegzakken. Vrijdag probeer ik zoveel mogelijk mijn gedachten te verzetten. Ik maak nog een kleine wandeling en maak pannenkoekenbeslag voor ‘s avonds (het is immers Lichtmis!). De pannenkoeken smaken mij echter niet, mijn maag lijkt te protesteren. Een teken aan de wand?

Mijn man en ik zijn nauwelijks gaan slapen of de contracties beginnen weer. Ze zijn pijnlijker dan de afgelopen nacht, maar weerom nog goed te verdragen. Ik besluit om met kersenpitkussen en dekentje naar de zetel te verhuizen en breng daar de hele nacht door. Met een app op mijn GSM time ik de tussenpauzes tussen de weeën en ondertussen probeer ik nog zoveel mogelijk te rusten. Soms zitten er vijf minuten tussen twee weeën, dan weer zeven of acht… De belbrief zegt pas te bellen als de contracties een uur lang om de vijf minuten komen, dus dat betekent dat het nog steeds niet echt begonnen is. Tegen zaterdagochtend ben ik zo moe en onzeker dat ik toch besluit om even te telefoneren om advies te vragen. Elke raadt aan om een paracetamol te nemen en terug onder de wol te kruipen. Ik volg haar suggestie op (en zal haar later vandaag nog dankbaar zijn om deze gouden tip nog eventjes rust te nemen!), maar hoop toch stilletjes dat de weeën zich spoedig echt zullen doorzetten, want nog enkele nachten van dit ‘voorwerk’ zouden me behoorlijk uitputten. Ik breng de ochtend en middag in bed door terwijl de lichte contracties aan regelmaat winnen om dan weer weg te zakken. Om te ontspannen neem ik een warm bad, maar dat brengt helaas niet veel verlichting. In de namiddag beginnen de weeën dan toch eindelijk krachtiger te worden: ik kan ze niet meer opvangen zonder er geluid bij te produceren. Ik kom het bed uit en zoek het gezelschap van mijn man in de living op, waar ik de weeën afwacht en opvang op de zitbal. Tot twee maal toe zitten er vijftig minuten lang vijf minuten of minder tussen twee contracties en dan… zakken de weeën weer weg. Dit wordt stilaan frustrerend… Terug een paracetamol dan maar, en terug het bed in. Onder de warme dekens kom ik echter aan niet veel rust meer toe. Manlief hoort mij vanuit de living op gezette tijden kreunen en komt af en toe kijken en vragen hoe het met me gaat en of hij iets kan doen. Voorlopig blijf ik echter het liefst alleen in het donker liggen. 

Tot rond 17u de weeën onomkeerbaar stevig op gang komen. Ik vat moed nu ik de indruk krijg dat het ‘echte werk’ eindelijk begonnen is en verhuis naar de living, waar ik de contracties opnieuw opvang op de zitbal. Ik probeer ademhalingsoefeningen uit de cursus zwangerschapsyoga toe te passen. Ook herinner ik mij de voornaamste boodschap uit het boek‘Duik in je weeën’: ik probeer de weeën te beleven als golven waar ik me niet door laat overspoelen, maar waarop ik mee surf en waarvan ik weet dat ze ook weer voorbij zullen gaan. Het helpt me om met de toenemende pijn om te gaan. Meer en meer voel ik me in mezelf keren. Het timen van de tussenpauzes tussen de weeën is nu de taak van mijn echtgenoot, net als het aanvoeren van glazen water en tassen warme kippenbouillon met cracotten. En ja, eindelijk begint het vooruit te gaan: al gauw ben ik een uur bezig met pauzes van slechts drie à vier minuten! Mijn man besluit opnieuw de vroedvrouwen te bellen en krijgt dit keer Hanne aan de lijn, die vertelt dat ze zal langskomen om te kijken hoe het vordert. 

De avond valt en tegen 18u arriveert Hanne. Haar aanmoedigingen en geruststellende woorden geven mij het vertrouwen dat ik goed bezig ben. Na zo even rustig bij ons te hebben gezeten stelt ze voor om mijn ontsluiting te checken. Mijn gevoel van blijdschap is groot wanneer die al vijf centimeter blijkt te zijn! Al het milde voorwerk blijkt dus niet voor niets geweest, de arbeid is nu echt ingezet! Hanne stelt voor om niet te lang te wachten met naar het ziekenhuis gaan als ik daar nog wat tijd wil doorbrengen vooraleer "le moment suprême" zich aandient. De grote verloskamer (met bad, touwen, zitbal) waar ik graag wil bevallen blijkt vrij, dus rond 19u (nadat mijn man nog snel iets voedzaam verorberd heeft) vatten we de tocht richting Kliniek Sint-Jan aan, Hanne met de fiets en mijn man en ik met de auto. We wonen op nauwelijks drie kilometer van het ziekenhuis en toch lijkt de autorit eindeloos lang te duren… Het Brusselse verkeer zit ook op deze dag helaas niet mee. Bij elke wee kronkel ik op de passagierszetel. In mijn achterhoofd vraag ik me nog af wat de chauffeurs om ons heen hiervan moeten denken, maar echt veel kan het me niet meer deren. Die bezorgdheid om wat anderen wel van me moeten denken valt helemaal weg van zodra we via de volle wachtzaal van de spoed het ziekenhuis betreden en ik aan de inschrijfbalie vrijwel meteen op de grond zak om op handen en knieën een hevige wee op te vangen. De kracht van de natuur begint het stilaan over te nemen en ik kan niet anders dan er aan toegeven en instinctief meegaan in wat er in mijn lichaam gaande is.

Mijn man duwt mij in een rolstoel richting verloskwartier. We kruisen een aantal mensen die mij succes toewensen (is het zo duidelijk dat ik aan het bevallen ben?), dat geeft moed. Eens in de verloskamer aangekomen moet ik al snel overgeven, het weinige voedsel dat ik vandaag heb binnengekregen, is er alweer uit. Gelukkig zit er Aquarius en druivensuiker in mijn bevallingskoffer om de komende uren te overbruggen. De lichten in de verloskamer zijn sfeervol gedimd en behalve Hanne, Elke en manlief is er niemand aanwezig. Het stelt mij erg op mijn gemak dat ik op dit uitdagend en kwetsbaar moment in mijn leven omringd ben door mensen die ik vertrouw. Al snel vind ik een comfortabele positie om de weeën op te vangen: op mijn knieën op bed, met mijn armen en hoofd rustend op een bal. Ondertussen controleert Hanne de harttonen van ons kindje, die blijken goed te zijn. De weeën worden steeds heviger en mijn man kan dit aan den lijve ondervinden omdat ik hem telkens heel hard in zijn arm knijp. Met de andere hand probeert hij de pijn te verzachten door tijdens de weeën stevig druk te zetten op mijn onderrug. Elke en Hanne blijven bemoedigende woorden mijn richting uit sturen, maar ik ga intussen zo op in wat er in mijn lichaam gebeurt dat gesprekken om mij heen mij grotendeels ontgaan. 

Rond 21u stellen Hanne en Elke voor dat ik nog even naar het toilet probeer te gaan. Plassen lukt niet meer, maar eens op de wc-bril gezeten breken plots mijn vliezen. Het voelt als een ballon die knapt in mijn buik en de pijn is op dat moment toch wel overweldigend. Ik hoor mezelf ongecontroleerd gillen en laat mij door mijn man en Hanne terug richting het bed begeleiden. Ondertussen heb ik volledige ontsluiting en voel ik stilaan de befaamde persdrang opkomen. Ik had me vooraf afgevraagd hoe dit zou voelen en of ik zou weten wat ik zou moeten doen. Dit blijkt zichzelf uit te wijzen. Terwijl mijn man zacht en liefdevol naast mij aanwezig is (en zijn arm gewillig blijft aanbieden voor mijn geknijp), hoor ik Elke zeggen dat het goed vooruit gaat voor een eerste kindje en dat ik goed bezig ben. Dat geeft moed voor deze laatste fase. Eindelijk mag ik actief meewerken en de pijn letterlijk wegduwen. Terwijl Hanne van nabij alles in de gaten houdt, vult Elke nog het bad en zet ze de baarkruk klaar, voor het geval ik van positie zou willen veranderen. Op voorhand had ik verwacht het bad graag te willen uitproberen, maar nu voel ik me toch vooral comfortabel op handen en knieën op het bed. Bijna onmerkbaar monitoren Elke en Hanne de harttonen van ons kindje terwijl ik bij elke perswee mijn krachten bundel om haar geboren te laten worden. Het lijkt goed vooruit te gaan en Hanne trekt alvast haar handschoenen aan. Tussen de weeën door duwt Elke af en toe een nat washandje tegen mijn perineum, een zacht en respectvol gebaar dat erg aangenaam aanvoelt. Ze fluistert tegen mijn man dat de geboorte zeker nog voor 3 februari zal zijn. 

Tegelijkertijd voel ik dat ik aan het einde van mijn krachten ben. Dat persen vind ik toch vermoeiender dan verwacht, waarschijnlijk eisen de weinige uren slaap van de afgelopen nachten nu hun tol. Gelukkig krijg ik tussen twee persweeën telkens een welkome pauze van enkele minuten waarin ik even kan wegdoezelen. Wanneer ik meer dan een uur op handen en knieën aan het persen ben, stellen Elke en Hanne voor om van positie te veranderen. In zijlig komt er meer schot in de zaak. Ten slotte wissel ik nog naar ruglig. Eindelijk komt het hoofdje in zicht. Mijn man is niet afgeschrikt door het feit dat ik nu weldra echt een mensje naar buiten ga persen en gaat nieuwsgierig kijken; zelf kan ik met mijn vingers voor het eerst de haardos van onze dochter voelen. De nakende geboorte geeft de laatste benodigde dosis moed om dit werk af te maken, want ik ben nu echt stilaan uitgeput. Met alle kracht die mij nog rest duw ik uit alle macht. In één perswee komt niet enkel het hoofdje, maar het hele lijfje van onze dochter naar buiten! Hanne vangt haar op en legt haar meteen op mijn borst. Het is 23:02 op een koude zaterdagavond in februari. Ik ben opgelucht en gelukkig dat het persen voorbij is en ook best fier dat mijn lijf deze prestatie klaargespeeld heeft. In één ogenblik is alle pijn verdwenen. 

Mijn man, die tot zijn eigen verbazing niet huilend maar vooral dolgelukkig en benieuwd voor het eerst onze dochter bewondert, mag de navelstreng doorknippen en gaat ons meisje even later mee wegen en meten. Terwijl Hanne en Elke de nageboorte afwachten en een paar kleine hechtingen uitvoeren, genieten we van de eerste huid-op-huid momenten met onze dochter. Welkom, lieve Lize, we zijn zo blij dat jij er bent! 

Mia Catherina - 17/11/2017 (EN)

I guess the story of our homebirth starts with the birth of our first daughter in the hospital, where I didn't have a great experience. We wanted to have a natural birth and I ended up being pushed on my belly, getting an episiotomy and our daughter got pulled out with a ventouse, all that without having an epidural!

At the moment of the birth I would just follow the doctor's orders, but afterwards, once I could see what had happened, I realised that from the moment the gynaecologist came in the room, it all went wrong.

With our second daughter we wanted then a different birth! That's how we decided to go for a homebirth, the best decision ever.

It was an amazing and sometimes overwhelming experience, but truly worth it, nothing beats sleeping in your own bed and eating homemade food after the birth. Plus I also think that Mia felt at home from the beginning and had a nicer welcome to the world than our first daughter in the hospital. Mia is very calm, peaceful and beautiful, so far she eats and sleeps, even now after eight weeks.

The 17th November'17 I woke up in the morning having mild contractions and a bit of blood loss. At 13:00 I had an appointment scheduled with Febe, so we went and things were slowly moving. She told us to go back home and to call them once the contractions were closer together and stronger. When I got back home, contractions started being more regular  and stronger.

Around 16:45 the first midwife, Febe, came home, by that time contractions were 3-4 minutes apart and 30-40 seconds long. I kept moving and breathing to get through them and it was actually not too bad. My cervix was already 5cm dilated when she checked.

Around 18:20 I had a bath, my dear husband had put lots of candles and filled the bathtub for me, it was nice and relaxing. Febe stayed with me all the time, since my husband was busy entertaining our three year old daughter. I broke water in the bath, so I got out and soon after that I started having the feel to push. The second midwife, Elke, arrived soon after that around 19:15.

Contractions were getting more painful and I almost had to bend on my knees on each one, like something was pulling me down. I was standing in front of my husband who would hold me with every contraction. At the beginning I kept breathing slowly through the contraction, but luckily Febe told me to decrease the breathing and help pushing. At 19:40, they asked me to lay in the sofa to check me and I was 10 cm dilated. 

Around 20:10 I sat on my knees in our sofa to give the final push, always holding onto my husband. I didn't want to lay down - that's how I was during the birth of our first daughter and she would not come out - so I thought I had to stay vertical. I did doubt at some point about being actually able of getting Mia out, but I somehow managed to do it. I felt the head engaging and it started to burn, I hadn't felt that before, with my first daughter they did an episiotomy, and it was really burning, but shortly after that with one or two more pushes, our daughter was born! At 20:28 she came to this world! :)

It was almost surreal, she was born in our sofa! I looked behind me and I remember thinking: wow, she is beautiful!

I also remember that at some point Febe said that the umbilical cord was around the baby, she told me to stop pushing and Elke came to check it too, and it was ok, it wasn't tight, so I could keep pushing.

I highly recommend the birth at home, even though I had moments where I thought I was crazy for choosing to suffer all that pain and even thought that I would never have kids again... but the actual painful moment was only an hour or so... and once it is over, it is such a satisfaction and almost a pride to have done it at home! Once you see the baby's face, you forget all of it! I would do it all over again! :)

Kalo - 16/8/2017 (EN)

I am a yoga teacher (sort of) and I have had 2 previous births. Both were quick, clean, messy and perfect, in the way that only births can be. One even included a child born in the caul, the other, an immense amount of meditation and the experience of holding a rock and seeing bright white light streaming out of it into the sky. Yet with all of these occurrences, I still have never written a birth story. But perhaps for my last and final tribute to creation itself, I can write something down. Something that honours the three births that I had, something that gives honour to the perfection that is my daughter.

The pregnancy was hard, not hard as in I needed to be on bed rest and cancel my life but hard as in, I caught every cold virus that went around my office and had a tough time coping with a travelling husband, a crazy overbooked schedule including organizing an 80th and a 40th birthday party and sever issues regulating my emotions in a professional context. In particular, I struggled with making sure the other kids were happy and settled in their new life in this fairly new country before a new baby came and to a certain extent wondering why I was doing this. Had I, in fact, made a mistake, and was I ruining our really quite perfect life. 2 kids, 2 UN careers, a happy marriage, a BMW (yes, that was a joke, I mean we do have one but it is not part of our happiness).

But because I had to, I went ahead, I did it anyway and I struggled through it with the best of them. And then went on maternity leave, loved my little boys so much on a perfect holiday for four and then again at home for a couple of weeks, stuck them in a summer day camp and then took a break. Should I have finished a few things off or done a last cooking/cleaning session before that break? Yes, but instead I went to a club, swam, did a hammam, laid out in the 25 degree Belgian summer sun and relaxed. Afterwards I asked the babysitter to look after the boys after camp that evening so I could go to pregnancy yoga with the best teachers in the world. I came back home and slept like a log. And so, of course, predictably for me, when my pregnant body tired and overwhelmed with attempting to be a super-human at work and then a super-human at home experienced rest, it decided to cut all losses and get this baby out. I woke up the next morning to the beginning of my usual 10-12 hours of the beginnings of labour. Contractions that feel like a period, the loss of a mucous plug (still have no idea why we can't find a more glamorous term for that thing) and the feeling that I have a few hours to do my business before I’m blissfully out of it for a few weeks. I took a walk around the pond with my boys, asked the au pair to take them for the afternoon, called my husband – told him why I was annoyed with him that morning, asked him to be home after lunch and gave him a list of things to do, took a 2 hour nap and got ready for the most intense birth experience I have ever had (small sample size though, n=3.)

And so, the kids are in bed and its 10 or so now and I’m watching ‘my show’ (it’s the good wife at the moment, after this baby I am so having a career change to be a corrupt Chicago lawyer.) I stop the show, I sleep for a couple hours and am woken at 1:30am. I realize that probably the contractions are so annoying that I can’t sleep so I run the bath and call the midwife (also used to be one of my shows). Ahmed can’t sleep so he wants her to come so he can go downstairs and sleep (some might say romance has died, other might say – someone needs to get some sleep so the other two ragamuffins get looked after in the morning.) I dilly-dally on the phone (because let's face it I HATE telling people I need them) but then eventually say she should come.

She arrives at 2:30. She says ‘this is nice’ when she walks in. I assume she means the ambience, I am already in my usual ‘stoned/present’ mindset, the lights are off but there’s a candle on and I have my weird Tibetan chanting music going. She asks if I want her to check me. I say no because I think we can wait a bit. (I ask her later if she wants to but she says it’s not necessary.) Ahmed goes to sleep downstairs.

I sit in the bath and we chat. At some point I am just so hot I have to get out of the bath, I walk around, our bedroom is white, the walls, and the wooden floor and the ceiling is high. The bathroom is adjoined to the bedroom and we have those ridiculous side by side sinks built into a beautiful wooden counter. It’s safe to say it’s the most luxurious place ever to give birth. I feel like I am not in my life but in the life of someone elegant (I am sadly, the type of woman, who at 38 will totally pick my nose and fart if I think no-one is looking.) And then I walk to the closed window, naked, still too hot. I push against the hip-high window sill with my hands and I ask the midwife to push on my back when the contraction comes. I need my hips pushed together, rather than just pressure on my back. I look outside, I can hear the fountain in the lake, the street lamps shine on the trees and water, the clouds above the church are lit by the moon. There is an exceptional calmness in the air but I am brought back to my life by the pain of the contraction that is making it’s way across my belly.

After a short cooling time out of the bath, it’s just too painful and so I go back in. The midwife is on the phone a bit and I immerse myself in my world of meditation music and moaning. Presently, it starts. I breathe, I meditate, I make noises, more than before, than ever before. I sleep or near sleep between the contractions and wail my way through when they come. There is more movement around me, telephoning maybe, or other stuff, I’m pretty sure someone says the word ‘tea’. Inside me Kalo is moving. She is moving her legs and kicking around. It’s like no-one has given her the memo that we are getting to work. Why is she moving? Why is she not hunkering down to zip out there like a bullet (wishful thinking)? At some point there is another midwife and my husband and the contractions are so painful. I think that I have made a mistake. This baby is still having a party inside me and is not ready to come out yet. I am on level 3 contractions. (I have my own rating scale for contractions – 1) Let’s get cooking some last-minute post-natal dinners 2) Fuck I forgot this felt like this, where’s my bath and 3) Goddamit when is that ring of fire coming?) Yet, in my mind, because this baby is dancing I still think there are hours to go. For the first time ever I almost voice the concern in my head that I should be going to the hospital to anaesthetize this. I can’t do these contractions for another couple of hours. Morale is low.

Instead I say I need someone to hold me up and I need someone to hold my leg up. (In my mind I need more than that, I need someone to do this birth for me because I don’t really want to.) I just have no more strength because the speed and intensity have taken it away from me. And I say to them, ‘I need someone to tell me I can do this.’ My husband is holding me up and he is GREAT. He knows intuitively that he cannot be the one to tell a birthing woman she can do this. So he smiles at the midwife next to him. She takes the torch and says with a sweet smile, in a slightly Flemish lilt ,but nonetheless with a look of intensity on her face ‘You can do this, of course you can do this.’

However, it still isn’t going quick enough, the baby should be coming but it's not, it’s still moving around inside me. Dancing as if she’s got another dj set to go before she’s out, but then at some point I feel the beginning of the ring… the pushing, the moving down and the other midwife says ‘What can you feel now’ and I say ‘I can feel the ring.’ But for some insane reason the baby is still twisting and writhing inside of me, her arms, her legs, her whole body. She’s wriggling her way out, why why why? I get 3 or 4 pushes and then it’s THE CHOICE. Wait for a bit to regain strength during a last contraction or just go for it. Happily I choose to go for it because I’m pretty sure this is my last one and I just want this over with. The head comes out and the feeling of relief is the best ever, yes I know we have shoulders, placenta, 3 days of struggling on an off the toilet but the worst bit, that really awful terrible bit that you would never believe you could survive is done. And one midwife says, “let’s get this little boy out” and the other midwife says, “Well, we don’t know that yet.”

We thought she was just trying to keep the secret that is was a boy until we actually saw for ourselves. And then, somehow, when she comes out, she is a girl. And there was this moment, where my husband and I, proponents and parents of all boy families look at each other in wonder. I never thought, well I never really thought I needed the girl. I was prepared to be the mother of 3 boys. I mean, I was prepared and convinced that I would be the mother of 3 boys. But, there’s a part of me that was released in that sentence. For I have a little girl among my brethren and we are a blissful family of 5.

Jasper - 18/5/2017 (NL)

De nacht van woensdag op donderdag verliep wat anders dan de nachten voordien. Ik had bij deze derde zwangerschap veel harde buiken en de laatste dagen leken deze alleen maar vaker te komen en soms zelfs met een regelmaat van elke 15 minuten. Maar die nacht begon het toch op lichte menstruatiepijn te lijken en het werd ook wat regelmatiger. Echter tegen 3u viel ik in slaap en leek mijn menstruatiepijn verdwenen. Tegen de ochtend was het er weer, maar tegen dat de vroedvrouw er was om vier uur in de namiddag kon ik er gewoon geen steek bijhouden. Ja, ik had wat pijn en nog regelmatig harde buiken, maar ze verdwenen soms gewoon ook weer.

Elke stelde voor om eens te kijken hoever mijn ontsluiting al stond en met 1 cm opening was het moeilijk om in te schatten hoe lang het nog zou duren. Maar er werd bevestigd dat het waarschijnlijk geen week meer zou zijn ;).

De vroedvrouw vertrok en ik had nog af en toe een harde buik, af en toe 'een wee', wat menstruatiepijn. Maar deze waren in mijn ogen zo licht en gaven me echt niet het gevoel dat ik aan het bevallen was. Langzaamaan werden de weeën heviger. Ik bleef stilstaan bij een wee, wiegen en op mijn ademhaling letten. Ze duurden ook soms een minuut, soms wat langer. De tijd tussen de weeën varieerde heel erg, soms snel na elkaar, soms wel 10 tot 15 minuten tussen. 

Tegen 18u besloot ik snel een restje eten op te warmen met het besef dat het mijn laatste maaltijd voor de bevalling zou kunnen zijn. Tussen het bord in de magnetron zetten en mijn maaltijd op tafel krijgen zijn er toch wel 3 weeën gepasseerd en ook tijdens het eten vragen de weeën mijn aandacht. Joerie belt ondertussen de vroedvrouw om te laten weten dat het toch voor vandaag zal zijn. 

Gezien de intensiteit van de weeën die daarop volgen belt hij een halfuur later om te laten weten dat ze misschien toch beter langskomt. 

Ik begeef me naar de slaapkamer en Joerie komt achter mij liggen, ik vang een wee op en voel me beter met mijn been omhoog om zo ruimte te creëren tussen mijn benen. Tussen twee weeën zegt Joerie nog: vandaag zal hij geboren worden, waarop ik wat cynisch reageer: gezien ik om vier uur 1 cm opening had (het was zelfs later dan vier uur) en het nu pas zeven uur is, denk ik niet dat die ontsluiting op drie uur tijd van 1 cm naar 10 cm opening zal gaan. Zeer demonstratief toon ik met een opening in mijn handen het verschil tussen 1cm en 10cm! Er is helemaal geen zekerheid dat dit binnen de vijf uur afgelopen zou zijn. Het zou evengoed na middernacht kunnen zijn. 

Een kwartiertje later arriveert Elke en kijkt hoe het gaat. Ook zij gaf me het gevoel dat het er nog relatief rustig aan toe gaat. We praten even om te kijken of ze de baarkruk moet gaan halen uit de auto, en gezien ik mijn vorige twee bevallingen op de kruk heb gedaan laat ik weten dat ik dit deze keer ook fijn zou vinden. Op een bepaald moment lijkt het alsof mijn benen tijdens een bevalling niet meer mee kunnen en dan is de kruk een fijne hulp.

En toen moet alles in een stroomversnelling zijn gegaan. Want tegen dat Elke terugkwam zat ik al op handen en knieën persweeën op te vangen naast het bed. Ik voel zeer duidelijk hoe de wee eerst onder aan mijn buik opzet en voel dat deze overgaat in een perswee wanneer ik de kracht boven aan mijn buik voel toenemen en toegeef aan die kracht. De weeën volgen soms zo snel op elkaar dat ik moeite heb om rustig te blijven, de tegendruk die ik dan krijg op mijn bekken en de herinnering van Joerie en de vroedvrouw hoe ik moet ademhalen zijn welkom. Niet eenvoudig om toe te passen, maar ze tonen me dat ik ook rustig kan worden, al heb ik het gevoel van niet. Als ik me goed herinner stelt Joerie zelfs voor om een appelsien te halen, maar Elke herinnert hem eraan dat hij nu niet weg kan gaan. 

Ik wordt erop attent gemaakt dat de baarkruk naast me staat en gezien ik voel dat ons zoontje eraan zit te komen, is het misschien een goed moment om erop te gaan zitten. Elke had gelijk, geen drie persweeën later werd onze Jasper geboren om 7uur 36.

Bij deze bevalling was ik me nog meer bewust wat er met mijn lichaam gebeurde. De overgang van weeën naar persweeën vergelijk ik nog het liefs met een golf. Je voelt een golf komen zoals op de zee, het water deint op en neer, bij op voel je de kracht in je onderbuik toenemen en langzaam aan neemt deze weer af. Naarmate deze kracht toeneemt, merk je de onderstroom die boven aan je buik trekt en die de golf doet omslaan tot het water met een grote kracht je naar beneden duwt. En op dat moment merk ik hoe deze kracht ervoor zorgt dat ons zoontje naar beneden zakt. 

En hoe overweldigend dit gedeelte ook was, op het moment dat ik op de baarkruk zit en het hoofdje 'staat' krijg ik terug controle over mijn lijf. Ik kan ademen en kan eindelijk wat 'ruimte' nemen om het minder snel te laten gaan. Dus bij een wee adem ik en hoef ik niet mee te duwen. Ik besef dat door het langzaam te laten gaan ik mijn kansen op een scheur verminder en mijn lichaam de tijd gun om de doorgang te vergemakkelijken .

Nadat het hoofdje geboren is, vraagt Elke of ik hem wil aannemen, maar ik voel dat de schouders er aan komen en heb Joerie nodig om in te knijpen. Pas daarna kan ik Jasper aannemen en dicht tegen me aan drukken.

Hypno-naissance - 4/5/2017 (FR)

Il me semble important de resituer le parcours qui m’a amenée à vivre un superbe accouchement, en remontant à mon septième mois de grossesse, et à la série de choix et au processus de préparation qui ont contribué – j’en suis convaincue – à cette belle issue. Jusque six mois de grossesse, l’accouchement me semblait lointain et je n’osais pas me projeter. Les premiers mois avaient été nauséeux, puis avaient suivi une série de contrôles (analyse DPNI, echographies), un peu plus poussés que la normale puisque j’avais entre ma première grossesse et celle-ci fait une fausse couche d’origine génétique. Les contrôles ont montré les uns après les autres que la grossesse se passait bien. Une période un peu plus cool a alors commencé vers le cinquième ou sixième mois, et j'ai vraiment commencé à réfléchir à la manière dont je voulais accoucher deux-trois mois avant la date prévue de mon accouchement.

Pour notre premier enfant j'avais accouché à la clinique avec ma gynécologue et les sages-femmes de la maternité: tout s'était bien passé et j’avais beaucoup apprécié le personnel et la présence de ma gynécologue habituelle, mais j'avais un peu regretté la manière dont mon travail s’était passé: il me semblait qu'un cadre plus tranquille et plus intime, sans rotation d’équipes, et un accompagnement plus personnalisé auraient permis que les choses se passent différemment, de manière moins décousue, plus naturelle, et peut-être même sans péridurale.

Pour ce second accouchement, j’ai donc cherché à être accompagnée par une même sage-femme pendant tout mon travail, à la maison et à la maternité. J'ai pris rendez-vous avec Zwanger in Brussel, car cette équipe de sages-femmes travaille habituellement avec la clinique St Jean, où j’avais prévu d’accoucher. Il y avait par chance encore une possibilité de suivi pour une naissance prévue en mai. Quand j’ai appris que l'une des sages-femmes de l’équipe (Arlind) était formée à l’hypno-naissance et pouvait nous préparer, mon mari (G.) et moi, à la naissance en suivant ces principes et exercices, j’étais très contente, en effet la gynécologue qui avait réalisé mon échographie de contrôle du deuxième trimestre nous avait parlé de cette méthode et ça nous avait beaucoup intéressés. Cette méthode implique beaucoup l’accompagnant de naissance en plus de la future mère, et G. était partant pour s’investir de son mieux!

J’ai démarré le suivi de mes deux mois de grossesse (supposés) restants avec Arlind, Febe et Elke, et annulé, non sans un peu de tristesse, les rdv prévus avec ma gynécologue, tout en espérant qu’elle soit tout de même dans le bloc accouchement le jour où je devrais y aller! C’était un peu audacieux de ma part de vouloir changer si tard un processus qui avait quand même bien marché la première fois, mais je me disais que je regretterais plus tard de ne pas avoir essayé «autrement».

On s’est donc lancés: G. et moi avons commencé à lire la méthode Mongan, et pratiquer – pas très intensivement, mais régulièrement - des exercices de relaxation, avec des textes et des conseils fournis par Arlind.

Au fil des rendez-vous, au cours desquels nous avions le temps de parler et de poser beaucoup de questions, nous avons commencé à imaginer comment nous allions nous organiser quand le travail commencerait: cette fois nous n’étions pas que tous les deux… ayant une petite fille de deux ans, nous avions besoin d’une solution de garde par une personne qu’elle connaisse bien.

Nos familles ne vivant pas en Belgique, il était impossible d’envisager de les appeler au dernier moment pour que quelqu’un vienne s’occuper d’elle. Il était inenvisageable pour nous de la laisser quelques temps dans la famille en France, loin de nous, pendant qu’aurait lieu la naissance de son petit frère. Nous avons donc organisé avec nos mères, ma sœur et un couple d’amis Bruxellois que notre fille apprécie beaucoup, une rotation d’astreintes pendant les deux semaines précédant la date prévue, afin qu’il y ait toujours une personne disponible pour la garder.

L’idée était que je m’isole avec G. pour le début du travail, puis que la sage-femme de garde nous rejoigne, et qu’on parte à la maternité avec elle quand ce serait le moment, après avoir avancé dans le travail aussi sereinement que possible, dans notre univers familier. Nous vivons en appartement au dernier étage d'une maison bruxelloise, sans ascenseur. Notre chambre est à côté de celle de notre fille, au-dessus du salon où logerait ma sœur ou une de nos mères : ce ne serait pas l’idéal pour se sentir isolé…

Par ailleurs, la perspective de descendre 3 étages à pied dans ces moments critiques pour partir à la maternité nous faisait un peu peur… Et puis nous avons réalisé que nous pourrions utiliser pour le travail la chambre de l'appartement du rez-de-chaussée, inoccupé, et que nous avions la chance de pouvoir utiliser: ce serait pratique pour sortir de la maison, et suffisamment isolé. J’y ai descendu ma «valise» et celle du bébé, puis, motivée par l’envie de créer un petit cocon, j’y ai fait le ménage et ai mis de côté des objets et des meubles qui ne me plaisaient pas, en amenant une lampe douce, des petites enceintes pour la musique, des coussins, etc. bref une ambiance zen qui me convenait.

Une chose en entrainant une autre, je me suis projetée dans cette chambre comme si j’allais y accoucher. L'idée d'un trajet vers la clinique, aussi court qu'il soit (nous sommes à 10min de voiture) nous perturbait G. et moi, nous nous disions que ce déplacement serait un moment difficile où beaucoup de choses risquaient de perturber ma détente - si tant est que j’arriverais à me détendre! - la position dans la voiture, la traversée d’endroits publics (parking, rue, couloir de clinique, ascenseur, etc.). Sans oser y croire tout à fait, j'ai fait en sorte d’être équipée en vue de l’éventualité d’un accouchement à domicile. Zwanger in Brussel propose à cet effet un petit kit avec des protections, et pour me mettre à l’aise Elke m’avait dit que je pourrais toujours le rendre s’il ne servait pas.

J'ai perdu les eaux pendant la nuit, à J+1, sans avoir de contractions. J'ai appelé Zwanger in Brussel, et la sage-femme qui m’a répondu était Arlind, elle était de garde pour la nuit et la journée suivante. Elle m'a dit que l'accouchement était pour bientôt et conseillé de dormir tant que c’était possible, afin de ne pas être trop fatiguée quand le travail commencerait vraiment.

Nous avons réussi à nous rendormir malgré l'excitation, et la matinée suivante a passé sans qu’il se passe grand-chose: à peine quelques petites contractions indolores se produisaient de temps en temps. Ma mère a conduit notre fille à la crèche, est revenue à la maison en prenant son temps, G. a trompé l’attente en en me faisant quelques massages «en huit», en me lisant des textes ( la « montgolfière », les « rubans de satin », …), puis en préparant le déjeuner, et pour ma part j’ai passé pas mal de temps à faire des grilles de mots fléchés, et à me mettre de temps en temps à quatre pattes, ou à genoux avec les bras et la tête en appui sur mon ballon, afin d’inciter le bébé à regarder « vers le bas » au cas où il ne le ferait pas spontanément (il avait bien la tête en bas mais tournait encore beaucoup dans les derniers jours).

J’ai envoyé un SMS à Arlind en fin de matinée pour dire que ça n’évoluait pas tellement, elle m'a rassurée en me disant que j'avais encore beaucoup de temps. Elle a proposé de passer me voir vers 15h30, pour voir où ça en était. On n’avait pas contrôlé l’état de mon col pendant les rendez-vous de suivi, ce serait l’occasion… Nous avons déjeuné tranquillement (un grand plat de pâtes) tous les trois, puis je suis descendue avec G. au rez-de-chaussée un peu avant l’heure prévue. Je me suis installée sur le lit avec les mots fléchés, et G. s’est assis dans la pièce à côté avec un livre.

Au moment exact où j’ai entendu la sonnette de la porte annoncer l’arrivée d’Arlind, j'ai senti une contraction forte. Comptant sur G. pour aller ouvrir la porte je suis allée m’appuyer sur mon ballon, à genoux par terre. La contraction était franchement intense, et ne s’arrêtait pas. Quand Arlind, Amanda (la stagiaire sage-femme) et G. m’ont rejointe dans la chambre, aucun d'entre eux ne s’attendait à me trouver dans cet inconfort soudain, alors que tout était si calme jusqu’alors.

D'autres contractions du même ordre ont suivi, à peu près toutes les 2 minutes. Je pouvais à peine raconter à Arlind le déroulé de la journée, G. s’en est chargé, tout en me répétant doucement de bien souffler.

Le travail était en train de se mettre en route, mais selon Arlind il se pouvait que ça prenne du temps, et compte tenu du fait que 12h s’étaient écoulées depuis que j’avais perdu les eaux, et qu’il faut en principe accoucher dans les 24h, elle voulait appeler la maternité pour demander si je pourrais passer la nuit à venir chez moi.

Pour ma part je trouvais mes contractions déjà très intenses et en entendant évoquer « la nuit prochaine », je ne voyais pas comment je pourrais supporter une telle intensité jusque là... Je ne me voyais pas non plus faire un trajet en voiture en ressentant de telles contractions ! G. m’a dit après coup qu’il avait eu les mêmes appréhensions.

Arlind a sorti le matériel pour écouter le cœur du bébé – c’était possible entre deux contractions, et de fait il allait très bien - elle était prête à contrôler mon col dès qu’un moment de répit se présenterait pour que je prenne une position plus pratique pour l’examen. En attendant il n’était pas question pour moi de quitter mon ballon: il fallait que je gère ces grosses vagues avant tout! Arlind et G. m’aidaient à bien respirer, pendant qu’Amanda assistait à l’attente, un peu plus en retrait.

A un moment, j'ai eu envie d’aller m'enfouir la tête dans un gros coussin sur le lit plutôt que sur le ballon. Il n’y avait qu’un mètre à faire mais ce n’était pas évident du tout: je devais bouger sans me faire mal et assez rapidement pour ajuster ma nouvelle position en vue de la contraction suivante, qui s’annonçait déjà. J’opérai le déplacement en réclamant de l’aide pour caler mes genoux par terre, et on s'empressa d'ajuster les coussins et le tapis de yoga pour les empêcher de glisser sur le plancher. Un instant plus tard, SURPRISE, je sentais l'envie de pousser… et bien sûr l’annonçais à mes compagnons d’accouchement.

Lors de mon premier accouchement, à cause de la péridurale je n'avais pas du tout ressenti ce besoin, j’avais poussé très fort quand on m’avait dit qu’il fallait le faire. Là c’était mon corps qui me l’ordonnait! J’étais donc agréablement surprise, et en même temps submergée par l’intensité de la contraction et la douleur. Comme cela faisait à peine vingt minutes que les contractions avaient commencé, ça paraissait très rapide...

Arlind, qui n’avait toujours pas eu l’occasion de contrôler de visu où on en était, m'a rassurée en me disant qu'elle allait bien rester là avec moi (et ne pas repartir pour revenir plus tard, comme c’était l’idée initiale). Je crois qu’elle m’a dit que je pouvais pousser si j’en ressentais le besoin. J'ai poussé dans un spasme, puis de nouveau à la contraction suivante. J’ai clairement senti la tête du bébé s’engager, avancer dans ce passage étroit, c’était inouï, très intense. J'ai dit entre deux plaintes que je sentais le bébé progresser... Arlind a retiré mon legging, et a pu constater (enfin !) que le bébé arrivait. Elle a demandé à Amanda d'aller vite chercher leur mallette d’accouchement dans la voiture, et a téléphoné à Febe, la seconde sage-femme qui devait être là pour un accouchement à domicile, pour qu’elle nous rejoigne dès que possible.

La tête dans mon coussin, les mains de mon homme dans mon dos et sa voix dans mon oreille qui murmurait des encouragements et des conseils, je ne suivais plus les mouvements qui avaient lieu autour de moi. Je réclamai à boire (j’étais assoiffée), quelqu'un me tendit un verre d'eau, et continuais à pousser – ou plutôt "souffler vers le bas" comme appris en hypno-naissance – au gré des contractions. Quelques minutes de poussées-souffle plus tard, mon petit garçon naissait le plus naturellement du monde. Je ne pouvais pas libérer mes mains (qui me soutenaient) pour le prendre directement, et son papa n’a pas osé cesser de me masser le bas du dos pendant ce dernier effort, c’est donc Arlind qui l’a pris dans ses mains. Il a fait entendre sa voix, sans crier, il allait très bien.

Wow !

Il me semble qu’à peine redressée, avant même que l’on m’aide à me coucher sur le lit et que l’on dépose mon petit garçon sur moi, j’ai demandé quelle heure il était, pour vérifier que mon impression que tout s’était passé en un éclair était bien réelle. Je n’avais pas rêvé, L. était né en trois quarts d’heure, à la maison comme on en rêvait, je n’en revenais pas.

Je ne me suis pas sentie apaisée de suite: il a fallu une grosse demi-heure, ou peut-être une heure avant que mon corps commence à se détendre. C’est la seule phase de la naissance que je n’ai pas préférée à mon premier accouchement où, anesthésiée, j’avais pu profiter de l’émerveillement de ce premier contact avec notre fille posée sur moi, prêtant à peine attention à la « délivrance » et aux points de suture.

Là, allongée sur le lit avec le bébé en peau à peau, j‘étais abasourdie par ce qui venait d’arriver et restais concentrée sur mes sensations physiques. Les contractions continuaient, le placenta devait encore sortir et il fallait encore un peu pousser. Les contractions ont continué encore un moment après ça, moins fortes mais bientôt provoquées par les premières stimulations du mamelon par le bébé. Entre temps, les sages-femmes ont contrôlé mon périnée: il y avait une déchirure mais on pouvait se passer de suturer. J'ai retrouvé le calme petit à petit.

J’ai mis du temps à réaliser que ce qu’on avait accompli. Je suis très heureuse d’avoir vécu cette incroyable et magnifique expérience et d’avoir donné naissance à mon enfant à la maison, entourée de personnes de confiance. C’était d’ailleurs très chouette que notre fille puisse venir voir son petit frère directement en rentrant de la crèche, un très beau moment.

J’ai eu beaucoup de chance d’avoir un entourage aussi fiable et compétent autour de moi pour cet événement exceptionnel: G., bien que très occupé pendant les mois précédent l’accouchement (entre un regain de travail et notre aînée dont il fallait s’occuper davantage car je ne pouvais plus participer autant) a adhéré à mon projet de naissance, m’a soutenue et accompagnée aux rendez-vous de préparation en hypno-naissance, s’est plongé dans la méthode Mongan, et entraîné à me réciter des scripts de relaxation. Par ailleurs l’équipe des sages-femmes a été formidable: je n’aurais sans doute pas réussi à me projeter (même sans y croire tout à fait) dans un accouchement à domicile si j’avais ressenti le moindre doute sur leur compétence et leur expérience pour m’assister dans cette aventure. Je me suis très vite sentie en confiance avec elles, en particulier avec Arlind, avec qui j’ai fait l’essentiel de la préparation.

Je me doutais que le corps féminin pouvait donner naissance sans être aidé médicalement. J’avais lu des témoignages d’accouchements sereins et visionné des vidéos sur internet, mais ne connaissais personnellement aucune femme ayant accouché hors de l’hôpital et très peu (à part nos mères, tantes, grand-mères, et quelques connaissance…) sans péridurale. Le fait d’avoir déjà vécu un accouchement qui s’était bien passé, et le suivi de ma grossesse qui ne montrait aucun problème spécifique, m’ont permis d’imaginer que c’était quelque chose de possible.

Je crois qu’outre la chance que rien ne soit venu se mettre en travers de cette belle naissance, notre préparation à G. et moi avec les sages-femmes a été déterminante. En posant toutes les questions qui me passaient par la tête j’ai pu rationnaliser mes craintes initiales.

Rétrospectivement je ne suis pas très étonnée que mes contractions aient commencé pile au moment où la team de rêve se trouvait réunie, dans le cocon que j’avais préparé pour accoucher.

Les sages-femmes de Zwanger in Brussel forment une super équipe. Alors que j’osais à peine formuler ce rêve, elles avaient toutes deviné qu’il y avait des chances que j’accouche à la maison, quand je leur avais parlé de cette pièce que j’avais aménagée avec soin exprès pour le travail. J’ai beaucoup de chance de les avoir eues à mes côtés, avant, pendant, et après l’accouchement pour le suivi post-partum.

Brecht - 25/3/2017 (NL)

Lieve Brecht,

Daar ben je dan eindelijk! We keken al zo lang uit naar je komst, maar je had het nog zo goed naar je zin in mijn buik, dat je besloot tien dagen langer bij mij te blijven. Die uitgerekende datum, we wantrouwden hem al lang, maar uiteindelijk ga je daar toch naartoe leven. En elke dag na 15 maart duurde te lang. Ik was al meer dan vier weken thuis. Alles waarvoor ik na jouw komst geen tijd meer zou hebben, zeggen ze dan, had ik inmiddels al twee keer gedaan. Op restaurant, naar Ancienne Belgique, het filmhuis, elke dag de krant van A tot Z lezen: ik had er zo naar uitgekeken, maar dit begon toch echt te vervelen. En met het verstrijken van de tijd begon ik zelfs een beetje ongerust te worden. Het scenario van de bevalling, dat ik al in detail kende, begon steeds minder realistisch te worden. Straks zou ik niet geholpen door een vertrouwde vroedvrouw bevallen en zou het ziekenhuis het heft overnemen. Gelukkig hadden de vroedvrouwen er nog steeds het volste vertrouwen in. Zij wisten mij bij elk bezoek weer gerust te stellen. Jij had nog alle tijd om uit je zelf te komen. En zo ging het.

Febe moest je wel een handje helpen door je hoofdje even te kietelen (strippen heet dat dan). Maar je sliep nog lekker door. Pas de volgende ochtend begon het te rommelen. Toch durfde ik nog niet te geloven dat dit het begin was. Die ochtend moesten we sowieso naar het ziekenhuis om jouw hartje te monitoren. Vanzelfsprekend stapten we op de fiets: in Brussel ben je kruipend sneller op je bestemming dan met de auto (dat zou later die dag nog blijken). Na een paar honderd meter werd dit toch te ongemakkelijk en ben ik bij heit (Fries voor vader) achterop de fiets gestapt.
Eenmaal aan de monitor bleek dat met jou alles dik in orde was en dat mijn buikpijn wel degelijk weeën waren. ‘Dat kan nog wel een paar dagen duren. Of niet, en dan zien we jullie vanmiddag wel weer,’ zei de verloskundige.

Weer thuisgekomen, deze keer met een taxi, duurde het niet lang meer voordat de arbeid echt losbarstte. Op handen en knieën onder de douche en daarna opgesloten in een verduisterde kamer diende je jouw komst met steeds grotere regelmaat aan. Heit kwam naast ons zitten en kon nog even de krant lezen en proberen mij tussen de weeën door wat fruit te voeren. Na een paar onwezenlijke uren kwam Febe aangefietst. Zij kwam al snel tot de conclusie dat wij al een aardig eind op weg waren. We konden langzamerhand wel eens naar het ziekenhuis gaan. Het was16u00 en omdat ik me zo verdiept had in allerlei bevallingsverhalen begon ik te rekenen dat jij voor de nacht in mijn armen zou liggen. Febe stapte weer op de fiets en wij in de auto, op handen en knieën op de achterbank. Ik ben benieuwd wat de Brusselaars hebben gedacht bij die aanblik. Uiteraard hebben we de hele route stapvoets moeten voortbewegen en bij elk stoplicht, omringd door de kakofonie van het Brusselse verkeer, stilgestaan. Ook bij de spoedeisende hulp konden we op weinig coulance van de andere automobilisten rekenen en dachten zij met flink toeteren jouw heit te kunnen aansporen mij sneller van de achterbank te helpen.

In de verloskamer -en ineens dringt de volledige betekenis van het woord verloskamer goed tot mij door- heb ik samen met Febe alle mogelijke posities uitgeprobeerd: van het bed naar de skippybal om uiteindelijk in bad te belanden, zoals we al eerder hadden besproken. Wat was dat heerlijk! Febe begeleidde het hele proces zo kalm, dat het voelde alsof heit en ik alleen waren. Zij maakte het bad warmer als ik het koud had, bracht water als ik dorst had en een koud washandje als ik het weer te warm had. Buiten werd het langzaamaan schemerig, het was zowaar sfeervol in de kamer. Op een gegeven moment moest ik van Febe toch nog even naar het toilet. Hangend op haar en heit lukte dat maar nauwelijks. Buiten mijzelf heb ik heit zelfs even gebeten! Maar uiteindelijk was dat het enige leed dat hij te verdragen kreeg. Al die yogalessen waren toch niet voor niets geweest. Concentrerend op mijn ademhaling en volledig in mijzelf gekeerd liet ik de golven van pijn over mij heen gaan. Ik had lang gepiekerd over het al dan niet vragen om pijnbestrijding, maar tijdens de bevalling heb ik daar geen moment aan gedacht.

Teruggestrompeld in een verschoond bad voelde ik dat jij er ook klaar mee was: er uit! Jij begon ook te werken en dat hebben we samen een halfuur gedaan. Heit zat achter ons gehurkt, Febe en een tweede vroedvrouw tegenover ons aan de rand van het bad. Het was inmiddels donker geworden buiten. Ik heb geschreeuwd, niet wetende dat ik zulke kreten produceren kon. En toen, dat laatste stukje: ik kon je hoofdje al zien. ‘Nog een keer persen’, verzekerde Febe mij. Daar kwam je, als een wit wormpje in het water. Een tel later lag je al op mijn borst. Na al die maanden een idee in ons hoofd en een bewegende bult in mijn buik ben je ineens onze dochter, echt, Brecht!

Damian - 2/3/2017 (EN)

Jon, my husband woke at 1 am on Thursday 2nd March. I wasn't sleeping either, he turned to me and said that he dreamed that the baby's name should be Damian. To our surprise the baby kicked! We took it as a sign: the name was decided and I went back to sleep feeling more relaxed.

At around 3 am I woke up to very light contractions. I lay in bed and I thought they felt regular, so I decided to download a contraction counter on my phone. I have heard and read many stories of mother's having false labour or contractions for days. My first was an induction at 41 weeks, I was at just over 39 weeks so I was not sure that this was labour. My contractions were  regular and around 8 minutes apart but not very intense. I got out of bed, walked around and folded some washing. A little after 4 am I decided to lie down with my son. I thought it might be one of the last times he could have me all to himself.

After an hour of sleep I got up because the contractions were too intense to sleep. I went to have a bath. Jon got up at 6am to get ready to go to work. I still wasn't sure if I was in actual labour, but I told him the contractions were too intense and I didn't want to be alone. After a while the contractions were less than 5 min apart and too intense to talk through. At 7:10 I called the midwives. Arlind answered and told me she would send a colleague because they had already delivered two babies that night. I was still in good enough humour to joke that she had a busy night. After I hung up the contractions kept getting stronger and stronger and closer together. I was walking around the apartment and the contractions felt like big waves crashing over me. I told Jon to get the cherry pillow and warm it up. I then went to the toilet. I started getting an urge to push and thought I should rather move to the bed while I still could. I went on all fours on the bed. During contractions I told Jon to put the warm cherry pillow on my lower back and press hard. At the time it didn't feel like he was pressing very hard, but he said that he was doing it as hard as he could. At one point I remember telling Jon that I might be in transitions because I couldn't do it anymore. I started getting an urge to push and just went with it, I also made low grunting noises with each push. 

At last the midwife, Marloes, arrived. She told me that my baby will come soon. I thought that soon is not soon enough! It felt like I had no control of my body, but when she gave me instructions, such as to lift each knee to take my pants off, move back on my hands or not to push so hard, somehow my body listened. Jon kept pressing on the cherry pillow on my back. At one point my four year old son woke up, probably from the noises I was making, I heard him call from the other room "Mommy what are you doing?", Jon went to him and told him the baby is coming and asked him to wait. I remember the ring of fire, but not what it felt. The baby's head moved in and out a few times, and I felt disappointed because I just wanted it to be over. After the head was out, the body was easy. I looked down and saw the little round baby. Marloes helped me settle into bed with him. I think at that point the second midwife, Febe arrived. I still had a feeling of irritation, I was scared of pushing out the placenta, but it came out fine. After that I finally felt relief and was relaxed enough to bond with baby. Damian was born at 8:23am, only 20 minutes after the midwife arrived!

Onze tweede zoon - 6/12/2016 (NL)

De laatste paar weken van de (vlotte) zwangerschap kon ik thuisblijven. Ik had wat moeite om me mentaal voor te bereiden, ik wou nog even wat tijd en rust krijgen om vanalles in orde te zetten (een nestdrang om U tegen te zeggen!). Want ik wist dat met de komst van die tweede alles weer voor even on hold zou komen en daar was ik nog niet klaar voor. Ik had het gevoel dat ik nog maar net mijn oude ik had teruggevonden. De tweede mocht van mij dus zeker tot de uitgerekende datum -donderdag 8 december- blijven zitten. Een week op voorhand was alles nog zeer rustig. Een paar harde buiken, maar minder dan bij de eerste zwangerschap. Vrijdag- en zaterdagavond wat zeurderige pijn in mijn onderrug, maar niets waar ik me druk om maakte. Klein detail wel: als ik Jonas vroeg iets te doen voor mij en hij vond het te veel moeite (lees deed het niet snel genoeg), dan was ik nogal licht ontvlambaar. Of hij niet besefte dat ik binnenkort weer een wezen door mijn bekken zou persen en of het dan echt teveel gevraagd was om een kersenpitkussentje op te warmen? Misschien was dat al een aanwijzing…

We hadden nog een druk, tof weekend. Mijn gemoederen raakten wat gekalmeerd door met familie en vrienden te kunnen babbelen. Ik had ook wat tijd gevonden om het boek van Beatrijs Smulders ‘veilig bevallen’ door te bladeren. Zonder de infosessies van de eerste zwangerschap, miste ik toch wat adequate voorbereiding. Ik had terloops op het einde een hoofdstuk gelezen ‘wat te doen als de baby komt en de verloskundige er nog niet is’, als korte samenvatting van wat er allemaal stond te gebeuren.

Zondagnacht staken de eerste oefenweeën de kop op. Ze waren pijnlijk genoeg om ze te kunnen onderscheiden van een harde buik, maar voelden niet erger dan een lichte kramp. Ik heb nog relatief goed kunnen slapen. In de ochtend ebden ze niet weg, werden ze iets frequenter, maar ze bleven goed handelbaar met wat warmte. Dat ging zo door overdag, maar de frequentie en sterkte varieerde. Ik had nog een controle afspraak bij Marloes en vertelde haar dat het duidelijk oefenweeën waren. Ze zei nog dat dit vaak voorkomt bij een tweede zwangerschap, dat het nog niets betekende en ik nog steeds tien dagen overtijd kon gaan. Ik stelde mijn laatste vragen, vooral over hoe een eventuele inscheuring te vermijden. Bij onze eerste, Fred, had ik een behoorlijke scheur opgelopen. Ik had er niets van gevoeld, maar de schrik zat er toch wat in.

De oefenweeën werden minder en ebden weg tegen de avond. Alles leek rustig en we gingen slapen. Tegen 2u in de ochtend word ik wakker van een wee. Ze was al van een ander kaliber, maar ‘zo lang je twijfelt, zijn het oefenweeën’. Ik blijf nog een uurtje in bed, vier weeën passeren. Een app vertelt me dat ze om de 12 minuten komen en 1min40 duren. ‘Echte weeën herken je aan het feit dat ze intenser worden’, wat ze niet echt deden. Slapen lukt niet meer, om 3u besluit ik een douche te nemen in de hoop dat de warmte het wat draaglijker maakt. Aan Jonas zeg ik dat hij zeker nog verder mag slapen. In de douche zwakken ze duidelijk af. Ik ben helemaal overtuigd dat het gewoon wat voorwerk is. Eenmaal afgedroogd krijg ik er echter twee serieuze te verwerken die snel op elkaar volgen en ik roep Jonas (3u30). Ik vraag hem meteen mijn onderrug te masseren, dat hielp vorige keer en opnieuw was het een heerlijke verlichting van de pijn. Jonas merkt nogal snel en laconiek op dat hij denkt dat het toch echt begonnen is. We besluiten mijn ouders te bellen (3u40) om Fred te komen oppikken. Dan is hij sowieso het huis uit, ook al zou het vals alarm zijn. Een wee of vier later bellen we de vroedvrouwen (3u54), ik besef dat het waarschijnlijk echt begonnen is. Febe is van wacht, checkt of het geen vals alarm is, geeft de eerste instructies en zegt ons dat ze er over 45min zal zijn.

Ik mompel nog iets over hoe aanlokkelijk een epidurale klinkt. We trekken van de badkamer naar beneden, omdat ik vorige keer aan de zetel goed mijn draai vond. Ik verwacht me aan een bevalling van minimum zes uur en zit een beetje te wachten op die zalige rustpauzes tussen de weeën. Hoogstens een minuut krijgen we, waarin Jonas in allerijl de zak van Fred probeert te maken vooraleer ik hem terugroep. De volgende wee dient zich alweer aan en ik merk persdrang. Ik verschiet, vorige keer was dit een kantelpunt in de bevalling waarop ik panikeerde. Het lijkt me ontzettend vroeg om dat al te voelen. Een halve minuut later weer een wee. Met duidelijk persdrang. “Jonas. Febe bellen. Nu. Ik heb persdrang, ze móét sneller komen.” Ik begin mee te roepen met de weeën, maak me ergens in mijn achterhoofd zorgen over het wakker maken van onze eerste zoon, maar kan er niet omheen. O-o wat gaat dit snel?! Dit kan ik niet nog zes uur volhouden! De volgende wee breekt mijn water. Wacht?! Als dat in lijn is met de vorige bevalling betekent dat dat hij er bijna is… We bellen Febe nog eens om alles te melden en haar met aandrang aan te raden om ook de tweede vroedvrouw op te trommelen (wat ze gelukkig al gedaan had – Elke was ook onderweg). Na nog twee hevige weeën voel ik het hoofdje duidelijk zakken en weet ik dat de vroedvrouwen er niet op tijd gaan zijn. Er is geen tijd om te panikeren. Ik denk ergens in mijn achterhoofd wel nog “oh Jonas sorry dat ik je dit aandoe” en ook “ok dit gaat niet lang meer duren, dit kan ik aan”. 

Ik meld Jonas dat ik het hoofdje voel, dat de baby eraan komt en dat hij de deur moet openzetten, want hij gaat straks niet weg mogen. Ik mompel tegen mezelf “niet duwen – niet duwen – niet duwen” om inscheuren te vermijden, waarop Jonas stopt met mijn rug te masseren en ik razend word: “gij wel!! Verder duwen!!”. Er is geen tijd meer om het uit te leggen. Ik vraag hem of hij het hoofdje al ziet, waarop hij ontkennend antwoord. Een wee later is zijn hoofdje er. Dat ene hoofdstuk van het boek speelt zich af in mijn hoofd. Ik zeg Jonas te kijken of de navelstreng rond de hals zit, wat niet het geval is. Nog een wee later is onze tweede zoon Mats geboren en vangt Jonas hem op. Ik draai me om en zie een flinke roze baby, die huilt als Jonas hem aangeeft. We zitten nog wat in de knoop met die navelstreng en een been, maar dan lig ik met dat klein warm nat ding op mijn borst, met een warme handdoek eromheen. Elke komt binnen, niet lang daarna ook Febe. Slaapogen, ongeloof en proficiat wensend. Alles is goed met moeder, zoon en vader. Wat een prestatie! 

Gelukkig komen mijn ouders pas tien minuten later aan (we mogen er allemaal niet aan denken dat ze in volle bevalling zouden aangekomen zijn!). Fred is niet wakker geworden en vertrekt voor een dagje naar oma & opa.  Stomverbaasd en rillend wachten we de nageboorte af. Om 3u40 hadden we ongeveer door dat de bevalling echt begonnen was en om 4u20 was onze Mats er. Onwaarschijnlijk. Achteraf beschouwd een droombevalling, waar we enorm trots op zijn.

Marcus's birth and postnatal experience - 21/12/2016 (EN)

Even though I was pregnant for the first time I had a pretty good idea of what I wanted for my pregnancy and birth because I have worked as a doula (birth companion) in Canada before moving to Brussels. As soon as I found out I was pregnant I knew I wanted to explore midwifery led care and the option of a home birth and everyone I asked recommended the team at “Zwanger in Brussels”.  After meeting with Elke for the first time my husband and I both knew this was the way we were going to go.

My pregnancy was pretty easy after my first trimester morning sickness subsided and I always looked forward to my midwife appointments where I could hear my baby’s heart beat.  I also knew there would be an opportunity to share how I was feeling, physically and emotionally, with a midwife who would listen and provide great holistic advice.  There was always plenty of time for me to ask questions and the midwives went out of their way to make sure I met all of them to ensure their wouldn’t be any strangers at my birth.

I was due right after Christmas (28 December) but was certain that I would be late.  I knew most first babies come late and my baby had been measuring a bit smaller than average the entire time.  In fact I left my 38-week appointment with Elke telling her I was certain I would see her in the New Year. 

On 21 December I spent the evening with my husband Paul having dinner and watching a movie and doing some last minute house organizing.  We got ready for bed and I felt some menstrual like cramping.  I had heard that early contractions often feel that way but I was still sure that these cramps had more to do with dinner than baby.  I got up to go to the bathroom and called to my husband “umm maybe my water just broke”.   10 minutes later I was certain it had.  It was clear so we timed a few contractions over the next 30 minutes, they were not regular or very long and the midwives had told us if that was the case in the evening to try to get some sleep.  We tried, but were too excited, we watched some TV and dozed a bit instead.  At about 4.30 AM the contractions were starting to feel much stronger.  They still weren’t that long but they were pretty close together and we decided to call the midwives.  Arlind picked right up and chatted with me for a few minutes before telling me she would be right over.  

Things were getting a bit intense but as soon as Arlind came in I felt much calmer.  She just sat and talked with me for a bit and held my hand during a few contractions reminding me to breath.  After a few minutes she asked me if I wanted her to measure my cervix.  I was certain I had to be almost there and was very disappointed when she told me “fully effaced at 2 centimeters”.  “Only 2 centimeters”? Was all I could think but Arlind reassured me that the number meant nothing and the fact that my cervix was thin and effaced was much more important, and to not get hung up on the numbers.  During this time Paul filled the bathtub and the doulas we had hired arrived. Arlind could tell I was still disappointed and reminded me again that the number didn’t mean a thing and to keep doing exactly what I was. 

I spent the next few hours in the tub.  My contractions started to feel very strong and I would have a few in a row without a break.  It was great having both Arlind and the doulas there reminding me to breath.  At one point Arlind reminded me to be using my belly to exhale which helped a great deal.  My body was telling me to be on my hands and knees for each contraction so I would roll over and breath into the water concentrating on the bubbles I was blowing.   The reminder to exhale strongly was so helpful.  

A few hours later I told Arlind I felt like I needed to push, but it seemed much too soon.  I was certain she would tell me not yet or that she needed to measure my cervix again, but instead she told me if I wanted to push I should.  I started too and immediately decided I no longer wanted to be in the tub, her and Paul helped me out and I decided I wanted to sit on the toilet for a while.  They left me alone in the dark room for a few minutes but things started getting really intense, I wasn’t sure what to do, when I stood up I immediately wanted to sit again.  I called out that I wasn’t sure what to do and Arlind came in and stayed with me breathing and suggested I may be more comfortable in the bedroom.  I got back on the bed and tried to be on my hands and knees, but the contractions were so intense it was tiring.  One of the doulas got me my exercise ball and placed it on the bed for me to lean over, which felt the most comfortable.  I still felt like I needed to push and asked again if it was ok, it all seemed so fast, there was no way I was already at the pushing stage but Arlind again assured me I should listen to my body and I began pushing with the next contraction. Febe, the second midwife showed up and offered some more encouragement. After a few she gave me some instructions to help me push more effectively and reminded me to remain calm even through the contractions. After a few more pushes she told me she could see my baby’s head, and after a few more she told me I could touch it if I wanted to, which I did, it was a great reminder to keep going. At some point Febe asked if we wanted her to take pictures, I am glad we said yes.  

“One more push and the head will be out” Arlind told me. I don’t remember everything from this point but I remember thinking there was no way I could do that one push, but when the contractions started I did.  “Or the whole baby’ I heard her say, followed by the sweetest sound of my baby’s cries as he decided his whole body would come out. Arlind and Febe quickly acted to help me pick him up and move to the top of the bed where I held him against my chest.   

The post birth experience was completely serene. His cord pulsed for quite a while, and when it finally stopped Paul was able to cut it. One more push for the placenta, I knew I wanted to see it and Arlind and Febe took some time showing me where it had been attached to me and to the umbilical cord. I needed just a few stitches and the midwives were able to do it with just a flashlight, serenely explaining what they were doing while Paul and I soaked up everything we could about baby Marcus.  

The great support continued all week. Because we were so close to Christmas I was worried we’d be on our own but Arlind and Febe came every day (including Christmas eve and Day) for the first five days after birth. As luck would have it Day 6 was a really difficult day of breastfeeding, as I could only get Marcus to latch on my right side, causing a great deal of frustration for Marcus and pain for me as I tried to feed him from my left breast. I gave a call to Febe who reassured me the only really important thing was that Marcus get fed, and suggested I pump on the left side and she would come back the next day. When she did she was able to provide lots of great advice which made breastfeeding a much more pleasant experience from there on in. 

Being in Brussels as an expat means that we didn’t have that much familial/social support when Marcus first arrived.  Though my parents and sister came for a few weeks we were otherwise on our own, knowing I could call the midwives at 'Zwanger in Brussel' whenever I needed made this a great deal less terrifying.  People have asked if we were scared to be home alone with a brand new baby following the home birth but the way I see it we were always going to be home with him eventually and this meant we had all our follow ups at home. Arlind taught us how to bathe him in his actual bath. She instructed us on swaddling in using our blankets on our bed. Febe sat with me working on breastfeeding in the exact spot I breastfeed the most, making it easier to replicate what she showed me later. At my 6-week follow up with Febe I mentioned that I was having a difficult time keeping up with feeding Marcus, it seemed like all he was doing was eating, almost every hour, all day and night. Febe suggested I have an appointment with Elke, who is also a Lactation Counselor and she was able to see me 2 days later. Elke and I sat for an hour and created a plan for Marcus’s eating and sleeping, finding ways for him to nap more during the day and ensuring he was neither too hungry or too sleepy to try to get a good night’s sleep. She offered lots of suggestions and options and perhaps more importantly instilled some great confidence in me. A week and a half later I was able to report progress but still felt frustrated at lack of sleep. Elke reminded me that Marcus was still only 9 weeks old and highlighted all the progress we had made over the last 2 weeks. This instilled more confidence that allowed me to keep doing what I was doing.  

I know not everyone gets the birth they wanted but I can honestly say mine went almost exactly as I hoped. I can’t say I “enjoyed” my birth experience but I can honestly say I loved it. I am certain that choosing to be at home with the Zwanger in Brussels team was a huge factor and their continued support has helped me be more comfortable and confident in my new role as a mother.

Lander - 6/10/2016 (NL)

Zes oktober 2016. De dag die een nieuwe start in ons leven inluidde! De dag ervoor verdween de zwangerschapsvermoeidheid als sneeuw voor de zon en genoten we nog van de laatste zonnestralen met een extra lange avondwandeling. Achteraf vervloekte ik mezelf, want de rugpijn die me vergezelde tijdens de zwangerschap kwam na de wandeling zeer sterk opdraven. Ik was ervan overtuigd dat ik mezelf serieus overschat had. Ook al was ik al een kleine week over tijd, dronk ik liters frambozenbladthee, deed ik stimulerende yoga-oefeningen en had ik er een sessie acupunctuur opzitten - want ik moest en zou thuisbevallen - geen haar op m’n hoofd dacht dat ‘het’ gestart was.

Hans, m’n vriend, ging dus rustig slapen. Ik daarentegen kon moeilijk de slaap vatten door die aanhoudende rugpijn. Een eerste bevalling, wist ik veel hoe dat voelde! Enkele uurtjes en ongemakjes later begon het toch te dagen en voelde ik de rugpijn komen en gaan. Rond vijf uur ’s nachts/ ’s ochtends had ik er genoeg van, volgens het principe 'gedeelde pijn is halve pijn', maakte ik Hans wakker. We lagen lepeltje lepeltje om de pijn in m’n rug te verzachten. Plichtsbewust timede Hans de tijdspanne tussen de weeën. Het was direct voor echt! De tijdspanne was kort, de weeën lang. De plannen om die dag op controle te gaan in het ziekenhuis en het sollicitatiegesprek de dag erop werden naar de prullenbak verwezen! De vroedvrouw bellen leek ons een strakker plan!

Rond zeven uur kwam vroedvrouw Arlind ons geruststellen: het hartje van ons mannetje klopte rustig, zich van geen kwaad bewust, zijn weg naar buiten aan het vrijmaken. Op handen en knieën kon ik het een tijdje verder aan. De weeën werden als maar heviger. Een warm bad bracht in eerste instantie soelaas, maar al snel kon ik met al die veranderingen in m’n lichaam geen blijf meer. De grenzen van het grote ronde opblaasbaar bad werden al plonzend met m’n armen verkend. Arlind bleef er rustig bij, zag dat alles vlot aan het verlopen was en riep er Marloes bij, de tweede vroedvrouw van wacht. We lieten het bad voor wat het was en ik zette de laatste fase op m’n hurken in. Ik mocht starten met persen! Nu zou het niet meer lang duren, verzekerden ze me. Tussen de weeën in trok Hans me telkens op ons bed om uit te rusten. Maar dat persen bleef maar duren en duren.

Marloes en Arlind bleven er kalm onder, ik zag hen zelfs af en toe gniffelen naar elkaar. De reden van dat gniffelen werd al snel duidelijk, onze kleine meneer kwam in een ongescheurd waterzakje tevoorschijn. Ik was zodanig onder de indruk door de veranderingen in m’n lichaam dat ik uit het oog verloren was dat m’n water nog niet gebroken was! Arlind bevrijde kleine Lander uit z’n privé zwembadje en legde hem na z’n eerste kreetjes naakt op m’n buik. Een roos mollig wezentje lag rond 13u uitgeput op me in te dommelen. Enkele uurtjes later trokken Arlind en Marloes de deur achter zich dicht en waren we voor eerst gezellig met z'n drietjes alleen thuis. Zalig!

Gelukkig hielden de vroedvrouwen wel nog een oogje in het zeil en stond Febe ons bijvoorbeeld bij met allerlei borstvoedingstips en tricks! Ons avontuur was perfect gelanceerd!

Emma - 2/9/2016 (EN)

Before giving birth the first time, I read a bunch of books on natural birth and even for my second birth I found it very helpful to read different birth stories. So here is mine to share.

Before I start, I would like to mention two things. First, I love to give birth. I think it is the most special state of mind and body one can achieve. It is a really cool experience. Second, I am afraid of hospitals. I am actually afraid of many things, but hospitals are on the top of the list. With that combination, a home birth was a very natural choice for me and my second baby. With the first one I had to go to a hospital. I really hoped I could stay at home the second time.

My pregnancy was not so forthcoming with my plans at first. I struggled with early contractions from week 20 onwards and was not sure if I would manage until week 38 to be able to give birth at home. To make it more exciting, my baby turned into breech position at week 35 almost giving me a heart attack. Luckily, she turned back and despite the early contractions I passed the due date.

Around 2 days before the birth (and 2 days after due date) my usual contractions had changed. While they were long and uncomfortable during pregnancy they started to be short and painless. But, days after the due date it was not entirely surprising to have pre-labour contractions and I was prepared to wait even longer for my baby to arrive. The evening before the birth, I had painless contractions getting more regular, they came around every 20 min, but they stopped after a short while. Still the pre-birth, I thought. That very same night around 1, I woke up. I was dreaming I was in labour and the second I woke up I wasn’t sure if I felt real contractions. I went to the toilet and there I realized that I lost some drops of blood. I read in many books that labour can start with bleeding so I hoped that was the reason. I did not feel any strong contractions yet so I decided to go back to sleep and call the midwife in the morning about the bleeding.

Around 5, I woke up again having mild contractions. I did try to time them and realized they were around every 10-12 minutes. But they were very mild, so again I thought it still must be pre-labour contractions. Again I went to the toilet but this time I got a little shock. I left quite a lot of blood in the toilet, like if I had my period. I got really nervous and called Marloes who was on call that day. At first, she was not entirely sure if the bleeding was ok but after I explained how much it was and that I had had some contractions already she said its ok. She sent me back to bed and wanted me to go to my appointment for a CTG the next morning, which was set anyway as I was over the due date.

I was still a little concerned about the bleeding and a little excited should I finally be in labour, so I woke my husband around 6 just to tell him the news and we went back to bed hoping for a little more sleep. When I lay down, I felt some liquid between my legs. I immediately called Marloes telling her that either I peed in my panties or my water just broke. She said it was probably my water and that means we will have a baby in the next 24 hours but I should go to my appointment anyway just to check the bleeding.

While my husband went out to bring fresh croissant for breakfast my 4-year-old daughter woke up. She got very excited that her baby sister may arrive that day. I had contractions during all of this but I felt them very mildly and did not have to breath through them. In my previous pregnancy I was told: "If you have to ask yourself if you are in labour, you probably aren’t". So, as I was still asking myself if I really was in labour I figured I probably wasn’t yet.

At 10 in the morning we had our appointment for CTG at the Cocon, the in-house birth-house of Hospital Erasme - pretty far from our home. The contractions got more frequent by that time, but they were still not really bothering me and that made me wonder if I was still just having pre-labour contractions. Michele, my midwife at the Cocon took very good care of me. She did the monitoring and a vaginal examination to check the bleeding. She told me that everything is fine, the amniotic bag is still in tact and the cervix is 4 cm dilated. So not only had I peed in my panties that morning, but I was already in established labour! She offered me to stay and give birth there but I felt great and I wanted to have my home birth. I went out to my husband and daughter and told them that I am in labour and we have to hurry home not to miss our birth!

On the way back my contractions got little stronger but stayed still very friendly. We arrived at home around noon. I was still fine and terribly hungry so I sent my husband to get something for lunch while I stayed home with our daughter trying to figure out who could take care of her during labour. Probably Murphy's law that exactly that time, alone with my kid and no husband around, my contractions changed suddenly coming every 2-3 minutes. I got nauseated. That made me a bit nervous because it reminded my on the transition period in my first birth. I called my husband to come home quickly and called Elke, who was on call at that time. Elke answered the phone but told me that she was at another birth (somebody was even quicker than me) and she has to send a colleague. Just after the call the contractions slowed down. I felt quite stupid: second baby and calling the midwife too early… But it was too late, the midwife was already on her way. My appetite came back and I had a light lunch. I was very curious which midwife would turn up and I was very happy and surprised when Arlind arrived around 2 p.m. I met her 2 days earlier for check-up and I really had the feeling she would be the midwife for my baby, but we passed her days on call so I did not believe in my newly discovered intuitions. Yet it was her and I really had the feeling everything is going very-very well.

I told her almost apologetically that my contractions had slowed down and she may have come for nothing but she just sat down and said: „Don’t worry about that, I am staying now". She asked when my daughter will be picked up and said labour will probably intensify after she left. While we were waiting for a friend to pick her up, my daughter and my husband prepared the baby-pool we bought for the birth. The sun was shining into the room, I had a nice chat with Arlind while the others worked and I made pictures of my proud daughter preparing the pool for the birth of her little sister. It was a really nice atmosphere and I couldn’t have asked for more.

Around 3 in the afternoon my daughter left and I went into the pool. The pool was very nice and my totally mild contractions felt even easier. After a while I thought it is just too easy and asked Arlind to check me. She suggested to come out of the pool first and let the contractions develop outside. They actually got stronger so I stayed a little while out of the pool standing during the contractions. They were still easy to handle but now I had to concentrate on them. After a few of this intensive contractions Arlind said I could go back into the water if I wished. I really did, but back in the water it again felt so easy, I was worried the birth is not progressing properly. Finally Arlind checked the dilation and I was at 6 cm. It must have been around 5 in the afternoon. Arlind said it can go quite fast from there and I could start pushing if I felt the urge to do so. I just thought: I am only at 6 cm, how on earth should I feel the urge to push? But she was right and our daughter arrived a little after 5.30 after only a couple of pushes. She was born into the water and when she was out, Arlind said to me „she is there, you can take her now“. I took her out all by myself without anybody touching her but me. That was the most beautiful thing I ever did. I was so high from the birthing hormones, I even forgot to check if she really was a girl.

I had a fantastic birth and I enjoyed feeling every step of the way. I do not say my birth was not exhausting, maybe even a little uncomfortable at some point, but except the „circle of fire“, the pain of the perineum while the baby’s head comes through, I had no sensation I would describe as pain at all. Not in my first birth, not in my second. 

So for all the future mums: it really is possible, the perfect birth. You may pee in your panties on the way, but you can have it. Go for it.

On est chez nous, avec toi - 2/9/2016 (FR)

"Ho le bouchon muqueux est parti, je suis heureuse, la joie revient, l'espoir revient, vite vite le ballon après avoir bu une petite tisane de framboisier et de sauge, allez je tourne, je tourne sur mon ballon, je veux te faire de la place...... oui nous sommes à j-1 avant une entrée à l'hôpital pour un déclenchement (termes+2 deux semaines ).......

Tu es notre deuxième fille et notre projet est de t'accueillir dans le plus grand respect de ma personne, de nos envies, de toi, de ta soeur, de notre couple et dans notre intimité familiale. Pour cela nous choisissons d'être accompagné par les sages-femmes de Zwanger In Brussel.

Nous savons ton papa et moi que mon corps et toi allez faire un travail merveilleux le jour de l'accouchement et qu'un regard bienveillant, une écoute aimante des sages-femmes sera un plus pour ce projet qui est le nôtre, un accouchement à la maison comme pour ta soeur.
Quand j'entends autour de moi les autres parler du moment de leur accouchement, de leurs ressentis, de leurs sensations, je me sens tellement différente et un peu mal à l'aise d'en parler tellement je n'ai pas vécu l'accouchement de la même manière.

En effet, ce 2 septembre, je suis dans une extrême joie de ressentir ces contractions qui vont me faire parvenir à toi, chaque vague me rapproche de toi, je te sens tellement présente, on fait ça ensemble. La respiration, l'hypno-naissance, les petits sons vu au chant prénatal m'aident à rentrer dans une symbiose parfaite avec mon corps, quand la vague est là, je fais tout pour t'accueillir et la laisser repartir. Le bain et l'eau chaude seront mes grands alliés ces moments là.

Quand vient le temps des sages-femmes, elles sont là mais discrètes, je me suis jamais sentie aussi proche de ton papa que dans ses moments là, il est serein, il a confiance en nous, il est là pour moi, et nous voyons que nous progressons, nous nous sourions après chaque vague, tellement la joie est immense de savoir que tu travailles à arriver.

En aucun moment , je peux parler de douleur,je dirais plutôt que c'est intense par certains moments mais pas douloureux, je te le jure.

La tête appuie sur mon corps, petite angoisse, je perds un peu le contrôle de ce qui se passe, mais là, les sages-femmes sont là, rassurante, confiante, douce, et m'expliquent, m'aident à retrouver ma confiance, cherche avec moi une meilleure position, un autre endroit de la maison. L'angoisse sera brève. Voilà, je peux repartir dans ma bulle, oui car aujourd'hui c'est surtout nous deux qui formons la plus belle des équipes, on avance mon corps et toi ensembles. La tête est presque là, je n'ai pas mal, ça brule ou pique, je sens que ça s'ouvre mais ce n'est pas douloureux, tu pousses, j'essaie de saisir les bons moments pour t'aider dans ta descente (pas toujours facile d'ailleurs de savoir quand, mais là les sages-femmes sont là pour m'aider sans casser ma bulle, je ne les entends d'ailleurs qu'au loin) ma tête est enfouie dans mon oreiller avec mes odeurs familières, je suis dans ma chambre, et tu es là, je t'entends.......

Tu viens sur moi et grimpe déjà pour te nourrir, quelle immense victoire de t'accueillir dans notre nid avec plainitude, on pleure (papa pleure beaucoup) et nous profitons du moment présent tous les 3, tu es belle. Nous avons rien à faire, juste profitez de ces premiers moments à trois, les sages-femmes s'occupent du reste, toujours aussi discrètement, s'en qu'on s'en aperçoive.

On est chez nous, avec toi.
Merci pour ce cadeau de la vie, pour cette victoire de femme et pour ces moments intenses qui me resteront graver positivement à vie. Que ça soit moi ou ton papa, ce jour là fut remplie d'émotions, de moments intenses, nous avons créé une bulle où plus rien ne comptait à par nous 3, où le temps s'est arrêté et cela à l'aide de personnes de confiance qui était là, discretes mais là pour nous.

Je peux dire que j'ai eu une chance extraordinaire d'avoir un bel accouchement, comme on le souhaitait, avec douceur, respect et joie. "

Rozanne - 5/7/2016 (NL)

8u30    Simon is al beneden, hij gaat straks werken, ik blijf nog even liggen. Mijn moederschapsrust is begonnen, ik profiteer nog van zoveel mogelijk slaap. En dan – heel lichtjes – voel ik een golfje in mijn buik. De eerste golf valt me zelfs niet echt op, het is pas na enkele opeenvolgende golfjes dat het me begint te dagen: de bevalling zou wel eens begonnen kunnen zijn. Te opgewonden om te blijven liggen, dus naar beneden en aan Simon vertellen. Het voelt zo gewoon, even droogjes gaan melden dat het begonnen is. We weten dat het vals alarm kan zijn, dus beslissen we samen dat Simon wel nog gaat werken (dat is vlakbij, dus op 7 min is hij terug thuis als het nodig is). Sowieso komt hij ’s middags thuis om te eten en dan zien we wel verder.


10u    De golven blijven regelmatig komen. Ik vind het een leuk idee dat de baby nu geboren gaat worden, kijk ernaar uit. Ik loop wat rond in huis, stuur nog wat mails met dagelijks geregel, pauzeer af en toe om de wee beter te kunnen voelen. Echt pijn doet het nog niet. Ik bel de vroedvrouwen om te laten weten dat het begonnen is. Arlind neemt op en vraagt hoe het gaat. Nog perfect alleen te doen. Ik besef dat ik nog heel wat werk voor de boeg heb.


11u30    Golf na golf overspoelt mij. Ik tel de tijd tussen de weeën en wacht vooral af, benieuwd naar wat komen gaat. Ik sta recht en dan breekt met een plens mijn vruchtwater. Enige teleurstelling bij het zien van de bruingroene kleur. Dat betekent meconium in het vruchtwater en dus naar het ziekenhuis, in plaats van thuis bevallen. Ik probeer Simon te bellen, maar krijg geen gehoor – gsm weer uitgevallen, dat gebeurt wel eens vaker. Probeer een tweede keer en stuur hem dan maar een mail, die leest hij wellicht direct. Ik bel opnieuw naar Arlind, inderdaad ziekenhuis dus. Een minuut later heb ik Simon aan de lijn, ik merk bij hem dezelfde opgewonden spanning, het heeft iets vrolijks. Hij springt meteen op z’n fiets. Even later vertrekken we te voet naar het ziekenhuis, een kilometer hier vandaan. Ik doe nog snel een kraamverband in uit het kraampakket, want af en toe komt er een gulpje groene smurrie uit, aangenaam is anders. Door de hektiek van het vertrek vallen de weeën wat stil, ik voel ze niet meer zo vaak en minder duidelijk.

12u20    In het ziekenhuis krijg ik een piepklein kamertje met bed en monitor. Er is ook een douche waar ik dankbaar gebruik van maak. Af en toe komt er een verpleegster binnen. Ik krijg een monitor om mijn buik om de hartslag van de baby op te volgen, maar die lijkt er vooralsnog niet veel van te merken. Wat onhandig zit ik op het bed en vang de weeën op. Simon haalt een broodje. De monitor verschuift geregeld en dan begint het bakje te piepen, vervelend ding. Echt bezorgd ben ik niet, ik voel dat het wel goed zit met ons meisje. De weeën komen ook weer regelmatig.

14u30    Arlind waait even binnen. Ze is een andere bevalling aan het begeleiden in het ziekenhuis, dat komt mooi uit. Het doet deugd om een bekend gezicht te zien, het voelt zoveel vertrouwder. Ze legt uit dat ze toestemming kan vragen aan de gynaecoloog van wacht om alsnog mijn bevalling te begeleiden. Ik had me al neergelegd bij een ziekenhuisbevalling met gynaecoloog, maar ga blij verrast in op dat voorstel. Ik voel instinctief dat ik veel liever Arlind erbij wil. Ondertussen moet ik me al wat beginnen concentreren op de weeën, het begint toch wat pijn te doen, maar is nog steeds goed te verdragen.

16u    De tijd lijkt wat te bevriezen. Ik zit daar maar en vang weeën op, af en toe piept de monitor en dan schuiven we de band weer op z’n plek. Wat had ik dit graag thuis gedaan – bedenk ik terwijl ik dit schrijf, op dat moment had ik er gelukkig niet zo’n last van. Arlind komt weer langs, de andere bevalling is achter de rug. Ze kreeg toestemming, dus mag mijn bevalling verder begeleiden. Eerst gaat zij nog een hapje eten en even op krachten komen. Twee op een dag is titanenwerk.

17u20    Eindelijk mogen we naar de verloskamer. Alsof het dan pas echt kan beginnen. Ik voel me opgelucht, er is wat meer ruimte en minder fel licht. En een bad. Daar mag ik een uurtje later in, wanneer de weeën duidelijk doorzetten. Het water doet deugd, ik hou van in bad gaan. Simon zit ernaast, zijn hand op mijn been. Veel kan hij niet doen, maar zijn nabijheid is toch onnoemelijk belangrijk en geeft me een gerust gevoel. Arlind is er vanaf nu ook de hele tijd bij. Ze houdt zich wat op de achtergrond en geeft zo subtiel te kennen dat ik de leiding heb.

19u    De weeën beginnen serieus pijn te doen, ik keer meer en meer in mezelf om ze op te vangen. Ik vraag om perspectief: “Hoe lang moet ik dit nog volhouden?” Het voelt niet alsof ik het nog lang uithoud, al besef ik dat het nog even kan duren. Het maakt me toch een beetje bang. Door het raam zie ik wolken, een streep lucht die steeds donkerder wordt. Het voelt alsof ik hier al eindeloos zit.

20u15    De pijn wordt helser, ik zet me schrap om elke wee op te vangen. En toch lijkt het niet goed vooruit te gaan. Ik mag wat proberen meeduwen, maar voel dat het niks uithaalt. Het frustreert me. Arlind geeft aan dat ik best uit bad kom, ik zit al te lang in dezelfde houding.

21u    Na wat gesukkel geraak ik op het bed, op mijn zij. Nu slaat de pijn bij elke wee hard toe. Ik voel geen energie meer, nijp Simons arm plat en kerm het uit. Dit is niet te houden. Arlind suggereert om op handen en knieën te gaan zitten, maar daar zie ik geen beginnen aan. Ik blijf liggen, verbijt de pijn en hoop dat het snel voorbij is. Plots voel ik een doorbraak, alsof de baby ineens met een zwiep meer naar beneden zakt. Het laatste obstakel is weg, de doorgang is vrij.

21u30    Dat geeft me meteen een boost. Wat me daarnet onmogelijk leek, voelt nu evident: ik ga op handen en knieën zitten. Mijn lijf vertelt me wat te doen en ik duw mee bij elke wee. Ik voel de baby dalen, maar jammer genoeg ook telkens weer omhoog schuiven. Misschien wel het meest frustrerende gevoel dat ik ooit had, alsof alle moeite teniet gedaan wordt. Arlind supportert samen met de andere vroedvrouw die er intussen bijgekomen is, ze geven aan dat het wel degelijk vordert. Ik jammer het uit na elke wee als de baby weer terugschuift, duw bij elke wee nog harder om haar verder naar beneden te krijgen. Simon staat bij me aan het hoofdeind van het bed, hij lijkt bijna mee te persen, houdt mijn handen vast en is geruststellend dichtbij. Hij vertelt me over de col die ik in gedachten aan het beklimmen ben. En dat de top in zicht is.

22u30    Nu voel ik ook dat het beetje bij beetje opschiet. Nog een paar weeën en dan… schuift ze niet terug omhoog en is haar hoofdje eruit. Wat een bevreemdende sensatie: ik voel haar hoofd en lijfje duidelijk bewegen. De wee lijkt lang op zich te laten wachten, dankbaar neem ik ze aan als ze er toch is. En dan is haar lijfje er ook uit. Alsof het licht plots verandert, de lucht plots verandert, alles anders is. Mijn hoofd is kristalhelder. Arlind moedigt me aan om ons kindje zelf op te nemen. Opluchting, warmte, liefde gonst door mijn lijf. Dit is Rozanne waar ik zo naar uitgekeken heb. Ik houd een prachtig klein mensje vast en ben dolgelukkig.

5 januari 2017

Wanneer ik dit schrijf is Rozanne ondertussen 6 maanden oud. Een geweldig energiek mevrouwtje. We hebben wat afgezien de eerste maanden, met reflux die het nog wat heftiger maakte. Maar wat een ongelofelijk geluk is ons overkomen! Ik ben Arlind en Zwanger in Brussel nog steeds ongelofelijk dankbaar. Dankzij hen is het een bevalling waar ik graag op terugkijk. Ik ben er vrij zeker van dat het zonder hen anders gelopen was en dat de kans groter was dat het minder juist zou voelen. Wat een goede zorgen, wat een zachte aanpak, wat een ruimte die ze geven om het zelf te mogen doen!

June - 5/6/2016 (FR)

DJANGO, MON PREMIER ENFANT

J’ai accouché de Django à l’hôpital, après une petite dizaine d’heures de travail vécues en tête-à-tête avec mon compagnon, sans recevoir d’autre aide du corps médical que le « conseil », une heure avant l’arrivée de mon bébé, de profiter du passage de l’anesthésiste pour une autre maman pour recevoir une péridurale (« oui, vous pouvez aller dans la baignoire, mais l’anesthésiste est là, donc si vous voulez une péri, c’est maintenant »). N’étant qu’à quatre centimètres d’ouverture (aaaah la fameuse ouverture…), je n’ai plus osé parier sur mes forces mentales et physiques et j’ai opté avec soulagement pour la péridurale. Je sais aujourd’hui que cette « phase de désespérance » dans laquelle je me trouvais alors précède bien souvent la phase d’expulsion et que c’est précisément à ce moment que les futures mamans ont le plus besoin d’être encouragées et soutenues. À l’époque, mon compagnon et moi étions bien trop peu expérimentés et informés pour le savoir. Dommage, car si je ne veux absolument pas diaboliser la péridurale, avec le recul j’aurais préféré recevoir du soutien de l’équipe médicale pour reprendre confiance en moi, trouver une autre position, recevoir un massage, etc. Au lieu de cela, j’ai dû rester allongée pour la fin du travail et, au bout d’une heure, j’ai supplié la sage-femme pour qu’elle m’examine à nouveau car je sentais mon bébé très bas dans mon bassin. Septique, elle n’a accepté que pour me tranquilliser jusqu’à ce qu’elle se rende compte qu’elle voyait la tête de Django et qu’elle se précipite pour appeler le gynécologue et m’emmener dans la salle d’accouchement. Je n’ai absolument rien senti de la poussée et de la venue de mon fils au monde. Au passage, plusieurs actes médicaux m’ont été imposés : prise de laxatif, monitoring, injection d’antibiotiques (mon fils étant arrivé avec trois semaines d’avance, je n’avais pas fait le test pour le streptocoque, j’ai donc reçu les antibio par défaut), épisiotomie. Pour ces deux dernières interventions, je n’ai été informée qu’après qu’elles aient été pratiquées… Quant au gynécologue qui m’avait suivie durant ma grossesse et dont la présence me semblait alors si importante, il n’est arrivé que plusieurs minutes après la naissance de Django, tant la fin a été rapide. Comme mon fils allait bien, j’ai pu aussitôt l’accueillir en peau-à-peau. On nous a ensuite laissé trois heures ensemble dans la pièce de travail (les trois plus belles heures de ma vie) avant de nous conduire dans une chambre de la maternité et de m’apporter à manger (cela faisait 24h que je n’avais rien avalé, je me sentais très fébrile). Une sage-femme est passée pour voir comment se passait l’allaitement ; je n’avais pas réussi à mettre Django au sein dans les premières heures qui ont suivi sa naissance (la faute à mon inexpérience, à la péridurale, aux trois semaines d’avance de mon fils…) et, désormais, il dormait. Nous finîmes par lui donner le colostrum à la cuiller ; le début de l’allaitement fut maladroit et stressant pour lui comme pour moi.

 

Une naissance des plus banales, en somme, pour laquelle je m’étais assez peu préparée et documentée, m’en remettant complètement à l’expertise du corps médical. Mais finalement, ces fameux « spécialistes » de l’accouchement se sont révélés très peu présents lors de la naissance de Django : absence d’une sage-femme pour accompagner mon travail et la mise en sein, absence du gynécologue au moment de l’expulsion… j’ai vraiment eu le sentiment de ne pouvoir compter que sur moi, mon compagnon et Django. Paradoxalement, même si je regrette de ne pas avoir pu faire certains choix, c’est cette relative absence du personnel médical qui m’a permis d’aimer profondément ce premier accouchement. Livrée à moi-même, je suis fière d’avoir donné naissance à mon fils avec l’aide de son papa. Dès les semaines qui ont suivi, même si l’idée d’un deuxième enfant était encore bien loin, j’ai commencé à m’intéresser de plus près au processus de la naissance et aux alternatives à un suivi de la grossesse par un gynécologue. Je désirais revivre ce sentiment incroyable de devenir mère en m’appropriant le plus possible le chemin vers la naissance, tout en bénéficiant d’une personne expérimentée, disponible et bienveillante pour nous accompagner, mon futur bébé, mon compagnon et moi. Je compris toute l’importance du travail de sage-femme. L’année dernière, mon amie Lexane donna naissance à son premier enfant à la maison assistée de deux sage-femmes ; son choix me donna le courage de préparer à mon tour ce projet qui me semblait alors un peu fou et qui trottait pourtant depuis quelques mois secrètement dans un coin de mon cœur : donner naissance à mon deuxième enfant à domicile.

JUNE

June m’a prise au dépourvu en s’invitant très rapidement au creux de mon ventre. J’ai alors cherché conseil auprès d’Anaïs, du blog Bruxelles-les-Oies, qui, bien que je ne l’ai encore jamais rencontrée, est une véritable source d’inspiration pour moi en matière de maternage doux à Bruxelles. C’est ainsi que je suis arrivée chez Zwanger in Brussel. Dès le premier rendez-vous, j’ai le sentiment que mon histoire et mes attentes sont entendues. Je me sens bien dans ce cabinet. C’est donc avec les quatre sage-femmes de Zwanger in Brussel que je préparerai mon projet d’accouchement assisté à domicile.

Le 5 juin, l’aube pointe timidement le bout de son nez après une nuit d’orage lorsque je ressens les premières contractions. Elles sont fortes, mais très espacées et je crains à nouveau un « faux travail » comme j’en ai déjà vécu plusieurs la semaine précédente. Je ne réveille donc personne et j’essaye de me reposer un maximum entre deux contractions en pratiquant des techniques de projection et de respiration apprises en hypnothérapie. Vers sept heures, mon fils nous rejoint dans notre lit comme à son habitude. Dès que Django quitte mes bras pour se lancer dans de longues conversations alambiquées, je demande à mon compagnon de sortir de la chambre avec lui pour me laisser dans ma bulle. Je cherche des mouvements répétitifs à effectuer debout, pour faciliter le travail : j’ai alors l’idée de « nettoyer » la douche de la salle-de-bain qui jouxte ma chambre ; bien évidemment, je ne nettoie pas vraiment, mais la répétition d’un mouvement vertical m’aide à me concentrer et l’eau chaude apaise considérablement les contractions. Vers neuf heures, tout s’arrête. Je vais prendre mon petit déjeuner en pestant et retourne me coucher, boudeuse, espérant rattraper quelques heures de sommeil. Une heure et demie plus tard, les contractions sont à nouveau là, plus fortes, plus rapprochées. Puisque je tourne en rond dans ma chambre, je propose à Django et son papa d’aller au parc qui se trouve à cent mètres de la maison. Nous prenons une balle et improvisons un « foot », pendant que mon homme chronomètre mes contractions sur son téléphone. Celles-ci durent plus d’une minute et ne m’en laissent que trois ou quatre de répit. « J’appelle la sage-femme ? » me demande-t-il. « Attends encore un peu », lui dis-je, « j’ai peur que tout s’arrête à nouveau ». En réalité, je suis tellement tournée vers l’intérieur de moi-même, tellement concentrée sur mon travail, que je ne me rends pas compte de l’intensité et de la rapidité de celui-ci. Prise d’une certaine euphorie, je joue avec mon fils, prenant appui contre un arbre dont j’admire l’écorce le temps de laisser passer la contraction. J’ai perdu toute notion du temps. Lorsque je me révèle incapable de frapper dans la balle, je comprends l’urgence de rentrer à la maison. Mon homme appelle alors la sage-femme et Charlotte, la future marraine de June, qui viendra s’occuper de Django. Laure, la sage-femme de garde ce week-end là, assiste un autre accouchement à l’hôpital ; c’est Elke qui nous rejoindra. Mon fils, sentant que les choses s’accélèrent autour de lui sans bien en comprendre le sens, est brièvement pris de panique et réclame de rester avec moi alors que j’ai besoin de m’isoler dans la chambre. Je le prends dans mes bras et le rassure un moment ; lorsque Charlotte arrive, il est ravi d’aller jouer avec elle dans le salon. Il est midi lorsque Elke entre dans la chambre. Elle me pose quelques questions entre deux contractions, observe comment j’accueille celles-ci, écoute le cœur du bébé et me demande si je veux connaître l’ouverture de mon col. Elle est aussi étonnée que moi que j’en sois déjà à huit centimètres. « Là, je touche la tête de ta fille, est-ce que tu peux le sentir ? » me demande-t-elle. Elke appelle Marloes, la seconde sage-femme qui doit nous assister pour l’expulsion, mais qui n’arrivera finalement pas à temps. J’avais depuis longtemps dans l’idée de prendre un bain à la fin de mon accouchement mais il fait trop chaud, je décide de retourner sous la douche. Elke me demande si j’ai une idée de l’endroit où je souhaite accoucher ; j’ai l’impression que je pourrai le faire debout, en appui sur la coiffeuse qui accueille mes contractions depuis une petite heure, mais très vite, je me retrouve semi-assise dans la douche, assaillie de contractions très puissantes. Mon compagnon s’affaire pour faire chauffer des serviettes sur le radiateur. De temps à autre, je sens sa main qui se pose sur mon épaule pour m’encourager. Je muse depuis le début des contractions pour m’aider à me concentrer ; mes sons rauques deviennent des cris, qui s’interrompent presque aussitôt lorsque j’ai le souffle coupé par l’envie de pousser. « J’ai mal, très mal », je répète quelques fois. Elke m’encourage, me disant plusieurs fois que je me débrouille très bien, que c’est bientôt fini. Elle écoute encore une fois le cœur du bébé, me rappelle comment respirer entre deux contractions, me demande de ne pas pousser immédiatement très fort lorsque je commence à en ressentir le besoin, de laisser mon bébé descendre encore un peu. Elle me propose de sortir de la douche pour m’installer sur le lit où elle a déjà disposé des alaises. Je m’installe à quatre pattes ; mon homme est face à moi, Elke derrière. Je pousse une première fois, la poche des eaux se rompt et je sens la tête de June s’apprêter à passer. J’ai le sentiment qu’elle ne sortira jamais. Elke m’encourage, elle me dit que je fais tout le travail toute seule et que c’est parfait, que ma fille sera bientôt là. À la contraction suivante, la tête de June sort et je pose spontanément ma main sur son crâne. Je ne la vois pas évidemment, mais je la sens déjà sous ma main et c’est un moment incroyablement émouvant et apaisant pour moi ; j’ai l’impression qu’il dure des heures. Une poussée plus tard, Elke dégage l’épaule de June et tout son corps suit. Je me suis redressée sur les genoux et je l’accueille dans mes bras. Il est 13h, June est née et le soleil point derrière les rideaux de la chambre. J’observe ma fille un instant avant de la prendre contre moi et de m’allonger dans le lit. Son papa arbore un immense sourire et essuie doucement sa tête avec un lange en mousseline. Le reste de son corps est très propre, puisque la poche s’est rompue tard, et encore légèrement recouvert de vernix. L’odeur de June est enivrante. Je n’en reviens tout simplement pas d’avoir réceptionné moi-même mon bébé de mon ventre. Nous attendons tranquillement la sortie du placenta ; mon homme coupe le cordon une fois qu’il a cessé de battre et June, très éveillée, se met d’elle-même en quête de mon sein. Ayant visionné des vidéos de « breast crawl » durant ma grossesse, je la laisse faire : c’est très impressionnant de voir la force qu’elle parvient à déployer alors qu’elle n’a que quelques minutes de vie, sa tête qui se soulève, ses pieds qui prennent appui contre mon ventre pour avancer. Elle trouve un mamelon et se met à téter avidement. Charlotte et Django nous rejoignent : mon fils est très ému (Charlotte me dira plus tard combien il était fébrile quand Nicolas est venu leur annoncer que June était née). Nous sommes tous les quatre dans notre grand lit. Tout est si serein, je plane complètement. Je n’aurais pas pu rêver plus bel accouchement pour devenir mère une deuxième fois. Il m’est difficile de trouver les mots pour expliquer à quel point cette naissance était intense et belle. Ce n’est sans doute pas tous les jours qu’on entend une femme dire combien elle a aimé accoucher. Je suis tellement reconnaissante à la vie, à mon corps, à mon bébé, à mon compagnon et à ma sage-femme de m’avoir offert ce sentiment de puissance, de plénitude.

Deux accouchements diamétralement différents. J’ai beaucoup moins souffert et je me suis sentie bien moins seule pour le deuxième, pourtant sans péridurale et dans l’intimité de notre chez-nous.

Il y a tant de manières de devenir mère : accouchement médicalisé ou non, par voie basse ou par césarienne, à l’hôpital, en plateau technique ou à la maison, adoption… Les histoires ne se ressemblent pas, les besoins des familles non plus. Je souhaite à toutes les femmes d’avoir la chance de trouver la voie qui leur correspond le mieux et qui leur permettra d’éprouver cette puissance enivrante d’accueillir la vie qui donne une telle confiance en soi pour notre nouveau rôle de maman.

Lewis - 8/3/2016 (NL)

Drie jongens, alle drie overdag geboren, alle drie thuis geboren, drie betoverende, maar toch heel verschillende ervaringen.

Ruben, mijn eerste Prinsje, kwam op precies 38 weken.  Mijn eerste bevalling, zes uur weeën, bijna twee uur persen en uiteindelijk, na een knip van de vroedvrouw, was hij daar.  3,880kg zwaar en 50cm groot.  Ik herinner me niet super veel meer van de bevalling, pijn dat zeker, maar voor de rest ging alles een beetje in een waas aan me voorbij.  Het was putje winter, de kaarsen die brandden op de schoorsteen liepen uit, gesmolten was overal op de schoorsteen.  Dita, onze toenmalige poes, lag op de rug van de zetel naast me te kijken.  

Oscar, onze tweede Prins, 1 dagje over tijd.  Nazomer, muziek voor de bevalling in de haast op mijn iPod gezet, geurige jasmijn olie die mijn pijn zou moeten verzachten en de geboorte bespoedigen. Na een hele dag gewoon heel moe geweest te zijn, beginnen, na een bad, de weeën en na twee uur verschijnt onze Oscar.  Een supersnelle bevalling die ik in mijn onderbewustzijn zeker heb meegemaakt, maar waar ik niet echt "gevoeld" heb wat er allemaal gebeurd is.  Oscar is lang, meer dan 50cm en weegt 3,800kg.  Hij verschilt maar 80 gram met zijn broertje, maar hij lijkt zoveel fijner.  Kleertjes maat 50 hadden we bij Ruben niet nodig gehad, maar die moeten nu halsoverkop in huis gehaald worden ;-).

En dan Lewis, ons derde Prinsje, die totaal onverwacht, op 37 weken en 5 dagen, besloot dat het tijd voor hem was om bij ons te komen.  Om half vijf 's ochtends voel ik ineens nattigheid, veel nattigheid, mijn vliezen zijn gebroken.  Victor even een beetje in paniek want hij denkt dat het nog te vroeg is om thuis te bevallen, maar ik kan hem geruststellen want ik weet dat het ok is.  Arlind smst dat ik moet proberen om nog wat te slapen,  maar dat lukt natuurlijk niet meer zo goed.  De jongens worden wakker en gelijk krijg ik van Oscar de vraag waarom ik in papa's onderbroek rondloop.  Ze zien toch alles, die jongens ;-)  Ik vertel hen dat de baby vandaag komt.  Oscar wil graag thuisblijven en Ruben wil liever naar school.  We denken toch dat het het best is als de jongens gewoon naar school gaan. Ik ben ook te veel met hen bezig om de dingen vooruit te laten gaan, dus misschien dat de bevalling op gang zal komen wanneer de jongens naar school vertrokken zijn. Victor zit nog wat op de computer te werken, samen wachten we af. Af en toe voel ik iets, maar nog niks regelmatig en al helemaal niet pijnlijk.  De tijd gaat voorbij, maar nog steeds gebeurt er niks. Ik was de dag ervoor pas begonnen met het geboortesuiker in doosjes te steken, dus daar ga ik dan maar mee verder. 

Rond half twee begin ik eindelijk iets sterkere weeën te krijgen, maar nog steeds onregelmatig.  En dan om drie uur zijn de weeën daar ineens in volle kracht.  Eerst probeer ik ze op handen en knieën op te vangen, maar nadat Arlind geconstateerd heeft dat ik nog maar vijf centimeter opening heb, zakt de moed me wat in de schoenen en blijf ik op mijn zij op bed liggen, met mijn hoofd verstopt in het kussen.  Victor's hand wordt tot moes geknepen, waarvoor sorry, maar een man mag ook een beetje lijden op een moment als dit ;-) Ik probeer me mee te laten slepen door de muziek die ik op voorhand zorgvuldig heb uitgekozen en het duurt even voor ik alles volledig kan loslaten, maar dan is het ineens zover, ik voel persdrang.  Arlind zegt dat ik mag mee duwen.  Deze keer wil ik niet op m'n rug bevallen zoals ik de vorige twee keer gedaan heb, maar ga ik over een hoop kussens hangen, half zittend op m'n knieën. Ik voel meer controle.  Na twee keer duwen voel ik z'n hoofdje naar beneden komen en bij de volgende contractie wordt het hoofdje geboren, samen met een handje.  Daarna volgt de rest van zijn lijfje. Lewis wordt geboren om 16u25.  Hij is mijn kleinste baby'tje, zo klein heb ik nog niet in mijn handen gehad.  50cm en maar 3,280kg, 600 gram verschil met zijn grote broers.

Terwijl bij mijn vorige bevallingen alles een beetje in een waas aan mij voorbij was gegaan, merk ik dat ik deze bevalling veel bewuster heb meegemaakt, veel meer heb gevoeld wat er in mijn lijf aan het gebeuren was.  Het is misschien raar om te zeggen, maar ik vond dat deze bevalling heel mild voor mijn lijf is geweest.  Ook met de naweeën viel het heel goed mee, ik had schrik dat deze heel pijnlijk zouden zijn omdat het mijn derde kindje is, maar het was eigenlijk veel minder dan bij Oscar. 

Tegen half zes worden de jongens naar huis gebracht door de mama van hun vriendje Thomas.  Ze zijn eerst nog langs de babywinkel geweest en hebben elk iets uitgekozen voor Lewis.  Ruben is zo trots op zijn broertje, hij vindt hem de mooiste baby die hij ooit gezien heeft en wil hem constant aanraken en kusjes geven.  Oscar, die op voorhand zo enthousiast was, moet er precies even aan wennen dat hij niet meer de kleinste is en wil er zich vooral van verzekeren dat hij zijn flesje met melk niet zal moeten delen met zijn kleine broertje.

Ons gezin van vijf is nu perfect compleet.  Ik ben heel dankbaar dat ik de  zwangerschaps- en bevallingsfase van mijn leven op deze manier heb mogen afsluiten.  

Met heel veel dank aan de vroedvrouwen van Zwanger in Brussel voor hun begeleiding, motiverende woorden en zachte gebaren. 

Een dochter - 20/1/2016 (NL)

Op het einde denk je dat je babytje er nooit meer uit gaat komen. Ik was 5 dagen “over tijd” en begon wat zenuwachtig te worden. Dus stelde mijn moeder voor om te gaan wandelen aan de zee, want dat had geholpen bij een vriendin van haar, en er was toch ook een ziekenhuis in Oostende voor als.... Na een dag intensief wandelen aan de zee, voelde ik nog niets tijdens de treinrit naar huis, toch niet tot mijn moeder afstapte in Gent en ik verder reed naar Brussel. Eenmaal in het station van Brussel kon ik precies toch niet meer zo goed wandelen, het leek meer op “waggelen” en ik zei aan mijn man dat het “misschien toch wel eens voor vannacht zou kunnen zijn”. Die avond kreeg ik rond 22u de eerste weeën. Er was niet zoveel twijfel of het wel weeën waren, aangezien ze al onmiddellijk heel intens en regelmatig waren. Als we ze timeden waren ze al om de 3 à 5 minuten... Iets voor 23u besloten we om naar Zwanger in Brussel te bellen, zodat de vroedvrouw van wacht – voordat ze zelf in bed kroop – toch nog wist dat er iets zat aan te komen voor die nacht (of ochtend?). We vonden het raar dat de weeën elkaar al zo snel opvolgden omdat het op de belbrief leek alsof dit pas na uren het geval was, en je dan pas moest bellen... maar blijkbaar kon dit volgens Laure. Ze vroeg of ze al moest komen, maar ik zei dat het nog wel goed te doen was alleen (ik kon nog vlot spreken tussen de weeën door aan telefoon, dus Laure was het wel met me eens) en dat we zouden terugbellen. Ik stelde voor aan mijn man dat hij nog wat sliep (want in mijn hoofd kon dit nog uuuuren duren, dus kon hij er maar beter uitgerust voorstaan), terwijl ik de weeën opving op mijn knieën met een bal onder mijn armen. Rond 3u s’nachts maakte ik hem wakker om naar Laure te bellen omdat de weeën echt pijn begonnen te doen en terwijl hij haar aan de lijn had, brak mijn water en werden de weeën heel hevig. Een half uurtje later was Laure er, en nog een half uurtje later besloten we naar het ziekenhuis te vertrekken. Ik had gelezen dat het heel belangrijk was om je tijdens de bevalling niet te laten afleiden en gewoon je ding te doen. Maar dat ging eigenlijk vanzelf. Zowel op de trap naar beneden (we wonen op de 3e verdieping – en de pallier van elke verdieping kwam net op tijd om me op handen en voeten te zetten en een wee op te vangen...), als in de auto, de lift en de gang van het ziekenhuis (wachtend op welke kamer ze ons toewezen) zette ik me op handen en voeten (voor mij ging het echt niet om staand de weeën op te vangen). En gelukkig was er ook een bal in de ziekenhuiskamer, zodat ik gewoon kon verder doen! We waren nog maar goed en wel geïnstalleerd in de kamer, of de persweeën waren er al. Toen had ik wel iets nodig om heel hard in te knijpen, dit werden de poten van het ziekenhuisbed. Na ongeveer 6 of 8 persweeën werd ons dochtertje geboren. Vreemd genoeg herinner ik me dit moment niet zo goed, alsof er teveel tegelijkertijd gebeurde (en ik me niet zo snel hieraan verwacht had). Daarna ging ik op het bed liggen en werd ze op mijn borst gelegd. Dit was ongelofelijk, maar ik kon er niet helemaal van genieten omdat ik vreselijk lage rugpijn had. Deze pijn ging op slag weg toen de placenta wat later eruit kwam en toen was het heerlijk genieten. 

Ik had nooit gedacht zo’n vlotte bevalling te hebben (ik had me voorbereid op 12 à 24 uur zwoegen), maar dit kan dus ook bij een eerste kindje! De weeën doen natuurlijk wel pijn, maar ik vind dit niet te vergelijken met andere soorten van fysieke pijn. Het is meer iets waar je door gaat – als in een soort trance, in één groot geheel – om naar iets te gaan waarvan je weet dat het heel mooi zal zijn. Ik wil er ook nog bij zeggen – voor de vrouwen die dit ook meemaken, want ergens wordt hier te weinig over gesproken – dat ik hiervoor 2 opeenvolgende miskramen heb gehad, maar dat deze zwangerschap en bevalling heel goed zijn verlopen. Je begint dan te twijfelen of het wel nog goed kan lopen ook, maar ja dus!

Ada - 26/12/2015 (NL)

Ze zeggen dat tijdens je zwangerschap en vlak na de bevalling je hersenen minder goed functioneren: een handig trucje van de natuur opdat je alle lastige zwangerschapskwaaltjes en de pijn van de bevalling snel vergeet en nog meer kindjes wil maken. Ik moet zeggen dat ik me na tweeënhalve maand inderdaad niet echt meer de felle pijn herinner die ik waarschijnlijk wel gevoeld zal hebben tijdens de bevalling. Wanneer mensen me nu nog vragen naar mijn bevalling stel ik hen meteen gerust dat dat allemaal wel meevalt. Ik had dan ook relatief veel geluk met een heel vlotte bevalling. Maar dan nog… het meteen opnieuw doen zie ik toch nog niet meteen zitten.

Ik ging bevallen van mijn eerste kindje en wilde dat goed doen. Mijn man gaf me de vrijheid zelf uit te zoeken hoe ik het liefst wilde dat de zwangerschapsopvolging en bevalling gingen verlopen en al snel waren we het eens dat we graag met een vroedvrouw wilden bevallen maar toch in het ziekenhuis. Het was immers ons eerste kindje en we wilden liever het zekere voor het onzekere nemen. We bereidden ons ook minutieus voor op de bevalling: ik deed aan zwangerschapsyoga, las verschillende boeken, we deden een bezoek aan het ziekenhuis en volgden de informatiesessies bij Zwanger in Brussel, … Vooral die cursus bij onze vroedvrouwenpraktijk heeft ons goed geholpen. Maar hoe fel we wat we daar leerden nog zouden nodig hebben, wisten we toen nog niet. 

Vanaf drie weken voor onze uitgerekende datum was ik er helemaal klaar voor. Dat kleintje mocht gaan komen. Het huis was op orde, alle was was gedaan, de diepvries zat vol klaargemaakte maaltijdjes, alle doopsuikerdoosjes waren geplooid en mijn bevallingsboeken waren uit. Ik was zelfs al begonnen aan een playlist voor tijdens de bevalling in de ziekenhuiskamer af te spelen. Ik had ook al af en toe oefenweeën dus ergens hoopte ik wel dat dat betekende dat we niet al te lang zouden hoeven te wachten. In de yoga zeiden ze iedere week “Aha, je bent er nog steeds”. Uiteraard moesten we toch nog de volle drie weken wachten tot ons kleine meisje eindelijk haar warme nestje wou verlaten. Het was overduidelijk dat wij daar niet veel op te zeggen hadden. Ik mocht dan nog zoveel fietsen of wandelen als ik wou, wanneer ze precies kwam, was volledig uit onze handen. Ik plan altijd graag alles dus dit was voor mij een hele oefening in loslaten.

Drie dagen na onze uitgerekende datum, op Kerstdag, kregen we een eerste teken dat de komst van ons kleine meisje op til was. Ik stond weeral eens vroeg op ’s ochtends om naar de wc te gaan en onderweg braken mijn vliezen. Joepie, joepie, joepie! Ik kon mijn man het best laten slapen want hij zou zijn rust nog nodig hebben maar ik kon me echt niet inhouden. “We krijgen een kerstekindje”, liet ik hem weten en hij was meteen klaarwakker. We bleven in bed nog wat rustig babbelen want de weeën waren nog niet begonnen en we hadden nog alle tijd. Daarna kon ik nog rustig wat dingen klaar leggen, mijn valiesje klaar zetten en het beddengoed van het wiegje opmaken. We brachten onze vroedvrouw Laure op de hoogte en zij liet ons weten dat we rustig mochten afwachten tot mijn weeën zouden beginnen. Dat mocht zo’n 24 uur duren en anders zou ik ingeleid moeten worden. Tot de namiddag konden we rustig blijven, maar dan wou ik er echt wel aan beginnen. Ik had nog steeds niet voldoende bewust door dat niet ik de actor was die eraan moest beginnen, maar onze baby de weeën moest opstarten. Mijn man en ik probeerden alle trucjes en we wisselden wandelingen af met rustpauzes en massages. Het mocht echter niet baten. Rond 22u30 ’s avonds gaf ik het op en besliste ik maar te gaan slapen zodat ik morgen voor de bevalling in het ziekenhuis toch een beetje uitgerust zou zijn. En ja hoor, een kwartier nadat ik in bed was gekropen begonnen mijn weeën. 

Ik had al veel voorweeën gehad in de weken, dagen en uren ervoor, dus wilde nog even afwachten om zeker te zijn dat het deze keer wel voor echt zou zijn. Mijn man liet ik dus nog niets weten en pas toen hij drie kwartier later ook kwam slapen liet ik hem weten dat ik vermoedde dat het gestart was en ik begon dus ook te timen met een app op mijn gsm. Ik was er vrij zeker van dat het echt begonnen was maar bleef rustig zodat hij niet teleurgesteld zou zijn als het toch een valse start zou zijn. Dat was het helemaal niet. De weeën werden al vrij snel heviger en kwamen sneller en sneller na elkaar, maar ze bleven onregelmatig. Ik haalde één van mijn boeken erbij om de verschillende bevallingshoudingen nog eens te bekijken en plofte op mijn yogamatje langs de rand van mijn bed. Wat later stuurde ik mijn man de kamer uit, want ik kon beter op mijn eentje met de pijn omgaan. Een halfuur later riep ik hem echter al weer terug. De pijn werd zo erg dat ik moest overgeven en toen verloor ik ook de rest van mijn vruchtwater. Ik liet mijn man weten dat hij nu wel Laure nog eens moest bellen. Ze wou natuurlijk mij horen en tussen twee weeën door liet ik haar weten dat het echt al wel veel pijn deed maar de weeën leken nog onregelmatig. Toch was het soms al zo dat er nog maar drie minuten tussen waren. Ik had in mijn cursus geleerd dat deze fase waarschijnlijk nog een hele poos zou duren dus ik ging ervan uit dat het nog veel erger zou moeten worden eer Laure zou moeten komen. We spraken dus af dat ik terug zou bellen als de weeën meer regelmatiger werden of als ik echt niet meer kon. Ergens had ik wel al het gevoel dat het allemaal niet al te lang meer moest duren maar ik stopte dat gevoel weg. Mijn man sms’tje Laure dus nog eens om zich te verontschuldigen dat we haar voor niets te vroeg hadden wakker gebeld. Achteraf gezien was dat natuurlijk hilarisch, maar toen wisten wij nog van niets.

Vrij plots, amper twintig minuten nadat we Laure hadden gebeld, kreeg ik persdrang. Heel even was ik in paniek, want ik had ergens gelezen dat het gevaarlijk kon zijn als je te vroeg begon te persen. Maar al snel luisterde ik naar mijn lichaam en voelde ik dat ik gewoon niet anders kon en ik echt wel al in de laatste fase zat. Mijn man geloofde me maar half toen ik hem dit vertelde, maar deed gelukkig wel wat ik vroeg en belde Laure terug. Zij beloofde dat ze er meteen aan kwam. En we hadden haar nodig, dat voelden we allebei. Ik wilde van mijn man de geruststelling krijgen dat het bijna voorbij was. Het kon toch echt niet dat je zo’n pijn uren en uren moest verdragen. Ik was ondertussen ook al aan het brullen geslagen (ocharme mijn buren). Maar mijn man leefde nog in de waan dat we nog op ons gemak naar het ziekenhuis zouden gaan samen met Laure, ook al geraakte ik nog maar amper in het bed met zijn hulp. En toen ik hem nogmaals zei dat ik echt dacht dat het niet zo lang meer zou duren, kwam hij gelukkig op het idee dat ik dan misschien best mijn broek zou uitdoen. Net op tijd, want een wee later had ik het gevoel dat ik een hoofdje voelde duwen om eruit te komen. Op dit punt gekomen had ik wel echt het gevoel dat mijn lichaam wist wat het deed. Ik liet dan ook mijn paniek helemaal los en liet mijn lichaam doen wat het moest doen. De hele situatie was vrij hallucinant, want mijn man zat nog steeds de weeën te timen. Ik schreeuwde dat hij moest kijken of hij nog geen hoofdje zag en hoewel hij dacht dat ik gek was en dat helemaal niet kon, deed hij toch wat ik vroeg. En ja hoor, plots werd dat hoofdje geboren. Nog geen vijf uur nadat mijn weeën waren begonnen. 

Nu was het aan mijn man om in paniek te slaan, want hier was hij helemaal niet klaar voor. Niemand had ons ooit verteld wat we in dit geval moesten doen. Hij belde Laure weer op om te vragen wat we moesten doen. We wisten dankzij de cursus wel dat er wat tijd zat tussen de wee voor het hoofdje en de wee voor de rest van het lichaam, maar die minuut ( of paar minuten?) leek veel te lang te duren. Ik was ook een beetje van de wereld en het was mijn man die daar stond en moest beslissingen nemen. Hij zag een paars hoofdje dat niet bewoog en hoewel dat normaal was, was hij doodsbang dat er iets mis was. Laure nam snel op, want ze stond ondertussen voor onze voordeur. In het verhaal lijkt dat lang geduurd te hebben maar er was maar een dik kwartier verstreken sinds we haar de laatste keer gebeld hadden. Mijn man liep dus naar de parlofoon om haar binnen te laten. Moest dit nu uitgerekend de nacht zijn waarop een van onze buren beslist de voordeur op slot te doen zodat je niemand kan binnen laten met de parlofoon. We wonen in een appartement op de vierde verdieping dus mijn man zou heel wat trappen moeten doen om haar te kunnen binnen laten. Terwijl ik alleen in de slaapkamer lag te wachten op de laatste wee, moest hij zonder mijn hulp een moeilijke knoop doorhakken. Bij mij blijven of de vroedvrouw gaan halen. Hij koos voor het tweede en spurtte de trappen af. Daarvan besefte ik uiteraard allemaal niets. Mijn man was immers nog niet lang weg of de bevrijdende laatste wee kwam en ons dochtertje werd geboren. Nu was het aan mij om plots bang te worden. Ik had mijn werk gedaan en zou opgelucht moeten zijn, maar ik zat daar alleen in bed en er lag een klein rood wezentje en oef het begint te huilen, maar is het wel echt gezond? 

Voor mij kwam Laure dus toch nog op tijd voor het belangrijkste gedeelte: om me te helpen mijn dochtertje in mijn armen te nemen, om te kijken of alles in orde was (en of, ze was kerngezond), om te helpen bij de eerste voeding. Ze bleef dan ook enkele uren tot we weer helemaal op onze positieven waren. Het was nu niet meer nodig om naar het ziekenhuis te gaan en eerlijk gezegd zag ik het amper zitten om uit mijn bed te komen, laat staan om nu nog buitenshuis te komen. We beslisten dus om thuis te blijven, wetende dat we goed ondersteund zouden worden door Laure en collega’s.

Zowel mijn man als ik waren toch wat van de kaart. Onze slaapkamer was een slagveld, onze lakens en matras niet beschermd tegen een bevalling en we wisten niet goed of we alles in huis hadden dat we nodig hadden. We waren voorbereid op een bevalling in het ziekenhuis en nu waren al onze plannen in het honderd gestuurd. Maar onze grootste zorg was onze kleine Ada. Zouden we wel goed voor haar kunnen zorgen, zouden we haar kunnen troosten als ze weende, zou de borstvoeding goed lukken? Het betekende dus in de eerste dagen heel veel voor ons dat de vroedvrouwen van Zwanger in Brussel regelmatig langskwamen en ons geruststelden dat we goed bezig waren en dat Ada een flinke baby was. 

Hoewel we dus tijdens de eigenlijke bevalling alleen waren, zijn we wel heel goed opgevolgd door Zwanger in Brussel bij alles wat er bij een bevalling komt kijken. Tijdens de opvolging van de zwangerschap namen ze alle tijd om al je vragen te beantwoorden en keken ze niet alleen of alles goed ging met het kindje, maar ook met de mama. De infocursus was heel nuttig en ik denk dat veel elementen die ik daar heb geleerd er mee voor hebben geholpen dat mijn bevalling zo vlot verliep. Ik wist wat de beste setting was voor een snelle bevalling en hoe ik ervoor kon zorgen dat ik zo ontspannen mogelijk was. En bovendien herkende ik veel van wat er verteld was tijdens de bevalling zelf zodat ik toch niet totaal overdonderd was. Maar het meest tevreden ben ik van hun hulp na de geboorte: we konden steeds bij hen terecht met vragen over de verzorging van Ada, hulp bij de borstvoeding of andere ongerustheden. Zelfs nu, na tien weken, nu Ada een gelukkige en kerngezonde baby is en ik al heel wat meer zelfvertrouwen heb als moeder, spring ik er nog af en toe binnen voor een babbeltje tijdens Moedermelk & boterhammen, Kangatraining of de Babymassage. Altijd een warme plek om te komen, zowel voor moeder als voor baby!

Nous deux - 8/11/2015 (FR)

D'une pirouette à l'autre, d'un saut-de-chat audacieux en spacieux ronds-de-jambes sans oublier l'ultime plongeon... Tu n'as pas fait les choses à moitié en nous prévenant courageusement de ton arrivée en ce samedi soir de novembre d'une douceur loin d'être coutumière. Serais-tu de ceux qui, comme tes mère, grands-mères, et arrières-grands-mères, redoutent un peu le froid? En cette saison automnale, ta grande famille fête de nombreux anniversaires, à commencer par ton arrière-grand-père Lucien, parti il y a quelques années mais qui aurait soufflé ses 100 bougies aujourd'hui. Après avoir gentiment toqué a la porte (le temps de nous laisser faire les derniers préparatifs et de pouvoir confier ton grand frère à tes tantes Virginie et Valentine) le samedi soir, tu as même l'élégance de nous laisser nous reposer quelques heures entre minuit et cinq heures trente du matin.

Arlind et Laure, les deux sages-femmes, rejoignent tes parents vers huit heures. Ils ont même eu le luxe de prendre un bon petit-déjeuner! De plus en plus intense, la tempête de la naissance atteint son apogée vers 11 heures de cette incroyable matinée. Ta maman est debout, près du lit de la grande chambre du premier étage de notre maison, rue Jules Besme. Une formidable énergie nous réunit en même temps qu'elle nous pousse à nous séparer. Une vague d'une extraordinaire puissance dépose ta minuscule tête dans ma main prête à t'accueillir. Le temps d'une respiration et voilà le reste de ton corps qui glisse et rejoint le reste de ton anatomie au creux de mes bras. A ses pieds, le trio formé par les sages-femmes et l'homme très sage l'encouragent, prêt à lui prêter renfort au moindre signe de défaillance. Par bonheur, je ne faiblis pas et te voici dans mes bras. Tes yeux sont encore fermés, tu me fais confiance et bientôt te voici à nouveau tout contre moi. Ta peau contre ma peau. 

Nous sommes le dimanche 8 novembre 2015. Essuyant les larmes d'émotion qui coulent sur ses joues, ton papa note l'heure de fin de cette odyssée magique: il est 11 heures 26. 

Toch thuis! - 19/10/2015 (NL)

Wat vooraf ging… in het derde trimester van mijn zwangerschap las ik enkele boeken over bevallen. Ik ontdekte dat bevallen een indrukwekkend samenspel is van hormonen dat de kracht van een vrouwenlichaam volledig tot zijn recht laat komen. Natuurlijk bevallen zorgt daarmee voor de mooiste start van de moeder-baby-band. Tegelijk was ik verbaasd over de enorme medicalisering van bevallen en de risico’s en nadelen die daaraan verbonden zijn. Goed, ik wilde natuurlijk bevallen -als dat kon- maar hoe moest ik dat aanpakken? Ik had geen vaste gynaecoloog, dus ik bezocht infosessies in twee ziekenhuizen en ging langs bij de vroedvrouwen van Zwanger in Brussel.

Uiteindelijk planden we de arbeid aan huis, om dan samen met een vroedvrouw van Zwanger in Brussel te bevallen in kliniek Sint-Jan. Enkele weken voor de uitgerekende datum was ik er helemaal klaar voor, nu was het enkel nog afwachten.

Bijna 40 weken zwanger begin ik mij wat vervelend te voelen – onze baby mocht komen! De 15 weken zwangerschapsverlof waren al begonnen, hoe langer de baby op zich liet wachten, hoe minder tijd er zou overblijven om met hem samen thuis te zijn.

In de nacht van de uitgerekende datum word ik wakker rond 3 uur, ik voel iets… zouden mijn vliezen gebroken zijn? Ik ga even naar toilet en kruip terug in bed. Een uurtje later wist ik het zeker. Met een leeg glas van op het nachtkastje vang ik wat vruchtwater op, dat was helder met wat witte vlokjes. Alles in orde tot daar en ik voel mij verrassend rustig.

Onze baby was op komst! Ik wil liefst nog even zwijgen tegen mijn man zodat hij nog kan slapen, maar dat lukt natuurlijk niet. Manlief reageert lichtjes zenuwachtig: “Goh, ik voel mij net alsof ik een vliegtuig moet halen”.  Tegen 6 uur ’s ochtends voel ik zwakke weeën opkomen, al lachend proberen we een tip uit een boek toe te passen “geef iedere wee een kleur”. Na een drietal kleuren, wordt de truc waardeloos, zo’n pijn! Om vervolgens te vloeken op die boeken over bevallen die beweren dat je nog rustig een taart kan bakken bij beginnende arbeid. Ik niet hoor. Ik slaag er nog net in om mijn tanden te poetsen… en verschans mij op een matje in de badkamer. Rond 7 uur worden de weeën regelmatiger en beginnen we ze te timen. Een uurtje later belt manlief naar de vroedvrouw van wacht, dat blijkt Elke te zijn. Elke is er gelukkig snel. 

Even nadat Elke aangekomen is onderzoekt ze mij. Direct 5-6 cm ontsluiting en een baarmoederhals die al goed verstreken is. Het gaat snel! De weeën zijn ondertussen nog heviger geworden… Ons grote bad laten vollopen duurt te lang, maar de douche brengt een beetje verlichting. Ondertussen vraagt Elke wanneer we naar het ziekenhuis vertrekken. Ook al was het zo gepland, het lijkt mij opeens bijna onmogelijk om te vertrekken: aankleden, de lift naar beneden nemen, in een ambulance geraken: hoe moet ik dat doen met amper pauzes tussen de weeën? (Het was ondertussen iets na 9 uur ’s ochtends, midden in de maandagochtendspits op een dag met een treinstaking, en met een structureel fileprobleem in de Leopold II-tunnel tussen ons thuis en Sint-Jan.)

Manlief pakt de laatste spullen bijeen voor mijn ziekenhuisvaliesje. Wanneer hij net klaar is met pakken, hak ik de knoop door en beslis thuis te blijven. Ik wist dat thuisbevallingen even veilig zijn dan ziekenhuisbevallingen, ik had een goede zwangerschap gehad, alles leek oké met de baby en ik had vertrouwen in Elke.

Elke blijkt een supergoede bevallingscoach, ze trekt mij erdoor met zachte aanmoedigingen en probeert geduldig de weeën te verlichten met massage en stelt verschillende houdingen voor (zonder veel effect helaas, deze weeënstorm liet zich niet zomaar bedwingen!). Ook de technieken die ik in de prenatale kine leerde brengen geen verlichting. Elke zegt dat de weeën superefficiënt zijn. Dus heftig, maar gelukkig met resultaat.

Onmiddellijk na de beslissing thuis te blijven belt Elke een tweede vroedvrouw. Arlind arriveert snel en ondertussen voel ik al persdrang. Ik zet mij op de toiletpot en wil daar even blijven zitten. We verhuizen naar de slaapkamer, waar het persen wel eeuwig lijkt te duren. Ik pers op mijn hurken, kom recht in de korte pauzes en ik knijp ondertussen manliefs’ arm zowat tot moes. Elke doet het raam dicht, waarschijnlijk zodat de buren niet gealarmeerd worden door mijn oerkreten. Luide kreten afgewisseld met veel gevloek, enkele quotes: Ik: “Kom eruit baby, verdomme!” Elke “Ja, maak u maar goe kwaad!” Arlind zoekt de hartslag van de baby, en heel even lijkt dit moeilijk (ik voelde zelf echter geen ongerustheid). Even later melden de vroedvrouwen dat ze een hoofdje zien, met veel haar! Uiteindelijk en uitgeput nog een keer of twee persen liggend op bed, en na een uur persen in totaal wordt onze zoon geboren om iets na 11!

Elke legt onze baby op mijn buik, maar ik kan er nog niet helemaal van genieten. Ik heb pijn en ril, en die placenta komt maar niet. Mijn man neemt na het doorknippen van de navelstreng de baby even op zijn blote borst. Na een uur en een spuitje hormonen, komt eindelijk ook de nageboorte. Speciaal om het orgaan te zien dat zo goed voor onze zoon gezorgd heeft, maar we bewaren het toch maar niet.

Ondertussen is het middag. Elke en Arlind gaan even naar beneden voor de administratie zodat mijn man en ik kunnen genieten van ons kleine wonder. Het moet gezegd: we zijn onmiddellijk verliefd op onze mooie roze baby met veel blond haar! En daarvan kunnen genieten in de rust en privacy van onze eigen slaapkamer blijkt fantastisch. Geen minuut heb ik spijt dat we niet naar het ziekenhuis zijn vertrokken. Door een samenloop van omstandigheden en dankzij de goeie bijstand van Elke en Arlind kan ik enkel positief terug denken aan mijn bevalling. Ik ben kapot van de krachtinspanning maar ook fier op mijzelf, helemaal op eigen kracht een zoon van dik 3 kg en half op de wereld gezet. 

Tenslotte nog even dit: ondanks de snelle bevalling neemt de borstvoeding geen vlotte start. Maar dankzij de goede begeleiding, steun en het geduld van de vroedvrouwen van Zwanger in Brussel heb ik kunnen doorzetten en is de borstvoeding gelukt (of met andere woorden: onze zoon groeit als kool op mijn moedermelk!). Bedankt Elke, Arlind, Marloes en Laure!

Omgekeerd! - 12/7/2015 (NL)

Er was eens een vrouw die vlot bevalt. Die sinds haar eerste bevalling, een dikke twee jaar geleden, zegt: ik beval liever dan dat ik een tand laat vullen. Die eerste bevalling duurde ongeveer zeven uur van eerste vage wee tot baby op de buik. Ik ging ervan uit dat het dit keer nog sneller zou gaan. En zo geschiedde. 

Die verwachte vlotte bevalling was ook een belangrijke reden om er dit keer voor te kiezen om het thuis te doen. Een tijdlang stond dat plan op de helling, zo rond de 32-weken-echo, toen de baby in stuit lag. Maar ze heeft zich nog spontaan gedraaid, na een paar weken doelgerichte yoga-poses. De laatste vroedvrouwbezoekjes stelden ons steeds gerust: de baby lag inmiddels goed voor een vlotte lancering. 

Een dag voor de uitgerekende datum togen we voor het laatst naar de vroedvrouwenpraktijk voor een afspraak met Arlind. Het was donderdagochtend en puur uit nieuwsgierigheid wou ik wel een inwendig onderzoek: de vorige keer bleek ik zonder er iets van te merken 4 centimeter ontsluiting te hebben, en ik wou graag weten hoe het dit keer zat. Drie centimeter. Nog wat werk aan de winkel dus, maar echt lang zou het vast niet meer duren. De dag kroop geruisloos voorbij, maar een reeks harde buiken / voorweeën 's avonds deed ons toch besluiten om onze tweejarige uit logeren te sturen. Na een warm bad leek de storm wel te gaan liggen, maar de beweging in mijn buik was immens. We vroegen ons nog af welk deel van de baby nu waar zat, want de asymetrische bult die mijn buik vormde leek niet echt overeen te komen met wat volgens ons de ligging van het kind was. Bij nader inzien was Lucille op dat moment vermoedelijk haar grote verrassing aan het voorbereiden. 

De zon ging onder, we vielen in slaap en we werden weer wakker. Op vrijdag (de uitgerekende datum) en op zaterdag gebeurde er niets noemenswaardigs. De grote zus in spé bleef op logement en hoewel we haar wel misten, genoten we toch ook van de gezapige kinderloze dagen die we vulden met brunchen, wandelen en kopjes koffie in de stad. Op zaterdagavond aten we op een terrasje. Mosselen met frietjes - ik denk dat ik een andere keuze zou gemaakt hebben moest ik weten wat me nog te wachten stond. 

Eerder op de avond had ik aan de telefoon een beetje gelogen tegen mijn moeder toen ik haar geruststelde dat de doopsuiker uiteraard al klaarstond. Er was namelijk best nog wel wat werk aan de winkel. En hoewel ik niet vermoedde dat het voor meteen zou zijn, leek het me toch een fijn plan om nu toch maar die doopsuiker in orde te brengen. Na een paar uur labeltjes strijken en zakjes vullen grapten we dat er nu voor het kind echt geen reden meer was om nog te wachten. Halftwaalf, we doken in bed om nog naar een dvd'tje te kijken voor het slapengaan. De begingeneriek was nauwelijks gepasseerd toen een guts warm water in mijn onderbroek onze plannen dwarsboomde. "Als je vliezen 's nachts breken, probeer je best nog wat te slapen", las ik op een infobrief van de vroedvrouwen. Okido. Even op het toilet zitten, een schone onderbroek, een kraamverband uit het kraampakket en ik was klaar voor de rest van de film. Dacht ik. Want met gebroken vliezen had ik geen ervaring: de vorige keer gebeurde dat pas net voor het persen. Blijkbaar bleef ik bij elke beweging water verliezen, en best veel. Een elegante manier om hiermee om te gaan konden we niet meteen bedenken, maar toen een tijdje later de eerste weeën zich aandienden kon elegantie me gestolen worden. Gelukkig maar, want stijlvol in je blote kont op een zitbal en een stapel badhanddoeken zitten kreunen, het is niet evident. De pret was nog maar net begonnen, de weeën waren niet overdreven hevig maar kwamen wel al meteen om de vijf minuten en ik had zowaar al een handdoek of vijf besmeurd met vruchtwater. 

Rond 1u belt Johan Arlind op. Minder dan een half uur later is ze ter plaatse, en uit het inwendig onderzoek blijkt dat ik zo'n vijf centimeter ontsluiting heb. De zitbal blijkt mijn beste vriend om weeën op tevangen. Ik bedenk dat ik wel graag in bad wil, hoewel ik er ook een beetje bang van ben: tijdens mijn vorige bevalling werd ik in bad overvallen door een soort van weeënstorm. We besluiten toch het bad te vullen en het warme water is behaaglijk tussen de weeën door, maar tijdens een wee vind ik er mijn draai niet. Even later wordt deze walrus weer uit het bad getakeld en in een fluffy badjas gehuld keer ik terug naar de woonkamer. Ik wil dolgraag gewoon even liggen in de zetel maar mijn lijf vindt dit duidelijk een slecht plan. Er volgt nog een korte passage op de zitbal en ik zit nog even op handen en knieën in de sofa als ik om een emmertje roep om in over te geven. Mosselen met friet, puik plan. 

Maar dus, mijn maag is leeg en ik begin mee te persen. Ik merk zwart smeer op mijn onderbeen op, het lijkt alsof ik tegen een vuile fietsketting gestaan heb. En vuile fietskettingen, die zijn in ons appartement niet te vinden. "Het lijkt wel meconium", zegt Arlind. Ze lijkt zich geen zorgen te maken dus doe ik dat ook niet, hoewel ik me wel even probeer voor te stellen hoe die babykak vanuit dat kontje bovenaan op mijn onderbeen terecht kan komen. Maar hey, Arlind is de pro, hier hebben we het dan later wel eens over. 

Intussen is ook Marloes gearriveerd. De precieze volgorde van de gebeurtenissen ontglippen me zowaar, amper twee weken na de feiten, maar dankzij het verslag van Arlind weet ik dat er slechts een kwartiertje passeerde tussen de aankomst van Marloes en de geboorte. Ik zit op mijn knieën voor de sofa, tussen de benen van Johan, met mijn gezicht naar hem toe, mijn armen om zijn hals. Arlind en Marloes zitten achter me. De doptone op mijn buik herinnert me aan dat ene angstige moment bij mijn vorige bevalling: Jackie bleek toen de navelstreng rond haar hals te hebben waardoor haar harttonen verzwakten. Ik vraag of de hartslag dit keer niet te traag is en omdat ik niet meteen een antwoord krijg, word ik heel even bang. Het antwoord dat even later toch komt is niet bepaald een geruststelling: Marloes zegt "Kristien, we denken dat ze in stuit ligt. We moeten de ambulance bellen." Paniek! Ik schrik me rot, bedenk heel even dat het dus niet gaat lukken, en vraag of ik dan mee moet met die ambulance. Het antwoord geeft me tijgerkracht: "dat kindje gaat er zijn voor die ambulance hier is." 

Oké, dat moest ik weten. Dat ik dat gewoon wel zou kunnen. Het voelt absoluut niet alsof het gaat lukken: ik probeer uit alle macht iets veel te groots door een veel te klein gat te duwen, met de brandende pijn die daarbij komt kijken. Net als de vorige keer. Maar niet erger dan dat. Omdat ik toch wel verwachtte dat het erger zou zijn, heb ik volgens mij even om een knip gesmeekt (die had ik namelijk de vorige keer wel), en omdat ik pas in "Call the Midwife" een stuitbevalling had gezien waarbij de vroedvrouw een beetje hielp om die beentjes geboren te laten worden, wou ik dat ook. Ik wou gewoon een beetje geholpen worden, eender hoe. Maar die twee supporterende vroedvrouwen achter mij, die zijn gelukkig slimmer dan dat en hielden hun handen netjes thuis. Ook al leek het voor mij alsof dat mormeltje zich na elke perswee weer terug naar binnen werkte. Na een paar minuten flink persen wordt Lucille om kwart na drie geboren. Ik kan amper geloven dat het gelukt is. De sofa waarnaar ik zo verlangde voelt heerlijk. Een baby met een flinke dos donker haar (wat een verrassing na onze blonde en bij geboorte bijna-kale Jackie) ligt op mijn blote buik. We horen de ziekenwagen aankomen en ik word enigzins toonbaar gemaakt met een paar badhanddoeken, zodat we meteen ons eerste kraambezoek in de vorm van twee brandweermannen en twee vrouwelijke ambulanciers mogen ontvangen in onze living. De vier doen niet veel meer dan ons feliciteren alvorens weer af te druipen. Yes, we did it! Arlind heeft inmiddels telefoon gekregen van een andere vrouw in arbeid en kan niet blijven. Marloes helpt met de placenta (ook die wordt vlotjes geboren), de navelstreng en het opruimen maar moet helaas ook algauw Arlind achterna. 

Overdonderd zijn we, als we met z'n drietjes achterblijven. Ik neem een douche en kruip onder de wol met onze kersverse dochter. Johan draait een paar wasjes, ruimt nog wat op en verlucht de woonkamer om ons daarna te vergezellen. Moet je meemaken, zo'n thuisbevalling. 

Clara - 1/7/2015 (NL)

De eerste was al relatief vlot gekomen. De tweede lag na zo'n dikke 3 uur, voor ik het goed en wel doorhad en voordat de 2de vroedvrouw was gearriveerd, in mijn armen. Dus ik vermoedde – met een mengeling van hoop en vrees – dat de 3de er héél snel zou zijn. Niet dus.

Toen ik in de buurt van de uitgerekende datum (26 juni 2015) kwam, kreeg ik 2x een hele sessie oefenweeën die telkens weer stilvielen. Toen ik op dinsdag 30 juni 4 dagen over tijd was (ook bij de andere 2 was ik resp. 4 en 6 dagen over tijd gegaan), begonnen die oefenweeën wat krachtiger en regelmatiger te worden en dacht ik dat het moment bijna was aangebroken. We brachten Marloes per SMS alvast op de hoogte, regelden opvang voor de kindjes en installeerden ons relaxed in de tuinstoelen in de schaduw met een boekje.

Toen er 's avonds nog altijd geen schot in de zaak kwam, lieten we de kindjes naar huis komen. Ik was ervan overtuigd dat ik die nacht dan wellicht wel zou bevallen. We besloten nog even te proberen slapen en de weeën vielen helemaal stil. Bij de 2 anderen was ik telkens overdag rond de middag bevallen. Rond 4 uur 's nachts voelde ik dat het plotseling echt wel menens werd en zag ik dat ik de slijmprop verloren had. Wat later belden we Marloes en zij kwam rond 7 uur 's ochtends toe. De kindjes werden opgehaald. De weeën kwamen met nog altijd meer dan 5 minuten tussenpauze, maar werden wel pijnlijker en pijnlijker. En opeens moest ik weer heftig overgeven. Hopelijk was dat de laatste keer, want deze zwangerschap brak wat dat betreft records (in 't begin 5x per dag...).

Toen ik rond 10u30 nog altijd maar 4 centimeter ontsluiting had, werd ik wat moedeloos. Ik had me voorgesteld dat het zo snel zou gaan en deze bevalling had zich in mijn belevenis ondertussen al meer dan 24 uur geleden ingezet. Toen ging het echter steeds sneller. Elke kwam toe en het werd warmer en warmer (het was de eerste dag van de hittegolf). Ik bleef in de slaapkamer de weeën opvangen met alleen Jon bij me.

Toen het moment van de geboorte zich dan toch al tegen 12 uur aankondigde, riep Jon de vroedvrouwen – die beneden verkoeling zochten – er snel bij. Ik voelde me als in een roes: uitgeput en wat duizelig (de warmte speelde me wellicht ook parten), in mezelf gekeerd.

Bovenop het bed, op knieën en met m'n armen hangend op de zitbal kwam ons meisje rustig op de wereld in 3 persweeën, het hoofdje met de helm nog op. Elke maakte indrukwekkende foto's van het hele gebeuren (wat ook fijn is voor Jon, want hij geraakte tijdens de bevalling niet weg van bij mijn knijpende handen). Ik nam ons Claartje van tussen mijn benen en verbaasde me over dit glibberige, ietwat blauwe, verrimpelde, ontzettend kleine, krampachtige wezentje. Je raakt er nooit aan gewend blijkbaar ;-) Ze was gelukkig perfect en ik was opgelucht en blij dat ze er eindelijk was. Dat ik nooit van mijn leven nog wilde bevallen, was ik alweer bijna vergeten.

De navelstreng werd liefdevol door papa doorgeknipt nadat hij was uitgeklopt, Clara begon al onmiddellijk vol goede moed aan haar eerste postnatale maaltijd en de placenta volgde vlot. Down under bleek alles in relatief goede staat (Oef! Die flesjes-met-sportdop-met-water-en-lavendelolie zouden dan toch niet zo allernoodzakelijkst blijken...) en terwijl ook papa de nieuwste aanwinst bewonderde, werden nog een aantal mooie foto's gemaakt. Clara werd gewogen en gemeten en niet veel later waren we alleen met haar.

Na een verkwikkende douche, toch ietwat pijnlijke plas, bord vol verfrissende stukken watermeloen, telefoontje naar de naaste familieleden en verhuis naar koelere oorden (lager in het huis), was het tijd voor de kennismaking met de zusjes. Het was vertederend om te zien hoe de oudste (Nette, bijna 3,5) haar zusje lief kwam aaien en de inmiddels middelste (Lola, bijna 2) haar zusje een beetje kwam 'poken'. Het was een bevalling als in een droom... 3de keer, beste keer ;-)

Flore - 23/5/2015 (NL)

Mijn tweede zwangerschap en deze keer nog zwaarder dan de eerste. Bekkeninstabiliteit, misselijkheid, dagelijks (veel) harde buiken vanaf 4 maand…  Na 5 maand ben ik gestopt met werken omdat ik zelfs geen halve dag meer op mijn bureaustoel kon blijven zitten. De volgende 4 maanden zat ik dus thuis en probeerde ik veel te rusten, wat niet altijd gemakkelijk was met een peuter van bijna 2,5 in huis. Maar al bij al was het toch weer een vrij rustige zwangerschap zonder al te veel stress.

Op 37 weken had ik het wel weer gehad met die dikke buik. We kregen groen licht voor een thuisbevalling en dus mocht onze kleine meid er nu wel uit van mij. Zij dacht daar anders over (slim kind!) en liet ons wachten tot haar uitgerekende datum. Die nacht, rond 4u (net zoals bij Ellie) voelde ik harde buiken die precies toch iets erger waren dan normaal. Ik lette een beetje op de klok en ze kwamen toch al mooi om de 10 minuten ongeveer. Na een uurtje ging ik naar de wc omdat ik dacht dat mijn water gebroken was, maar het bleek bloed te zijn. Even paniek dus, maar al gauw bleek het de slijmprop te zijn en kon ik weer opgelucht ademhalen. Ik besloot dat het tijd was om Tom wakker te maken. 

We belden ook meteen de vroedvrouw (Arlind was slachtoffer van dienst), mijn zus Esther, die ook deze keer ons ging bijstaan bij de bevalling en de babysit voor Ellie. Alle drie stonden ze er een half uurtje later, lekker druk zo om 5u30 ’s morgens. Ellie was nog half aan het slapen, maar toen ik vertelde dat de baby uit mijn buik ging komen, was ze wel blij (en ook omdat ze dan bij haar vriendin Elly mocht gaan spelen). Ik zat ondertussen op mijn knieën, leunend op de bal. Er kwam weer een wee en ik sloot mijn ogen om die op te vangen, maar dat vond Ellie blijkbaar niet leuk, want ze zei dat ik ‘niet mocht slapen’. Ik zei dat ik een beetje pijn had en daarvoor gaf ze mij een dikke kus, de lieve schat. Eens zij vertrokken was, was ondertussen ook al de matras naar de woonkamer gehaald en alles in gereedheid gebracht voor de rest van de dag (want ja, wij gingen er van uit dat het weer een hele dag ging duren, Ellie haar geboorte had immers 13u geduurd). Al snel bleek dat het deze keer toch wel ietsje sneller ging. 

Om 6u30 had ik al een goeie 6cm ontsluiting en besloot ik nog even in bad te gaan. Ik kon de weeën heel goed opvangen in dat heerlijke warme water tot ongeveer 7u15. Na 1 ietwat intensere wee (lees: niet meer op te vangen in bad), besloot ik terug naar beneden te gaan. Eens uit het bad voelde ik mij zo misselijk, maar dat was blijkbaar normaal, het teken dat het begonnen was. Na nog een korte stop op de wc ben ik met ondersteuning van Esther naar beneden gestrompeld. Op handen en knieën, leunend op de zetel en 2 weeën later begonnen ineens de persweeën al! Iets waar ik bij Ellie 12u heb op moeten wachten, was er nu al na 3,5u! Bij de volgende wee braken ineens mijn vliezen (wat een kracht! Mijn zus mocht een andere broek gaan aandoen). Weer enkele weeën later was er ineens de ‘superwee’, die waarbij het hoofdje komt klaar te zitten om eruit te komen en die leuke ‘ring of fire’ veroorzaakt. Blijkbaar had ik nogal erg mijn best gedaan, want Arlind maande mij aan om bij de volgende wee niet te hard meer te persen. En inderdaad, ik heb toen meer tegengehouden dan meegeduwd en daar was haar hoofdje al! Toen Arlind zei ‘Sarah, ze heeft haar’, was ineens alle pijn verdwenen! Ik besefte dat ik ze eigenlijk al kon zien en zelfs aanraken… en ze had echt haar! (even ter verduidelijking: Ellie had dat niet). Nog één wee later floepte ze er helemaal uit en gaf Arlind ze tussen mijn benen in mijn armen. Wat een ontlading! Ik zag ze wenen en het eerste wat ik dacht was ‘die pruillip, net haar zus!’ Wat was ze mooi, onze kleine Flore! 

Een kwartiertje later was de navelstreng uitgeklopt en mocht Tom die doorknippen. Flore bleef lekker op mij liggen en begon toen zelf te zoeken naar de borst. Ze vond ze ook, maar het duurde wel even voor ze echt door had wat ze er mee moest doen. Ondertussen kwam mijn placenta maar niet. Ik zag Arlind en Marloes (die iets ná de geboorte was aangekomen, we waren weer eens te snel geweest), fluisteren en dat betekent nooit veel goeds. Ik had echt schrik dat ik toch nog naar het ziekenhuis ging moeten gaan. Maar een spuitje, wat geduw op mijn buik en wat hulp van de zwaartekracht later, kwam hij er eindelijk toch uit. Wat een opluchting. Flore was ondertussen even verhuisd naar de blote borst van papa en vond dat blijkbaar ook wel fijn. Nadat ik wat opgekuist was, kon ze terug bij mij liggen en dronk ze voor de eerste keer echt goed aan de borst! Daarna volgde nog de obligate meet- en weegsessie: 51cm en 3.5kg, weer een flinke meid erbij. 

Even later was heel de woonkamer opgeruimd, de papierwinkel ingevuld en vertrokken Arlind en Marloes. Toen was het tijd om even te bekomen, iets te eten en een douche te nemen. Ondertussen bakte mijn zus een appelcake, aangezien ik deze keer niet de tijd had gehad om er zelf een te bakken tijdens het opvangen van de weeën. Enkele uurtjes later kwamen onze ouders en mijn broer op bezoek om hun tweede kleindochter/nichtje te bewonderen. Tegen de avond kwam ook Ellie (samen met haar vriendinnetje Elly en haar ouders en kleine babyzusje) kennismaken met haar zusje. Ze was even zo overdonderd door al die mensen in huis en door haar zusje, die nu niet meer in mama haar buik zat, maar er bovenop lag. Maar al gauw werd Flore bedolven onder de knuffels en kusjes. Even later dronken ze voor het eerst samen aan de borst.

Nadat iedereen naar huis was (lees: ik ze weggestuurd had), konden we genieten van onze eerste avond samen. Ellie ging nog een nachtje bij Elly slapen, zodat wij zeker een ‘rustige’ nacht konden hebben met Flore. En inderdaad, vanaf nacht 1 bleek al dat dit een heel ander kindje is dan haar zus (of is onze perceptie als ouders zo veranderd?). 

Het was een heel andere ervaring dan bij Ellie, alles ging zo veel sneller. Maar Team Baby heeft dat weer goed gedaan. Tom, Esther en de supervroedvrouwen van Zwanger in Brussel, Arlind en Marloes waren mijn helden van de dag. Maar natuurlijk was die kleine meid van ons de grootste ster! Welkom lieve Flore! 

Cassie - 5/4/2015 (NL)

Gezien Elly, bij verassing, er was op exact 37 weken, waren we deze keer voorbereid.

Mama ging al op 36 weken op zwangerschapsverlof. Ook in huis werd alles klaargelegd: een tasje voor Elly als ze werd opgepikt, co-sleeper klaar, geboorte trolley klaar met het kraampakket en andere benodigdheden,  kleertjes gewassen, wasbare luiers gewassen,... We waren voorbereid! 

Maar waar we niet op voorbereid waren, was het wachten. Die eerste week was gewoon onwennig, voelde raar aan om thuis te zitten... En gezien er toch af en toe wat oefenweeën waren, zo in het midden van de nacht een uurtje lang, enkele zachte maar toch voelbaar en pijnlijk zoals bij maandstonden. Het hield vanzelf weer op, maar elke keer denk je toch ergens: Het is zo ver! 

Tegen dat de 38ste week gepasseerd was, was ik ervan overtuigd dat ons dochtertje gewoon niet meer zou komen! Ik probeerde me voor te bereiden op een olifantendracht, ondanks dat de oefenweeën mij soms weer op het verkeerde been brachten. 

Op 39 weken begonnen ze weer zo rond een uur of vijf. Niet zozeer pijnlijk, maar ongemakkelijk. En sterk genoeg om me wakker te houden (al kan dit zijn door de verwachting). Een uur later waren ze er nog... En tegen de ochtend ook nog. Voorzichtig meld ik het nieuws aan Joerie en kijken we wat we zouden doen. Want we hadden een bezoek aan de grootouders gepland en Elly zou paaseieren mogen rapen. Gezien de weeën heel onregelmatig waren en niet sterker werden, had ik het gevoel dat de oefenweeën een nieuw niveau hadden gevonden.  

Een telefoontje naar Elke en ik kreeg het advies om toch thuis te blijven. Het klonk perfect logisch om rustig thuis te blijven en te kijken of er evolutie in zat. Ik moest Elke bellen als in de loop van de dag er wat verandering in kwam. Elly mocht gelukkig mee met haar vriendin Ellie  paaseieren gaan rapen en blijven slapen. Mama en papa bleven thuis. Tegen de namiddag was er niets veranderd. Meer nog, het leek soms zelfs stil te vallen.  

Tegen de avond had ik het opgegeven...ze komt niet meer! De oefenweeën hadden de tijd van hun leven en ons dochtertje leek fijn op haar plek te zitten. Dus we kijken nog naar een serie en kruipen ons bed in.  

En toen leek er toch verandering in te komen, het werd sterker en krachtiger. Ik probeerde zo goed als mogelijk te ontspannen. Ik had een kleine week ervoor snel gebladderd door een boek van Hypnobirthing. Ik had misschien niet genoeg tijd om de technieken aan te leren, maar ontspannen tussen of tijdens de weeën door ademhaling en concentratie was iets dat zeer toepasbaar was. Het gaf me het gevoel dat ik alles onder controle had. En als het een keertje niet lukte tijdens een wee, was er een volgende om het opnieuw te proberen. 

Lang leve de smartphone, want met een app kwam ik ook te weten dat ze regelmatiger kwamen, zo rond de tien minuten, en mooi een minuut lang duurden. Joerie werd lichtjes wakker rond 1u30 dus bracht ik hem op de hoogte. De weeën voelden sterk, maar volgens Joerie (en de belbrief van Zwanger in Brussel) was er nog niet genoeg data om Elke nog eens te bellen. Dus wachtten we een halfuurtje... Ik had nog steeds het gevoel dat ik het aankon en ik had rust tussen de weeën zodat ik nog kon praten. Rond 2u15 belden we Elke en Joerie dacht nog snel een douche te nemen, maar toen brak mijn water. Dus raapte hij wat handdoeken bijeen en vroeg of hij zich nog snel kon douchen. Ja zeker...? Niet wetende dat alles in een supersnelle versnelling was gegaan. Elke belde aan en Joerie laat haar rustig weten dat hij wat vertraging heeft omdat mijn water is gebroken, hij vertelt haar dat ze haar auto in de garage mag zetten en hij komt zodadelijk af... Mijn weeën werden krachtiger en ik had minder tijd tussen de weeën. Joerie haal die Vroedvrouw!

Wanner Elke binnenkwam, ging ik van de ene wee naar de andere, tijd werd relatief, ik kreeg geen zinnen meer uitgesproken enkel één woord per keer: Joerie, water, dorst, krachtig, wee, druk, ...  

Ik zat op mijn knieën naast het bed. Joerie was er om mijn armen vast te houden en tegenkracht te bieden. Marloes moest nog komen, ik hoorde Elke bellen, Marloes was onderweg. 

 Ik voelde deze keer heel duidelijk hoe de bevalling verliep. Ik voelde hoe ze bij elke wee steeds verder opschoof. En hoe ze zachtjes terugkwam tussen de weeën. Elke vertelde me dat ze zouden vragen om even niet te persen. Maar dat was niet nodig, ik wist exact waar ze zat, de weeën gaven aan wanneer ik kon meeduwen. 

Mijn benen begonnen te trillen en ik wou anders zitten. De baarkruk werd erbij gehaald. Ik kon perfect haar hoofdje voelen staan en wachten tot de volgende wee om haar hoofdje eruit te duwen. Het voelde fijn om controle te hebben tussen al de heftige weeën, voornamelijk omdat ik schrik had dat het deze tweede keer te snel zou gaan. 

Marloes was er net op tijd (5 min voor de geboorte) om nog enkele pakkende foto's te nemen. Cassie kwam er luid schreeuwend uit en ik kon ze onmiddellijk in mijn armen nemen. 

We konden samen op ons bed liggen om langzaam te starten met de eerste borstvoeding en de nageboorte. 

Tegen dat ik terug in bed lag na mijn eerste trip naar de wc waren alle sporen van de geboorte netjes opgeruimd en lag ons schattig dochtertje bij haar papa. De papierhandel werd verder ingevuld door Marloes en Elke, zo hadden wij tijd samen met ons drietjes. Een laatste controle om te zien of de borstvoeding vlot verloopt, … dat ging prima! Dus konden wij aan onze eerste (korte) nacht samen beginnen.


Niko Roos - 13/3/2015 (NL)

5 maart 2015. Onze dochter zou dan geboren worden. Daar was ik zeker van. Het was immers de uitgerekende datum èn die nacht stond de maan rond en vol aan een heldere hemel. Maar net zoals de twintig-weken-echografie mijn zekerheid over het mannelijke geslacht van ons kindje met stelligheid weerlegde, net zo werd ik die nacht van 5 op 6 maart met de neus op de feiten gedrukt : over de gang van zaken van de natuur heb ik niks, maar dan ook niks te zeggen. De volle maannacht die in mijn verbeelding zo veelbelovend zou zijn, ging voorbij. Het werd 6 maart. De wereld draait door. Mijn buik even dik als de dag voordien. Het moment leek gerateerd, plots was ik weer zwanger. 6 werd 7 werd 8 werd 9 maart. Niets gebeurde. Enkel de gsm’s van Bas en mij begonnen meer sms-lawaai dan ooit tevoren te maken. ‘En en en?’ ‘’t zal wel voor vandaag zijn’ ‘Ik heb gedroomd dat je bevallen bent. Is het zo?’ Lief bedoeld van onze omgeving, maar het maakte de druk alleen maar groter. De raad die Elke ons in het begin van de zwangerschap had gegeven –‘Zeg maar tegen de mensen dat het voor midden maart is’- had ik in de wind geslagen. Volle maan, 5 maart, men zegge het voort. Ondertussen was het al 10 maart en de sms-jes verminderden. De druk leek van de ketel. Ook ik had me er onderhand al bij neergelegd. Ons meisje zou komen wanneer zowel zij als ik er klaar voor waren. Niet eerder, niet later. Op het enige mogelijke moment : het juiste. Een fragment uit mijn dagboek van 10 maart : ‘Je wordt nederig. Wanneer je je niet goed voelt. Wanneer je twijfelt. Wanneer je je kwetsbaar voelt. Je hierin, in je mens-zijn, je kwetsbaar-zijn, verbonden voelen met de andere mensen. Omdat zij ook kwetsbaar en mens zijn. Verbondenheid met die miljarden vrouwen die leven geven, hebben gegeven en zullen geven. Je bent niet afgescheiden van hen, je doet het niet beter of slechter. Je bent één van hen.’ Die avond voel ik spanning in mijn onderbuik. Mijn darmen zijn op zijn zachtst gezegd actief. Ik probeer te slapen, moet even later weer opstaan van de pijn. Zou het dan echt begonnen zijn? Ik probeer rustig te blijven maar ik hoop dat het nu eindelijk zover is. Tegen de vroege ochtend ga ik in bad. De pijn neemt af. Arlind had ons die tip gegeven : als je contracties voelt en ze verdwijnen als je in bad gaat, dan is het nog niet begonnen. Oefenweeën dus. De volgende ochtend ben ik een beetje teleurgesteld : nog steeds zwanger. Maar tegelijkertijd heb ik ook vertrouwen gekregen. Zo voelt een contractie dus. Mijn lichaam is aan het werk. Het neemt de tijd die het nodig heeft. Het vertrouwen in de kracht en de wijsheid van mijn lichaam groeit. Ik geef me over aan haar ritme. Die dag, 11 maart, blijven de contracties aanhouden. Ik kan nog normaal functioneren, ga met een vriendin op pad in Brussel. Maar vanbinnen is er vanalles gaande. Geduld, Maaike, ze is onderweg. De volgende nacht is gelijkaardig. De pijnen zijn heftiger dan de vorige nacht, maar naar de ochtend toe nemen ze weer af. Een tweede bijna slapeloze nacht op rij dus. Ik ben het een beetje beu en maak in de namiddag een afspraak bij Elke. Zij onderzoekt mij en stelt vast dat ik al drie centimeter ontsluiting heb. Elke spreekt me moed in. Die slapeloze nachten zijn niet voor niets geweest. Ze stimuleert mijn baarmoeder en ‘stript’ me een beetje. En ze raadt me aan toch een beetje te rusten als ik thuiskom. Stel dat het voor vannacht zou zijn. Stel. Ik stel niets meer. Op de fiets naar huis heb ik het moeilijk. Over kasseien fietsen, was mij aangeraden geweest, dat stimuleert de baarmoeder. Maar kasseien en vluchtheuvels, dat doet nu echt pijn. Ik moet een paar keer stoppen om een pijnscheut op te vangen. Ik denk er niet echt bij na. Wanneer ik thuiskom is het drie uur in de namiddag. En de pijnen verdwijnen niet meer. Om vier uur besluit ik om het tijdstip van de contracties die ik voel een uur lang op te schrijven. Om de drie à vijf minuten zo blijkt. Mmm. Nu beginnen Bas en ik toch een vermoeden te hebben dat het deze keer eens niet zou stoppen. We bellen Elke. Ze zou tegen de avond wel eens passeren. Ik blijf de pijnen opvangen. Even verdwijnen ze en de moed zakt me meteen in de schoenen. Niet nòg zo een nacht. Ik vraag Elke via sms om raad. ‘Slaap maar wat. Het komt vanzelf wel weer terug’, stuurt ze. Opnieuw geeft haar raad me moed. De boodschap is duidelijk : je lichaam weet wel wat het doet. En ja hoor, ik lig nog niet half in bed of daar komen plots pijnen opzetten die je met recht en reden weeën kan noemen. Ik moet er geluid bij maken, het is sterker dan mezelf. Ik ga op handen en knieën in bed zitten. Bas hoort me vanuit de woonkamer, komt soms even bij me zitten, vraagt me of ik iets nodig heb, hij maakt kamillethee. Hij zegt me dat de weeën nu wel erg snel na elkaar komen. Er zit niet veel meer dan een minuut tussen ongeveer. Ja, het is heftig, de pijn en het tempo waarin ze elkaar opvolgen. Na een wee die me overspoelt besluiten we om Elke te bellen. Ze zegt aan Bas dat ze even zal passeren en dat we daarna wel weer verder zullen zien. Tegen 21 uur is Elke bij ons. Ik ben ondertussen onder de douche gaan staan. Daar is de pijn even wat draaglijker. Elke onderzoekt me en feliciteert me met mijn 5 centimeter ontsluiting. Goed gewerkt, zegt ze. Danku! Ze belt het ziekenhuis en checkt of er een verloskamer met bad vrijkomt want ik wil graag in bad bevallen. Binnen een uur kunnen we er terecht. Ik trek me nog even terug in de slaapkamer. Zodra ik alleen ben, in de verduisterde kamer, komen de weeën in alle heftigheid aan. Op handen en knieën, en met langgerekte aaaaaaaaaa’s vang ik ze op. Later zegt Bas me dat Elke hem toen zei dat het niet lang meer zou duren. Tegen 22 uur vertrekken we naar het ziekenhuis. De tocht ernaartoe zou de weeën doen verminderen. Maar daar heeft mijn lichaam blijkbaar een andere mening over. Om de minuut moeten we stoppen om een wee op te vangen. Waarom wilden we per sé op die hoogste verdieping gaan wonen in een gebouw zonder lift, aan dat plein waar ’s avonds horden toeristen voorbijkomen? Ik sta er niet te lang bij stil, hou me niet meer bezig met de wereld om me heen. Om de paar minuten staan we even stil, onderweg naar Elke’s auto. Blijf hier maar even staan, zegt ze me, als ze merkt dat er weer een wee aankomt. Ik klamp me vast aan een lantaarnpaal. Brussel beweegt. Ik merk het, maar ik merk het niet. Al mijn concentratie is gebundeld, en staat in functie van het opvangen van die pijnen. De rest kan me niet schelen. Het voelt als een oeroud overlevingsinstinct. Enkele vluchtheuvels en weeën later arriveren we in Sint-Jan. Bas is er naartoe gefietst (hij kon er niet meer bij in Elke’s Smart...) en wacht ons op aan de spoedingang. Hoewel ik me meer en meer naar binnen voel keren ben ik zo ontzettend dankbaar dat hij er is en dat Elke er is. Zonder hen zou ik me niet veilig hebben gevoeld. In afwachting van het vrijkomen van de kamer met bad vang ik in een andere verloskamer nog weeën op. Elke onderzoekt me. Ze is verwonderd over de negen centimeter ontsluiting die ik ondertussen heb. Ik hoor het graag, want dit kan ik niet veel langer volhouden. Het is ondertussen een uur of 11 ’s avonds. De kamer met bad is vrij. Laten we maar snel gaan, of je haalt het niet meer in het bad, moedigt Elke me aan. Maar dan, eenmaal in bad, gebeurt er niet veel. De weeën worden draaglijker. Volg maar je gevoel, zegt Elke me. Ik voel een lichte persdrang, maar niet groot genoeg om mee te doen. Het is een verwarrend moment. Na een tijdje proberen persen/weeën opvangen wil ik het bad uit. Ik voel niet meer goed wat ik moet doen. We proberen de baarkruk. Maar het persen wil niet echt vlotten. Blijkbaar is er nog een ‘randje’ dat moet worden weggewerkt alvorens ik volledige ontsluiting heb. Terug op handen en knieën op de grond dan maar. Nog drie weeën, zegt Elke, dan zal het randje weg zijn. Dit moment lijkt eindeloos. Ik wil niet meer, al zeg ik het niet luidop. Ik wil eigenlijk gewoon slapen. Niks meer. Gaan liggen, dat wil ik. Maar de weeën denken daar anders over. Eén wee, twee, drie, vier, vijf, zes. Dit wordt ondraaglijk. Terug naar de baarkruk nu. Het randje is weg. Ik mag de drang van mijn lichaam volgen. Ik probeer, maar voel het niet. Ik voel niet wat ik moet doen. Dan maar even echt gaan voelen, met mijn eigen vingers. Nu voel ik het hoofdje zitten. Het is nog redelijk ver weg, en de weg naar buiten toe lijkt onmogelijk, maar ik voel het. Het geeft moed. Ik pers, pers, pers. Moet plassen. Mijn water breekt. En dan gaat het snel. Hoewel ik nog steeds niet geloof dat dat grote hoofdje die kleine uitgang kan passeren, pers ik. En dan is er een kantelmoment. In plaats van zomaar in het wilde weg te persen, ben ik even stil. Ik luister naar de pijn, luister naar wat mijn lichaam mij dicteert. Ik wacht. En plots is daar een kracht die het volledig van mijn bewuste denken overneemt. Een kracht die niet van mij is, maar van alle vrouwen die ooit bevallen zijn. Hoewel ik op de baarkruk zit, leun ik achterover in Bas zijn armen. Bas, mijn eeuwige Bas. In een helder moment voel ik hoe hij zich subtiel probeert te verzetten om een betere houding te vinden, want ik leun nu met mijn volle gewicht tegen hem aan. Mijn lichaam trekt er zich niets van aan. Het hoofdje! Ik voel het hoofdje! Het glijdt niet meer terug. In volle vertrouwen geef ik me over aan de machtigste perswee die ik ooit gevoeld heb. Ik hoor Elke nog zeggen dat ik het nu even wat rustig aan moet doen, maar daar heeft mijn lichaam geen oren naar. Ons meisje, Niko, wordt geboren. Ze floept eruit. Ik snap er niks van. Dat heb ik wel twintig keer gezegd. Ik snap er niks van. Ook Elke en Bas lijken verbaasd dat het plots zo snel ging. Maar ze is er. Het is 2u08. Vrijdag 13 maart. Ons gelukskindje is geboren. Dit is het meest intieme, het meest overweldigende, wonderbaarlijke, het machtigste wat ik ooit in mijn leven heb gedaan. Mijn respect en dankbaarheid voor Elke is immens. Wat een leven, dat van een vroedvrouw, wat een leven.

Jacob - 11/1/2015 (NL)

Ik laat het geboorteverhaaltje van ons zondagskindje beginnen op vrijdagvoormiddag : mijn laatste sessie pre-natale yoga. Ik vertel er nog dat ik niets ongewoons voel, niets erop wijst dat de baby zich klaarmaakt om geboren te worden, twee dagen voor mijn uitgerekende datum. Dat ik zelf (28 jaar geleden) maar liefst drie weken "over tijd" ter wereld kwam (ook al houdt mijn mama vol dat twee van die drie weken te wijten zijn aan een misrekening van de dokters die de onregelmatige menstruatiecyclus die zij toen had miskenden) en dat ik denk dat onze zoon net als zijn mama ons geduld wel eens op de proef zou kunnen stellen. Ik had voorspoedige laatste zwangerschapsmaanden, en kan me maar moeilijk voorstellen dat die periode echt aan zijn einde komt. Moet er niet nog zo'n fase komen waar baby en moeder schoon genoeg hebben van dat 9 maanden lange buidel-leven? Yogalerares Sophie glimlacht en zegt dat er veel kan veranderen op 24 uur. En dat het goed is dat ik ben gekomen, dat de yoga bewegingen er soms voor zorgen dat het kindje zich nog in zijn laatste favoriete positie manoevreert voor de bevalling.

De yoga doet inderdaad deugd, al laat ik de meest stretchy oefeningen op aanraden van Sophie voor wat ze zijn. Nadien ga ik op consultatie bij Elke. Ik vertel haar hetzelfde. Tijdens het onderzoekje blijkt dat onze baby zich nog van rechts naar links heeft verplaatst sinds vorige week. Elke vraagt of ik wil dat ze mij ook even inwendig onderzoekt. Ik ben wel wat nieuwsgierig en vooral erg verbaasd als ik te horen krijg 2cm ontsluiting en al fel verkorte en verweekte baarmoederhals. Ik was ervan overtuigd dat ik iets zou voelen wanneer mijn lichaam dergelijke veranderingen bewerkstelligt.

Elke waarschuwt dat je gerust weken kan rondlopen met twee cm ontsluiting en adviseert: actief blijven. Toch zoekt ze even op wie er dat weekend van wacht is: dat blijkt Marloes te zijn. OK goed, denk ik, en merk dat ik op dat halve uurtje al geswitched ben van nog helemaal niet ingesteld op bevallen tot er eigenlijk wel klaar voor. Eenmaal buiten annuleren we de halve plannen om zaterdag nog te gaan brunchen in Gent, en besluiten te genieten van de laatste dagen met ons twee door de allergewoonste dingen te gaan doen.

Zaterdag maken we nog een stevige wandeling in de stad, gaan boodschappen doen, en in de vooravond zwemmen. Normaal rijden we daarvoor met de fiets de bescheiden berg van Koekelberg op tot het Ganshoren wordt, deze keer zeg ik tegen de echtgenoot Michiel: misschien nemen we eens de bus.

Wanneer we het zwembad binnenstappen, word ik een zwak maar uitgesproken nieuw gevoel gewaar dat me vaagweg herinnert aan menstruatiepijnen. Ik zeg bijna opgetogen: volgens mij had ik net een lichte voorwee. Zwemmen lijkt een excellent plan, de vorige keren toverde het water al dat extra gewicht gewoon weg.

We zwemmen heel kalmpjes een lengte of tien terwijl de zeurende pijn zacht aanhoudt. Na verloop van tijd merk ik een patroon van golven met pieken en dalen op en moet ik zelfs mijn zwakke schoolslagje onderbreken om de zwembadrand vast te houden tijdens de (nog steeds bescheiden) pieken. Daarna heb ik meer zin om in het warme en ondiepe kinderbadje languit te liggen. Met plezier kijken we nog een halfuurtje naar de spelende kinderen om ons heen, en praten over dat we het nog niet echt vatten hoe het moet zijn om ouders te zijn.

Wanneer Michiel grapt dat we naar de vroedvrouw zullen bellen, dat we een goed ruim bad hebben gevonden en er niet meer uitkomen, of ze niet naar hier kan komen, moet ik zo lachen dat het voor het eerst behoorlijk pijn doet. Ik zeg tegen Michiel dat het allemaal wel leuk is, maar hij het misschien nu wat bescheidener aan kan doen met de grapjes tot deze voorweeën weer achter de rug zijn.

We nemen nog een lange hete douche in het zwembad en keren weer huiswaarts met de bus en het laatste eindje wandelend. Ik merk dat de pijn toch sterker wordt. Tijdens de pieken lukt het niet om te blijven staan en moet ik gaan zitten op wat er voorhanden is in het koekelbergse stadslandschap, meestal de voordeurdrempel van een huis. Ik zeg tegen Michiel dat hij het maar uitlegt als iemand zijn voordeur zou openen, ik krijg steeds minder zin om te praten.

Om half acht zijn we thuis en besluiten toch maar even naar Marloes te bellen om de "voorweeën" te melden. Marloes vraagt naar de regelmaat ervan (we waren nog niet aan het timen maar ik schat het op "iets tussen de vijf en de tien minuten") en of ik nog kan praten tijdens een wee ("ik kan het denk ik nog wel maar doe het toch liever niet"). Ik schat dat dit toch zal doorzetten, zegt ze, en het voorweeën scenario versplintert in mijn hoofd. Nu pas dringt echt door: ik ga bevallen, ik ga het meemaken, de gebeurtenis waar we negen maanden naartoe hebben geteld, in de zeer nabije toekomst. Marloes zegt om terug te bellen als de weeën om de drie tot vijf minuten komen.

Michiel gaat aan het timen met de stopwatch-app. Ik ben al een pak stiller geworden maar nog met goede moed en ga aan de slag met het plan om actief te bevallen. Mijn bureau is een papierenjungle en ik was al een maand aan het grappen dat ik het wel zou opruimen tijdens mijn arbeid om afgeleid te blijven. Nu lijkt dat niet eens zo'n slecht plan. Samen klasseren we een berg papieren en als mijn bureau opgeruimd is, zie ik de rommelige oppervlakten van de eettafel en keukenaanrecht. Gladde, lege oppervlaktes zijn plots alles wat ik wil. Omdat ik zelf meer en meer tijd spendeer aan het opvangen van de weeën, maakt Michiel op mijn vraag alle horizontale vlakken in huis leeg en schoon, tot en met de stofjes die ik overal opmerk op de vloer, kortom, van ons beiden openbaren zich talenten die zich op andere momenten altijd diep verborgen houden. Intussen maakt de stopwatch app een mooie serie getallen. Ik bleek er niet zo ver naast te zitten met mijn schatting: op die 90 minuten tijd (zo grondig was al dat opruimen en schoonmaken dus ook weer niet) gingen we van gemiddeld acht minuten naar gemiddeld zes minuten, de weeën zelf duren steeds rond de minuut.

In een min of meer proper en opgeruimd huis maken we een nieuw plan. Me mentaal sterk houdend in de spirit van het actief bevallen besluit ik yoga oefeningen te gaan doen. Ik had voor mijn zeef-geheugen van de laatste maanden een lijstje neergeschreven van de oefeningen die ik wel leuk vond. Ik overloop ze en probeer er een tiental, om erachter te komen dat die oefeningen met een scheut pijn erbij helemaal niet leuk zijn.

Eigenlijk voel ik me vooral erg moe. Ik heb het afwisselend warm en koud, wat koortsig zelfs. Ik besluit om in bed te kruipen, warm tegen Michiel aan. Actief bevallen kan me gestolen worden. Zeiden de vroedvrouwen niet dat je vooral moet doen wat je op dat moment zelf aanvoelt als het goede. En dat "goede" voelt nu zonder twijfel aan als bewegingsloos in bed liggen.

Om toch iets te hebben om me op te concentreren buiten pijngevoelens, ga ik focussen op ademhaling. Van lange beheerste uitademhalingslierten kalmeert het zenuwstelsel, zei Sophie. In de oefeningen tijdens de les had ik nooit een effect gewaargeworden noch kreeg ik er het idee van dat ik het eigenlijk echt juist deed, maar nu is het mijn enige afleiding, en effectief, na een tijdje krijg ik een soort automatisch ritme van lange uithalen dat me goed helpt om de weeën op te vangen.

Geef elke wee een kleur, tipte een vriendin me. Ik beeld me in dat onze drie lichamen in en tegen elkaar hier in ons bed, telkens een wee lang baden in een tint van een langzaam verkleurende regenboog. Drie volledige regenbogen later duik ik onder de vijf minuten van gemiddelde wee-tussenpauze, al een paar keer drie minuten, meldt Michiel, die intussen aan mijn ademhaling de pieken van de wee feilloos onderscheidt van de dalen. Het wordt half elf, en we bellen naar Marloes.

Michiel vertelt haar onze voortgang. Het is even stil, dan hoor ik hem vloeken en schrik even. Blijkbaar resette hij terwijl per ongeluk de hele stopwatch-serie wee-intervallen van de laatste paar uur (oef, als het dat maar is). Hij geeft mij de telefoon door en Marloes vraagt of ik nog wat doorga of dat ik wil dat ze komt. Omdat ik graag stoerder zou willen zijn dan ik me op dat moment voel zeg ik "ok, ik doe nog wel even door".

50 bewegingsloze minuten later wil ik wel dat ze komt. Ik begin me ook wat zorgen te maken over mijn aanhoudende koortserigheid. Ik herinner me dat symptoom uit geen enkel bevallingsverhaal of boek. Michiel belt. Waarschijnlijk is dit pal het vervelendste uur voor een vroedvrouw die nog stilletjes gehoopt had op enige nachtrust (Marloes verzekert ons later die nacht dat dat geen bezorgdheid van haar was, maar Marloes is dan ook een persoon van verfrissend weinig bezorgdheden, zo zullen we nog regelmatig ondervinden). Ze arriveert rond middernacht. Het eerste wat ik haar vraag: ik denk dat ik koorts heb, ik heb warm en koud tegelijk en voel me ontzettend moe. Marloes zegt dat ze denkt dat het wel zal overgaan. Ook dat ik erg rustig lijk. Op de vraag of ik actiever moet zijn, stelt ze me gerust dat ik moet doen hoe ik me voel (ik wist het!). We blijven dus in de slaapkamer.

Wanneer Michiel met Marloes wat smalltalk over Brussel wil doen daar gezellig allen op en rond het bed, moet ik hem toch tot de orde roepen. Er wordt niet gepraat wanneer ik een wee heb.

Even later onderzoekt Marloes me: 6cm ontsluiting! Opluchting, want dat is al meer dan ieder van ons had verwacht. Voel je het kindje bewegen, vraagt ze ook. Ik glimlach want besef dat dat zeer zeker zo is, het lijkt er zelfs op dat hij de weeën met een schopje van zijn kant in gang zet.

Wat later wil ik nog wel eens iets anders proberen en ga nog eens in de woonkamer wat heupdraaien op de bal. Weeën vang ik op al hangend aan Michiels nek, die mijn instructies om 100% rechtop te blijven staan (opdat zijn nek precies de juiste hoogte heeft om mijn bovenlichaam uitgestrekt te kunnen laten hangen) wel probeert op te volgen, maar zijn arme nek is niet bestand tegen de vele, vele kilo's die ik daar dan aanhang. Als ik hem elke wee moet herinneren ("hoger, rechter") besef ik dat ik een beetje veeleisend aan het worden ben. De muur of een deurstijl doen de truc langs geen kanten en ik blijf me heel moe voelen. We zijn een uur later ondertussen en een nieuw onderzoek geeft nog steeds 6cm. Ik hoor mezelf zeggen dat ik schrik heb voor de persweeën. Ik had me dit nog nooit eerder gerealiseerd, maar nu zeg ik het blijkbaar tegen Marloes. Als ze vraagt waarom, kan ik echter geen zinnig antwoord geven. Ik stel het bad voor. Marloes lijkt een klein beetje te twijfelen, maar stemt in om te proberen.

In bad kom ik weer helemaal tot rust en de frequentie van de weeën neemt gevoelig af. Dit geeft me echte rustpauzes en ik dommel zelfs een paar keer in voor een tiental minuutjes. Na driekwartier in bad een nieuw onderzoek: nog steeds 6cm.

De moed zakt me in de schoenen. ik ben klaar om alles te proberen om dit nu vooruit te laten gaan. Het is half vier 's morgens en ik besef dat onze zoon precies op zijn uitgerekende datum zal worden geboren, want er is geen sprake van dat ik dit nog 20 uur kan volhouden. Ik wil terug naar het actief bevallen, maar voel me alsof ik de handleiding kwijt ben. Marloes begrijpt me (opnieuw) met weinig zinnige woorden van mijn zijde, en suggereert gewoon rondwandelen, eventueel trappenlopen (de temperatuur in de trappenhal van ons appartementsblok sluit dat laatste meteen uit). Goed. Rondwandelen voelt niet eens zo extreem actief. Maar hoe vang ik dan weeën op? Het snelste gaat dat in een positie die de zwaartekracht toelaat zijn bijdrage aan het proces te doen, bijvoorbeeld al hurkend of op handen en knieën. Daar komt de volgende wee al, ik hurk met steun aan de tafelrand. WOW, dit doet echt massa's meer pijn dan liggend opvangen. Ik herinner me Sophie's advies om de pijn te omarmen, het toe te laten je lichaam te helpen de baby ter wereld te brengen. En laat voortgang nu precies zijn wat ik wil. Ik wandel een parcours door ons appartement met onderweg als mogelijke hurk-steunpunten: de tafelrand, de bureaustoel, en (al snel mijn favoriet) de chauffage in de gang. Eenmaal probeer ik ook de bedrand omdat ik net in de slaapkamer wandel op het moment van de wee - maar die is niet hoog genoeg en wordt dus van het parcours geschrapt.

Opnieuw is het de ademhaling die me in een ritme brengt dat me toelaat de verhoogde pijnlijkheid toch te blijven beheersen (op een of andere manier). Als de pauzes tussen de weeën echt vervelend kort tot onbestaande worden, komt de vraag ter sprake : wanneer vertrekken we naar het ziekenhuis? Sint Jan is 3km, 5 minuutjes met de auto op dit uur. In een vlaag van zinsverbijstering stel ik voor om erheen te wandelen, schattend dat dit een uurtje zou duren met de wee-rustpauzes meegerekend. Michiel lijkt zeer opgelucht als Marloes me dit toch afraadt. Haar argument "het is behoorlijk koud buiten" overtuigt me ook - ik wil mijn zoon niet moeten vertellen later dat hij buiten op straat ter wereld kwam in de vrieskou van het midden van de winter. De taxi wordt gebeld (ik vraag denk ik elke minuut: is hij er al?) en arriveert uiteindelijk ook. De klok toont vijf uur en iet of wat minuten. We hebben het getroffen, het blijkt de behulpzaamste chauffeur van het stadsgewest te zijn. Marloes haalt uit haar Mary-Poppins-tas een gigantisch plastiek zeil en handdoeken die op de achterzetel worden gespreid. Aja, ik besef dat mijn water nog niet is gebroken. Ik hou mijn ogen de hele rit gesloten maar merk dat hier heel zachtjes en voorzichtig wordt gereden. De motor gaat af en we bevinden ons in de parkeergarage-achtige spoed van Sint Jan. Er staat een rij aan het loket maar nadat ik een wee opvang hangend op mijn reiskoffertje gidst Marloes ons langs de rij heen - even zwaaien naar de persoon achter het loket en teken doen dat ik naar het verloskwartier moet, volstaan. Michiel geeft denk ik nog snel mijn identiteitskaart aan iemand van het personeel. Ik vang nog een wee op in de lift, een op de gang, en dan wandel ik een verloskamer binnen. Een mengeling van opluchting en dankbaarheid overvalt me, de kamer is ruim, lekker warm, aangenaam verlicht (niet dat helse ziekenhuislicht), er is een bal, en een groot wit bed dat er heerlijk zacht uitziet, dit is echt perfect, ik maak een picco bello teken naar Marloes wanneer ze vraagt hoe het gaat. Ik ga zitten op het bed zodat Michiel mijn schoenen kan uitdoen. Ik vraag ergens ook nog aan Marloes : nog een onderzoek? Niet nodig, zegt ze geruststellend.  Michiel helpt me opstaan om mijn broek uit te doen, en dan... wordt ik plots en zonder enige aankondiging totaal overmand door een enorme stuwende oerkracht die van buiten mezelf lijkt te komen. Ik zak door mijn benen, en verlies alle controle. Het voelt alsof alles tegelijk uit mij wil: alle lucht uit mijn longen, mijn darminhoud, het vruchtwater, het kind. WOW dus. Dat was de eerste perswee, zegt Marloes, die me op bed helpt op mijn handen en knieën en de bedrand recht zet zodat ik daar voorover gebogen op kan steunen. De perswee, waar ik zo'n schrik voor had, is overweldigend in het kwadraat en tegelijk opluchtend. Met Michiel aan mijn hoofdeind, zijn hand op mijn schouder, kom ik opnieuw tot mezelf. Steun zonder woorden is soms zoveel beter dan met. Ik merk: de pauzes tussen de weeën zijn terug, ik kan even terug normaal ademen, kijken, en zelfs spreken (om paniekerig te zeggen "ik kreeg geen adem"). In al deze paradoxaliteit voel ik me toch verlicht - dit is het, ik heb nu alles meegemaakt, en het is ok, het is de natuur, en ik ben hier ontzettend goed begeleid. Tot de volgende wee daar is, uiteraard.. Mijn hoofd gaat blank, totale overgave is de enige optie. Als het over is, hoor ik Marloes: het hoofdje komt door het geboortekanaal, je voelt het de bocht maken langs het schaambeen. Een perswee later: nu is het in de vagina, heel goed, dit gaat branden, maar probeer hem daar te houden tot de volgende wee. Niet dat ik me voel alsof ik daar controle over heb. Mijn lichaam neemt over, en doet dat blijkbaar goed. Michiel verlaat heel even mijn hoofdeinde om te kijken naar het nu zichtbare kruintje. Gelukkig is hij snel terug, die hand op mijn schouder is essentieel. Een perswee later is het hoofdje daar. En nog een later de rest van zijn lichaampje. Marloes legt een volkomen volmaakt mini mensje onder mij, wat slijmerig en blauwpaars, maar zo ontzettend mooi. Ik draai me op mijn rug en hij wordt op mijn buik in mijn armen gelegd. Het is zes uur 's morgens. Dit is Jacob, zeggen Michiel en ik tegen elkaar, en ook: proficiat aan ons, ouders nu. Waw.

Wat nadien nog gebeurt daar onderaan boeit me veel minder nu Jacob in mijn armen ligt. Ik voel nog een wee, veel zwakker dan zonet, en de placenta volgt Jacobs weg door het geboortekanaal. In vergelijking met Jacob een soepel en zacht fluitje van een cent. Maar er is wel veel bloed, zegt Marloes. Ach, bloed, denk ik nog. Daar zal het toch niet op aankomen. Toch komen nog een stuk of drie andere vrouwen rond mijn bed. De gynaecologe stelt zich snel voor. Ze overleggen over iets, duwen op mijn buik. Auw auw zeg ik, meer geërgerd dan van pijn. Marloes legt uit dat er veel bloed was, waarschijnlijk door een wonde in de baarmoeder, die zou moeten samentrekken. De gynaecologe is intussen met instrumenten mijn baarmoeder inwendig aan het inspecteren en verwijdert nog een vliesje (of zoiets). Voila, opgelost. Ik krijg wel een infuus en protesteer zachtjes (nee, ik ben geen held over naalden in mijn arm). Chemische oxytocine om de baarmoeder te doen samentrekken (ik denk nog "oke extra veel knuffelhormoon kan geen kwaad"), en nog iets anders dat ik ben vergeten - wat krachtmiddel of zo, voor het verloren bloed..

Maar het kan me opmerkelijk weinig schelen, ik ben overmand door bewonderende gevoelens voor die prachtige baby in mijn armen. We hebben het allemaal enorm goed gedaan: Marloes in haar onevenaarbare rustige en perfect getimede begeleiding, Michiel met precies de juiste (en voor zijn doen opmerkelijk woordenloze) steun, ikzelf (ik beviel! ik kon het!), maar de heldenrol is voor Jacob, net op de wereld en het allemaal al zo goed doen: het geboren worden, toen snuffelenderwijs zijn weg vinden naar de borst, en nu drinken drinken drinken. Niets minder dan ons eigen wereldwonder.

Anton aus Tirol! - 28/10/2014 (DEU)

Ich war schon recht ungeduldig, weil ich schon fast eine Woche über Termin war - ich kannte dieses Warten gar nicht, die anderen Kinder kamen alle mindestens eine Woche vorher.
Um das Ganze zu beschleunigen, habe ich am 27.10. nach dem Frühstück nichts mehr gegessen - das soll ja helfen. Nun ja, bis zum Abend war ich ziemlich grantig und unterzuckert, aber wehenfrei. Hab also wieder was gegessen. Bin dann spät ins Bett gegangen. Nach einer Stunde Schlaf wurde ich von unserem Jüngsten geweckt und konnte nicht mehr einschlafen. Also hab ich mich vor den Fernseher gesetzt.

Und dann fingen endlich die Wehen an. Zuerst sehr sehr leicht, aber regelmäßig. Um vier Uhr Früh habe ich meinen Mann geweckt (der war nicht so erfreut), um fünf Uhr haben wir die Hebamme angerufen, weil die Wehen nicht mehr aufhörten. Sie kam um sechs, hat sich den Muttermund angeschaut, der schon 5 cm offen war. Sie blieb also da, obwohl die Wehen noch nicht allzu schlimm waren. Als um halb acht die Kinder aufstanden (es waren Ferien), bin ich mit der Hebamme hinaufgegangen, mein Mann hat ihnen Frühstück gemacht und dann den Computer mit einem Film hergerichtet, den wir ihnen für die Geburt versprochen hatten. Dann kam er rauf zu uns.

Die Hebamme musste nun schon meinen Rücken massieren, es tat schon ziemlich weh. Dann ist eigentlich nicht viel passiert, wir sind zusammengesessen, haben geplaudert, ich habe geweht, es war ganz ruhig und gemütlich.

Doch langsam war Schmerz echt nicht mehr fein. Die Hebamme saß ganz ruhig neben mir, sie hat mir nicht dreingeredet, keine Tipps gegeben, nichts. Am Anfang hat mich das irritiert, das kannte ich so nicht aus dem Krankenhaus. Aber schnell begann ich, auf meinen Körper zu hören und die Position einzunehmen, die am besten ist.

Gegen Ende, ich hockelte gerade und mein Mann hielt mich von hinten, schien nämlich plötzlich nichts mehr weiterzugehen. Unter Schmerzen habe ich mich aufs Bett gezogen und mich auf die rechte Seite gelegt - mir war einfach danach. Später meinte die Hebamme, das Kind hat sich in mir verkeilt und ich habe es so befreien können.

Denn als ich nach ein paar Wehen wieder in die Hocke ging, kam schon der Kopf. Ich musste nicht pressen, mich nicht anstrengen, ich bin einfach den Wehen gefolgt. Dann ließ ich ganz locker, und schwupps, war der Rest da.

Ich hab ihn mir gleich auf den Bauch geklatscht, mein Mann und die zweite Hebamme haben mich aufs Bett gehoben, und wir haben den Süßen bestaunt. Mein Mann musste wieder etwas weinen, ich habe den Kleinen geküsst und gestreichelt. Die Kinder kamen zu uns herein, als die Nabelschnur noch pulsierte. Sie bewunderten ihn, ekelten sich etwas vor dem Schleim, fanden ihn aber sehr süß.

Als dann die Nachwehen begannen, sind die Kinder wieder spielen gegangen und ich habe die Plazenta geboren. Zum ersten Mal bin ich überhaupt nicht gerissen, durch die ruhige Geburt ist alles ganz heil geblieben.

Es war wunderschön! Es war so normal, so natürlich, so geborgen. Kein CTG, kein Wehenschreiber, kein dauerndes Abtasten, kein Beschleunigen durch Medikamente, keine Hektik, helles Licht, Schichtwechsel. Die Geburt fand da statt, wo das Leben unseres Buben auch stattfinden wird, mitten in der Familie, nach seinem und unserem Tempo.
Obwohl die anderen Geburten im Krankenhaus auch schön waren, das hier war die beste. 

Lisa - 19/8/2014 (NL)

Bij mijn oudste dochter werd ik ingeleid wegens ‘gebroken vliezen zonder weeën’. Na een volledige arbeid werd ze uiteindelijk geboren met een spoedkeizersnede. Bij nummertje 2 was mijn grootste wens géén 2de keizersnede en gewoon natuurlijk bevallen. Het plan was kort samengevat: afwachten. In de lange versie: arbeid zo lang mogelijk thuis, en bij 5 à 6 centimeter naar het ziekenhuis vertrekken.

Tijdens de zwangerschap is er veel gepraat over de bevalling. Natuurlijk bevallen na een keizersnede kan, is eigenlijk te verkiezen, maar het moet allemaal vlot gaan. Tegen het einde van de zwangerschap kende ik alle do’s en dont’s: je kan niet ingeleid worden, tenzij als er bij 3à4 centimeter opening vliezen kunnen gebroken worden, je mag niet té lang over tijd gaan, je moet vlot ontsluiten, .... Om maar te zeggen: ik had elk scenario in mijn hoofd, ik wist wat ik wou, en wist ik ook dat het altijd anders kon lopen dan gedacht.

Na wat tuimelingen van de dochter (van hoofd naar stuit en weer terug) op 30 weken en een pijnlijke indaling rond 35 weken werd de kaap van 37 weken gerond. Het moment dat je (na een eerdere keizersnede) door een gynaecoloog moet gevolgd worden. Die was relaxed: “ga maar verder bij de vroedvrouw en ik zie u terug rond uw uitgerekende datum.” Op mijn volgende (achteraf gezien laatste) consultatie bij ZIB zei ik nog lachend: “de volgende ZIB consultatie haal ik nog wel, die bij de gynaecoloog niet meer.” Mijn oudste dochter was geboren op 39 weken en ik hoopte dat ook de tweede dochter zich vroeger zou aandienen.

Op 38 weken en een beetje word ik zoals vaak tijdens deze zwangerschap wakker rond 5 uur. Deze keer met harde buiken, op zich niet ongewoon. Ik ga toch maar naar beneden en besluit te timen. Regelmatige weeën om de 5 à 7 minuten gedurende een uur staat er op de belbrief van ZIB. De 'weeën' lijken mij niet regelmatig en duren niet langer dan een minuut. Ik moet ze wel wegpuffen maar er lijkt mij niet echt iets aan de hand. Tussen het aan en uit duwen van de timer lees ik een paar hoofdstukken verder in ‘The Luminaries’ van Eleanor Catton. Als rond half 8 mijn vriend en dochter opstaan lijkt alles weer rustig. Ik doe het af als oefenweeën. Mijn vriend vertrekt naar het werk.

Rond 12 uur begint er een nieuwe episode. Ik vraag me even af of ik mijn vriend niet zou bellen om naar huis te komen, maar rond 13u is alles opnieuw weer rustig. Samen met mijn dochter doe ik een volmacht op de post voor een vergadering een week na mijn uitgerekende datum. Daarna gaan we naar de apotheker, naar de winkel en brengen we een ipad binnen voor herstelling. De hersteller stelt voor om een uurtje te wachten “dan is het zeker klaar”, maar dat laat ik passeren.

Rond 16 uur weer weeën. Ik voel ze goed, maar doe het nog altijd af als oefenweeën. Rond 18u eet ik nog (veel) lasagne. Als ik daarna onder de douche ga, gaan de weeën niet over, integendeel ze worden heftiger. Ik heb nog altijd last van ontkenning, ook al lukt het mij niet meer om de dochter in de douche te doen, en ook niet meer om daarna met haar wat in bed te liggen, ook in ‘The Luminaries’ geraak ik geen zin meer verder. Om 20u15 heb ik dan toch weeën van meer dan een minuut. Ondertussen al om de 3 minuten, wat ik om een of andere reden helemaal lijk te negeren. Als mijn vriend vraagt “of ik niet zou bellen naar de vroedvrouw” reageer ik nog altijd  “ik moet eerst een uur regelmatige weeën hebben”.

Uit veiligheid sms ik toch naar de buurman of hij er is voor de dochter (nee), en naar de vriendin die stand-by is voor het ziekenhuis dat het misschien toch voor vanavond/vannacht is (ok). Rond 21u lijkt het alsof ik moet overgeven. Het signaal voor mijn vriend om de grootouders te bellen voor de dochter en alle spullen bij elkaar te zetten aan de trap. Omdat ondertussen de weeën écht pijnlijk zijn en kort op elkaar komen, besluiten we dat het tijd is voor het ziekenhuis.  Mijn vriend belt de vriendin die stand-by is. Mij lukt het niet meer.  Een andere buurman wordt opgetrommeld in afwachting van de grootouders, het emmertje voor het groenafval nog gauw afgewassen (nog altijd misselijk) en de kraammatras in de auto gelegd. In de auto blijf ik volhouden dat het nog wel zal overgaan, de vriendin sust “dan kom ik je gewoon terug halen”, maar ondertussen gaat zesneller rijden en als we er bijna zijn zegt ze “meisje, dit is niet meer om de 5 minuten hoor.”

De aankomst in het ziekenhuis is een beetje hectisch. Spoed stuurt een assistent mee ‘om de weg te wijzen’, het lijkt een beetje tegen zijn zin, vooral omdat ik de rolstoel die hij mee had genomen niet wil. De rolstoel gaat een beetje hardhandig aan de kant nadat ik een wee heb weggepuft aan een karretje in de gang, "die ga je dus toch niet gebruiken". Op het verloskwartier lijkt het alle hens aan dek: waar is de erkenning, hoe lang al weeën, waarom had je een keizersnee, kan je nog plassen, …

De vroedvrouw is kordaat, “ik voel duidelijk een hoofd” maar lijkt te twijfelen aan de opening “ik ga mijn collega halen”, waarop ik een beetje schaapachtig zeg dat ze nu toch niet weg gaat, waarop ze haar collega belt. De andere collega komt, ze heeft nog geen minuut nodig: 10 cm. Ik schrik. Ik schrik écht. Het eerste wat ik vraag is een epidurale: niet meer mogelijk. Ineens zie ik bevallen niet meer zitten. Ik wil eigenlijk gewoon naar huis.  Het gaat nu plots té snel. Afgaande op de vroedvrouwen lijkt de baby er nu, of alleszins het komende kwartier, aan te komen. Alles moet ineens snel gaan. De monitor moet aangesloten. Onmiddellijk een arts erbij. Ik heb alleen maar schrik.

De vroedvrouw breekt de vliezen en ik krijg persinstructies. Eerlijk gezegd hoor ik het nog altijd in Keulen donderen. Ik denk dat dit nooit gaat lukken, wat gecountered wordt “jawel, je moet positief denken”, maar ik lijk maar niet te kunnen wennen aan de situatie.

Na een tijdje besluit de vroedvrouw van strategie te veranderen: de baby zit hoog en ik maak me te moe in het (niet juist) persen. Ik word op mijn zij gedraaid “zodat ik kan wennen aan het idee dat ik ga bevallen” en met instructie om elke wee te gebruiken om de baby te laten zakken. Ik kalmeer. De endorfines doen eindelijk hun werk en voor mij voelt het alsof ik slaap van wee tot wee. Ik heb niet echt nog tijdsbesef en alleen maar pijn.  Ik vraag nog een paar keer epidurale, en op een bepaald moment zelfs of we geen keizersnee kunnen doen.

Dan voel ik de baby schuiven of draaien en denk ik, dit gaat toch nog lukken. Er komt een tweede assistent die besluit dat ik een infuus moet krijgen met iets om de weeën te versterken. Het is niet zo duidelijk waarom dat nodig is. Ik word teruggedraaid op mijn rug. In elk geval lukt het persen nu wel. Ik voel geen pijn meer, ik wacht nu gewoon op elke wee. Ik krijg de instructie “drie keer persen bij elke wee”, dat lukt maar 1,5 keer. Elke keer zegt de vroedvrouw na een blik op de monitor: de wee is nog niet weg. Ik wil dat ze mij met rust laten: ik wacht wel tot de volgende wee.

Volgens mijn vriend zakt de baby bij elke wee, wat hij ziet aan de sonde op het hoofdje die bij elke wee meer zichtbaar wordt. Na elke wee zegt hij “ze komt echt”. Op een bepaald moment zegt een van de assistenten dat de baby zwart haar heeft. Het breekt de spanning. Ik vertel dat ik zo graag een baby wil met veel haar. Als het hoofdje staat wordt de entourage (2 artsen, 2 vroedvrouwen) een beetje extatisch: “mevrouw wil u voelen” (nee), “zullen we een spiegel nemen dan kan u kijken” (nee). En dan een wee later is ze er. Ze lijkt als 2 druppels water op onze oudste dochter, ze is helemaal perfect. Het is dan 0:45.

Rond 8 uur bel ik Elisabeth en later op de dag heb ik ook nog Elke aan de lijn. Ze vraagt hoe lang ik in het ziekenhuis wil blijven. Nog niet over nagedacht eigenlijk. Ze legt uit dat je naar huis kan na een ok van de dokter en pediater. Ik vind het een goed plan, het ziekenhuis ook. 36 uur later zijn we allemaal samen thuis, klaar om te genieten van een prachtige nazomer.

Sevren - 4/1/2014 (EN)

Prior to being pregnant, I did not have particularly strong views on where I would want to give birth nor with whom. Around the fourth month, I left a friendly but conventional gynaecologist and sought the services of the midwives from Zwanger in Brussel on the recommendation of a friend. I also decided to try for a home birth, much to the horror of the gynaecologist who hastened to caution me against the idea. Many of my friends and family at home in Canada are strong advocates of labouring outside hospitals; I wanted to join them in avoiding an institutionalized birth.

British midwife Sheila Kitzinger writes in The New Pregnancy and Childbirth: Choices and Challenges (2008, 47): “Women who have this kind of care [one-to-one midwife care] feel more positive about the birth, their own preparedness and how well they manage. In fact, most who have a personal midwife say that birth was hard work but wonderful.” I am not sure that I can say that giving birth was wonderful but the care I received from Sophie, Elke, Margriet, and Elizabeth was indeed. Their constant support and expertise was a source of comfort and reassurance throughout my pregnancy, during labour, and afterwards. Thanks to them, I was able to have the birth I wanted.

My labour took about nine hours in total but only seven were intense. I went out for a walk with my mother in the afternoon and by then the contractions had started intermittently. Around 17:00, I got Vincent to start timing and they were already two to four minutes apart. We had been told by the midwives to contact them once the contractions were consistently five minutes apart for an hour. After a solid hour, we called the midwives and spoke to Sophie, who asked if I could wait until about 20:00. I said yes tentatively, eager to minimize the pain I was already feeling. Vincent and I sat on our bed while my parents watched a film upstairs in the living room. The contractions were fairly painful and it was difficult to talk when they reached their peak. Sophie came earlier than expected at 19:30 and very apologetically informed me that I was only three centimetres dilated. She then warned us to prepare ourselves for labouring into the night or early morning while urging me to relax as much possible. How could I relax? Even my feet curled up in tension as my whole body focused on bearing the pain until the contraction would subside. It was distressing to think that there were an unknown number of hours left during which time the pain would simply get more and more acute. She left, telling us to call her when my waters broke or the pain became “substantially worse” or I felt some kind of “big change.”.

My parents went out for a dinner of fries and ate at a neighbouring bar, drinking heavy Belgian beer. Vincent and I managed to get up the stairs into the kitchen; all the literature I had read recommended moving as much as possible. I was naive enough to think that I might still find some magic position that would make the contractions feel slightly better. To no avail. The same was true for a bath. I had thought that a bath would help but unfortunately water did not particularly alleviate the pain. Perhaps it was our bathtub, perhaps it was me. In any event, I went in and out of the tub a couple of times without spectacular results.

My mother returned without my father and we three sat on the bed. I lay, wrapped around pillows, virtually sleeping between contractions. Relief from the pain was blissful. My mother caressed my hair and attempted to chat. Vincent's approach was silence. Earlier in the kitchen, I had leaned against him, arms wrapped around his neck breathing into his strong shoulders. In our darkened bedroom, Titus the cat slept quietly on his corner of the bed. We continued. I was barely aware of the time passing. Each time I looked at the clock, which Vincent eventually covered, we were an hour further on. It was as though time were suspended. At some point, probably around midnight, my waters broke in a big warm gush onto the bedroom floor. Vincent telephoned Sophie and for some reason I returned to the bathtub. At this point, the contractions were almost (always "almost") unbearable. I gripped the door of the shower and panted like mad. I also started to moan.

When Sophie arrived, she measured me in the bath and declared I was fully dilated. I was indeed feeling the urge to push every second or third contraction. Like a spasm, it was uncontrollable. The second midwife, Elke, arrived. At this point, I was entirely out of it and I barely remember what happened with any clarity. When I think on it now, it seems like a fog. But I do recall quiet and calm efficient voices, Vincent's firm and steady presence, the sound of plastic sheets being spread on the bed. Sophie and Elke got me out of the bath standing against Vincent. I must have squatted. Crouched on the floor with my arms leaning against the bed, I pushed. I did not like the pushing contractions and I could feel being spread further and further apart and then a burning sensation with every contraction. What felt like a mere 3 or 4 contractions later, the baby suddenly emerged and Elke held him up, showing him to me saying, "this is your baby." It was 2:10 on the morning of January 4. Although I had no idea at the time, the baby's shoulder had been stuck after his head was out; Sophie had to reach around under me and fish out his body.

They laid me back on the bed and put him on my chest. Vincent hovered next to me as we said his name for the first time after his birth, Sevren, a bizarre spelling of “Severin” that stems from the latin name “Severinus” meaning severe. Severin is the central character of the novel Venus in Furs by Leopold von Sacher-Masoch. Severin falls in love with a woman he calls Wanda and willingly becomes her slave, hence the origin of the term “masochism.” The power structure between the two is far more complex than one would think. He creates her even though she ostensibly controls him. The Velvet Underground wrote a song also called Venus in Furs inspired by the novel that I have loved since I was young. Dark, threatening, thrilling and confronting. In the end, it was the only name that Vincent and I agreed upon!

On the bed, Sevren quietly lying on my chest, I shook convulsively. My mother put hot water bottles next to my legs and I held Sevren close. Vincent cut the cord. Initially, Sophie and Elke thought that I hadn't torn but once the placenta was out they revised their opinion. The tear was from vagina to anus but only the surface of the skin; the muscle was intact. Due to the length of the tear, they decided it would be best to take me to hospital. Vincent, Sevren and I were driven by Sophie. The hospital visit was fine (the nurse who was sewing me up refused to tell me how many stitches! The tear healed perfectly within two weeks and the discomfort was minimal). We were home within two hours where we tucked ourselves into bed. My mother had cleaned up and, once we returned, left for the apartment that she and my father were staying at.

The entire experience was rather different than I expected, oddly both easier and yet more difficult. I thought that there would be more of a build up of intensity and an intellectual or rather conscious dimension but in the end any meta-level analysis was impossible. Too physical, too immersive. I was not aware of being in labour but simply lived through it without any ability to think about it at the time. Elke said that it was very fast and that was probably why I found it so painful. I think that, had I been in hospital, I might well have sought pain relief. Or at least, I am not sure I would have been able to say no to an eager doctor. A few times I mumbled, "I don't think I can do this." Vincent said this was the hardest to hear and my mother later concurred. Vincent was marvellous. I could not have done it without him. No one else could hold me and eventually with each contraction I would seek out his hand to grip and he was strong enough to grip back. The idea of undergoing an experience of that nature without him is terrifying. My mother was able to relieve him when he needed to go outside for a quiet cigarette. She was a comforting presence throughout.

Common opinion dictates that in the upcoming months I will forget much about my labour. At the moment, I am amazed that anyone would want to repeat the experience. This does not, however, negate or diminish the excitement and curiosity I feel at looking forward to a life with Sevren. 

Baarangst - 1/1/2014 (NL)

Nooit gedacht dat nummer drie nog zo'n rauwe paniek, of neen, pure baarangst teweeg zou brengen. Je zou denken dat die dingen gradueel afnemen telkens er eentje gepasseerd is - bij mij is 't dus andersom gelopen. In de maanden vooraf bij de gedachte alleen al, maar evenzeer op de dag des oordeels zelf.

Bijgevolg, toen zich op die barre, late januariavond ook maar een zweem van een wee aankondigde, holde ik ontredderd door een donker huis vol slapend kroost op zoek naar de man die druk doende was met ge-verbouw, ironisch genoeg van zins om daarmee klaar te zijn "net-net voor de nieuwe baby kwam".

M'n prenatale tranen en stille hysterie (ziet u 't voor zich: een tonrond doch voorts klein moedertje in slipje en op blote voeten stort zich -voor zover nog mogelijk met die buik- in de roetzwarte armen van haar doehetzelver die er helemaal niets van begrijpt) zullen wel aan hormonen en 't kamperen in een huis-in-aanbouw gelegen hebben, troost ik mezelf vandaag; eens te meer is weer bewezen hoe belangrijk een fijn, veilig en baarvriendelijk nest is om daadwerkelijk en in volle form aan het bevallen te slaan. Dat er zoals gezegd nog een zoon en een dochter te slapen lagen en er dus lieve oma's opgetrommeld dienden te worden (die bovendien uit 's lands verste uithoek naar Brussel zouden moeten tuffen), zal wel niet geholpen hebben.

Vroedvrouw ter plaatse, Virginie, ontving ons allerhartelijkst als betrof het een toegewijde B&B-uitbaatster; toen ook Elke zich niet veel later in onze luxesuite installeerde en de glazen nog es vol (spa) goot (terwijl ik wellnessgewijs in dat reuzenbad lag te watertrappelen), leek er iets niet helemaal te kloppen - tot ik helemaal in gang schoot en weer wist waar 't ons daar om te doen was. Dat bad bleek m'n ding niet, dus ik ging maar weer -net als vorige keer, en dat hadden we tenslotte flink gedaan- aan de man hangen, dat hebben we ook ditmaal tot het bittere perseind zo volgehouden. 

Die twee (drie?) uurtjes puffen vlogen voorbij en herinner ik me ondertussen als bijna-gezellig; het feit dat ik plots niet meer lachen kon om de -in mijn beleving toen- beschamend flauwe moppen van de man en Elke, kondigde meteen de laatste bevallingsfase aan, zelfs ik -in m'n benevelde toestand- had het meteen door.

Onze oudste werd na twee dagen arbeid en een ruggeprik geboren, zijn zusje rolde er in onze eigenste badkamer als vanzelf uit, tot twee keer toe was ik er niet helemaal bij en leek het me vooral te overkomen (was het de prik? de pijn? de uitputting?het verschot?). Deze derde worp voelde daarom vreemd genoeg toch weer als een eerste keer: helemaal zelf dat kleintje ter wereld helpen, dat bovendien ultrabewust beleven en er geen minuut van (willen) missen. Om een paar uur later alweer huiswaarts te keren; ik zei het al, een feestje.

Dat we dat nog hebben mogen meemaken, seg!

Jack - 1/1/2014 (EN)

We so often hear horror stories about giving birth – the pain, what went wrong, the problems at the hospital. But what about when things so well? When just after giving birth you feel that you could do it again? When you have your ‘ideal’ birth experience? What then? Well usually we are made to feel lucky and a bit strange and then we shut up about it and let the stories of pain take over…

I have decided not to be quiet! I have decided to share my story as I think my experience could help other women to approach birth full of courage that their bodies are made to do this and not with fear which is scientifically proven to slow down the process (fight and flight hormones send energy to our legs and arms to flee the situation, not to our essential organs for giving birth).

Jack is my second child. Edgar, my first, was born in 2011. He was 12 days late and needed to be induced. The process was very intensive with contractions every minute for 7 hours. I gave birth at Saint Pierre hospital with the team of midwives on shift at that time. I asked by gynaecologist not to be there (a first in her long career) as I did not want the birth to be medicalised unless really necessary, and I had confidence in the doctors at Saint Pierre if I needed them.  I spent the end of the labour in water, which helped a lot,  then 1 hour and twenty minutes pushing Edgar out. 

Although it was an almost natural birth (apart from the induction), I held some apprehension for giving birth again. Especially when my second pregnancy also went over time and we began to talk about induction again. 

I’d like to mention special thanks to the midwives who followed me for the whole pregnancy - Zwanger in Brussel (http://www.zwangerinbrussel.be ). I could not recommend them more wholeheartedly. Four wonderful midwives who have found a great balance in taking good care of the pregnancy while keeping intervention to a minimum. 

Although I am writing this 5 weeks later, I actually recorded what happened for the birth just after. This is what I wrote:

“I am sitting in Saint Pierre hospital with my two day old Jack sleeping by my side. What a joy – he is having a lovely sleep, making his little noises every so often, but sleeping for two hours already. He’s eating well. He’s met his big brother and that went great… but first the birth…

Sunday evening 2/2/14 – just after midnight, l had an overwhelming sensation to go to the toilet and had a big gush of water… my waters had broken. I hadn’t experienced this with Edgar so it was a new feeling. It happened 3 times. I went back to bed to lie down and the contractions started to come. I was in no doubt about that!

As I had been preparing with hypno-birthing (http://www.hypnobirthing.com), my reaction was to go back to bed and to relax completely and see if the contractions were becoming regular. They soon did – every five to seven minutes. 

At 1.45am I thought it was time to call a taxi. My parents-in-law were with us to look after Edgar, so my partner just let them know that we would not be around in the morning and we were off.

We arrived at Saint Pierre through the emergency and were sent to the delivery floor. My contractions were steady and regular but with the hypno-birthing technique I simply closed my eyes when they came and rode the wave until it passed. Between contractions I felt completely normal.

The midwife checked me out – I was only 2cm dilated but she said that they would keep me in as I had lost some amniotic fluid in the waters. She added that if I did not start having contractions then they would have to induce me. I thought this was strange since I had told her I was having contractions, but the problem with hypno-birthing is that from the outside it looks like you are not going through anything!

They took me to the induction room as they obviously presumed labour would be some time away, and hooked me up to the monitor. It was only then that she saw and believed that I was having regular contractions!

We were left to ourselves. My partner dimmed the lights and put on my relaxation exercise, which I had been doing every day for the last two months. It was my aid to get deeper into the hypno-birthing. I had added some relaxation music afterwards so for the next 90 minutes I went with that, rode the contraction waves and reassured myself that my body knew exactly what to do and that Jack was on this way. 

At 4.45am I felt that the contractions were changing. These were the only contractions that my partner was aware of me having. I also needed to go to the toilet. After about 5 contractions like that I told my partner to call a midwife….

“What should I tell her?” he asked, thinking that we must still have hours to go…

“Just tell her to come please,” was all I could explain!

She did come – she checked me out and said they need to get me to a delivery room straight away – Jack was there!

I started to breathe Jack out rather than push him. It is so much more effective! Try it next time you go to the toilet!! Pushing makes you contract your muscles, breathing relaxes them and helps the baby to pass.

A wonderful student midwife, Garance, encouraged me to take the position that I wanted and so I gave birth to Jack 15 minutes later on all fours. He came out looking at the stars and he was passed to me through my legs. I took off my t-shirt and held him to my chest – animal instinct in action! I asked them not to cut the cord straight away. They didn’t leave it long though – 5 minutes maybe and my partner cut it.

We were left for three hours skin-to-skin. This is the most magical moment ever. 8 babies had arrived that night, all within a couple of hours so the midwives had a pretty busy schedule.

I had a couple of scratches to the perineum – the only ‘damage’. No stitches needed just a bit of water while I went to pee for 24 hours. I was up and walking during the day and no pain to sit down… amazing!

Jack was born 54cm long, 3,780kg at 5.23cm. A real sweetie – calm and alert.

An amazing experience and I am so happy my son could be born into this world in such a way.” 

What was so special about hypno-birthing? To me the following points seem the most vital:

  • your body knows what to do – trust it and take your head with its fears and doubts somewhere else
  • birth is not a medical process – you and your baby are in this together all the way – he also knows what to do – trust him
  • each contraction will be a wave of 1 minute, with a peak. Then it will subside. The hardest part is very short and will pass
  • breathing out your baby is easier for you both and causes less damage

It is not that I felt no pain – it was however completely manageable. Just after giving birth I felt like I could do it again – that was certainly not my experience first time.

Thanks to my wonderful friend Julia who passed on the hypno-birthing book to me and to midwife Vinciane Sury who guided me in a couple of sessions in Brussels… it was a wonderful way to welcome Jack.

Suzy Sumner

Unsere ungeplante Hausgeburt - 1/1/2014 (DEU)

Nachdem die große Schwester per Kaiserschnitt zur Welt kam, war hier in Belgien an eine außerklinische Geburt nicht zu denken. Um nicht zu lange im Krankenhaus sein zu müssen, war schnell die Idee geboren, dass die Hebammen während der Eröffnungsphase zu uns kommen und uns dann kurz vor knapp ins Krankenhaus schicken – aber es kam alles anders. 

Nachts um 2 wurde ich wach und musste so schnell meine Kugel mich ließ aufs Klo, wo meine Verdauung mich noch gute zwei Stunden festhielt. Als ich gegen vier wieder ins Bett kroch, war ich ziemlich geschlaucht, wurde aber immerhin mit leichten, regelmäßigen Wehen belohnt. 

Als mir endlich die Augen zufielen, wurde unsere Zweijährige wach und rief nach mir. 

Ich durfte also wieder raus in das Februar kalte Schlafzimmer uns holte sie zu uns. Während sie sich eng an mich drückte, wurden die Wehen intensiver, nicht schlimm, aber an Schlaf war nicht mehr zu denken. Vater und Tochter sollten vorerst noch ruhig schlafen, also stand ich gegen sechs auf, duschte lang und heiß, bewunderte ein letztes Mal meinen Bauch und machte mir klar, dass es nun wirklich nicht mehr lange dauert bis wir zu viert sind. 

Gegen 7 habe ich die beiden Schlafmützen geweckt und während ich unsere bald-große-Schwester fertig machte und mich um Normalität bemühte, rief mein Mann bei Zwanges in Brussels an. Sophie war am Telefon und versprach zu kommen, sobald ihre Tochter in der Creche ist. 

Sophie kam schließlich um 8.30 Uhr, während unsere Große begeistert mein Frühstück auf futterte, dass ich mehr aus Pflichtbewusstsein aß, denn Hunger hatte ich nun wirklich nicht. 

Zu jeder Wehe stand ich auf und lief herum. Zum einen konnte ich so meine steigende Spannung besser verarbeiten, zum anderen empfand ich es deutlich angenehmer.

Während Sophie mich untersuchte, brachte mein Mann unsere Tochter in die Krippe . Er kam voller Tatendrang wieder, in der Hoffnung bald Richtung Krankenhaus aufbrechen zu können. Und dann das ernüchternde Ergebnis: Muttermund bei drei Zentimetern, Gebärmutterhals säumig. Die folgende Stunde verging wie im Flug, ein bisschen Smalltalk mit Sophie, alle zehn Minuten eine gut auszuhaltende Wehe und dann – nichts immer noch drei Zentimeter. Sophie schickte mich in die Badewanne um zu sehen was passiert. Dort blieb ich erst mal und döste eine weitere Stunde, gestört von den Wehen, die nun doch intensiver wurden. Die Intensität änderte leider wenig am Befund, der Muttermund war noch immer bei drei Zentimetern, dafür war der Saum weg. 

Sophie verabschiedete sich mit der Prognose, dass es noch eine Weile dauern würde und sie erst in der Nacht oder am nächsten Morgen mit der Geburt rechnet. Wir sollten aber natürlich jederzeit anrufen, wenn die Wehen intensiver werden würden, dann würde Elke, kommen. 

Mein Mann fragte Sophie noch, was denn wäre, wenn es nun doch schneller ginge, sie lächelte und sagte, dass sie sich das nicht vorstellen könne, aber sie wären allzeit bereit und wir würden im Zweifel mit dem Rettungswagen ins Krankenhaus fahren.

Kaum das Sophie weg war, wurden meine Wehen intensiver und ich war vor allem sooo müde. Ich habe versucht mich vorm Fernseher abzulenken und zu dösen, aber liegen war einfach nur unangenehm. Mein Mann überredete mich wenigstens ein bisschen was zu essen. Ein paar Scheiben Knäckebrot später waren die Wehen schon unangenehmer. Liegen, gehen, stehen, Vierfüßler – irgendwie half alles nichts und ich habe mich wieder in die wohlige Wärme der Wanne verkrochen. In der Wanne schlief ich zwischen den Wehen immer wieder tief und fest ein, zu den Wehen zog ich mich in eine möglichst aufrechte Position und atmete konzentriert. Nach ca. einer Stunde schaute mein Mann mal nach mir, für den ich bis dahin keine Verwendung hatte. Ich bat ihn ein paar Stichpunkte zum Verlauf zu machen, damit wir später einen schönen Bericht schreiben können (und um ihn nicht komplett auszuschließen ; ) )

Nach einer Stunde bin ich aus der Wanne geklettert, mir war plötzlich alles zu warm. Ich bat meinen Mann noch einmal die Hebammen anzurufen, langsam wurde es ungemütlich und die Wehen kamen nur noch in vier Minuten Abständen. Elke, die Hebamme die nun Dienst hatte, hatte noch einen Hausbesuch und fragte, ob sie den noch wahrnehmen kann, oder direkt kommen soll. 

Gott sein dank musste ich mal wieder die heldenhafte mimen und ließ sie natürlich den Hausbesuch machen und so nahm alles seinen Lauf. Oft genug hat mir dieses vermeintliche Heldentum Probleme bereitet, aber dieses mal war es mein Glück...

Die kommende Stunde war sehr unangenehm. Die Wehen waren zwar kurz, aber so intensiv, dass ich zu meinem Mann, dass ich wohl doch eine PDA brauche, wenn das noch lange so weiter geht. Ich, die ich nie eine PDA wollte! 

Wir sind in den kühlsten Raum der Wohnung gewechselt, das Schlafzimmer und mein Mann war nun als offizieller Wehenmesser immer mit dabei. Ich bin in den vier Minuten zwischen den Wehen trotz der Intensität immer wieder eingeschlafen. Die Wehen habe ich nach wie vor versucht möglichst aufrecht zu bestreiten, aber es war keine echte Freude. Ich hatte die Uhr immer fest im Blick und zählte die Minuten bis Elke kam, in der Hoffnung, dass sie die rettende Lösung im Gepäck hat – aber die Zeit zooog sich. Um 14.45 Uhr war sie endlich da und mit ihr auch meine Sorgen, dass sich eventuell doch noch nichts getan hatte. Außerdem konnte ich mir so nicht mehr vorstellen ins Auto zu steigen, nicht mit diesen Wehen! 

Ich veratmete noch eine Wehe und stellte mich innerlich darauf ein, dass Elke nicht den erhofften Fortschritt verkünden würde. 

Elke untersuchte mich und sah mich groß an, ich sah meine Befürchtungen schon bestätigt, aber sie fragte mich erstaunt, ob ich noch keinen Pressdrang hätte. Der Muttermund war auf und das Köpfchen schon so tief, dass es so aussah, dass wir es nur noch mit dem Rettungswagen rechtzeitig ins Krankenhaus schaffen würden. Wir waren uns schließlich aber einig, dass es besser sei daheim zu bleiben, als im Rettungswagen am Straßenrand zu entbinden.

Nun durfte endlich auch mein Mann aktiv werden, er legte Müllbeutel als Matratzenschutz unter das Bettlaken, holte Handtücher und stellte den Heizstrahler ins Schlafzimmer. Elke lief derweil zum Auto um ihre Tasche zu holen und rief ihre Kollegin Elisabeth an. Und ich? Ich blieb ruhig, nun wurde alles gut, die Wehen waren nicht mehr schmerzhaft sondern produktiv und ich hatte den Geburtsort, den ich mir gewünscht hatte.
Während Elke am Auto waren, scherzten mein Mann und ich noch, weil uns beiden irgendwie eine Last von den Schultern gefallen war. 

Die Stimmung war also rundum gut, alle waren bereit unser kleines Wunder zu erleben.

Und dann ging es los, ich saß zwischen den Wehen am Kopfende unseres Bettes und bin zunächst zu jeder Wehe in den Verfüßlerstand gegangen. Ich hatte mit einem viel intensiveren Pressdrang gerechnet, aber der kam nicht und so schob ich nur sanft mit. 

Um 15.15 Uhr kam Elisabeth, die zweite Hebamme. Sie nahm zwischen den Wehen die Herztöne des Babys, die schön variabel blieben. Ich wechselte die Positionen und zwischen den Wehen unterhielten wir uns über Gott und die Welt, das Geburt so entspannt gehen kann, hätte ich kaum gedacht. 

Zwischendurch musste mein Mann einmal telefonieren gehen, als er wieder reinkam, zeigte Elke ihm das kleine Stückchen Kopf, dass zu sehen war. Damit war dann auch die Frage geklärt, wie viel mein Mann nun sehen „muss“ oder eben auch nicht. Ich habe den Kopf dann berührt und es fühlte sich ganz anders an, als erwartet – so weich, ganz weich. Mein Mann holte mir einen Spiegel und in der Tat, da war ein kleines, käseschmieriges Stückchen Haut zwischen meinen Beinen zu sehen. Anstatt mir den letzten Ansporn zu geben, wurden die Pausen zwischen den Wehen länger und ich sollte nun dreimal pro Wehe mit schieben. Um dem ganzen mehr Schwung zu verleihen, ging ich in die tiefe Hocke und Elke sagte mir, dass wir doch noch ins Krankenhaus müssten, wenn sie nicht bald mehr vom Baby sehen würde. Das in Kombination mit einem Blick auf die Uhr, die mir verriet, dass die Große bald abgeholt werden muss, verlieh mir dann die Motivation doch etwas mehr zu schieben. Ich wollte nicht, dass die Große nach so einem langen Tag in der Krippe doch noch woanders hin musste. 

Und nun ging es etwas vorwärts, um 16.45 Uhr sahen wir endlich das Köpfchen, bzw. eine kleine Pylone, die mal ein Köpfchen werden soll. Von da an blieb ich halb aufrecht sitzen und zog bei jeder Wehe meine Beine zu mir. Je tiefer das Baby kam, umso unangenehmer wurde es, das Kleine hat sogar im Geburtskanal noch gestrampelt und seine Schultern an meinem Becken gerieben. Elke und Elisabeth feuerten mich an wie eine Marathonläuferin auf den letzten Metern. Aber ich spürte auch, wie ich riss und konnte so nur mit halber Kraft mit schieben. 

Und dann war es soweit, das Kleine etwas ist raus geflutscht und noch ehe ich wusste, was passiert war sagte Elke: „Take it, it's yours!“, ein Satz der uns noch lange Gänsehaut bereiten wird. 

Wir bestaunten unser Wunder andächtig. Nach einem Moment fragte mein Mann nach dem Geschlecht und ich musste schmunzelnd nachsehen – mir war es noch immer egal, ich hatte ein gesundes Baby daheim auf die Welt gebracht, mehr zählte in dem Moment nicht. 

Es ist ein Mädchen, wir haben noch eine gesunde, kleine, zuckersüße Tochter bekommen! 

Gott sein dank, denn für einen Jungen hätten wir auch noch keinen Namen gehabt. 

Als die Nabelschnur aus pulsiert war, durfte Papa sie durchschneiden. Zunächst zögerte er, aber schließlich griff er doch zur Schere. 

Um 17.30 Uhr wurde die Plazenta geboren, die Elke auf ihre Vollständigkeit prüfte und uns dann erklärte. 

Elke und Elisabeth schauten dann noch nach möglichen Geburtsverletzungen und ich war sehr erleichtert zu hören, dass es nur zwei oberflächliche Risse waren. Während der Untersuchungen stillten wir schon das erste Mal, was auch ziemlich schnell sehr gut klappte. 

Schließlich am der große Auftritt des frisch zweifach Papas, er durfte mit seiner kleinen Tochter kuscheln, während ich ins Bad ging und duschte. 

Als ich wieder zurück kam, sah das Schlafzimmer schon wieder aus, wie am Morgen und nichts deutet auf die Geburt hin, die noch nicht mal eine Stunde her war. 

Der Papa ging los um seine große Tochter endlich aus der Krippe abzuholen und ich beging den größten Fehler des Tages. Anstatt mich voll und ganz auf mein Baby zu konzentrieren, musste ich alle Welt von unserem Glück unterrichten und tippte ohne Pause auf meinem Handy rum. Ich war so froh und happy, dass sie da war und das sie daheim kam, das sollten alle wissen – aber nun wäre es das einzige, was ich ändern würde. 

Und dann hörte ich die Tür, die große Schwester kam heim. Auf Papas Arm kam sie andächtig staunend ins Zimmer und wusste nicht so recht, was sie davon halten sollte – aber nach einem kurzen Moment war sie Feuer und Flamme und kuschelte mit ihrer neuen Schwester. 

Nach ca. 1,5 Std. verabschiedeten sich Elke und Elisabeth und ich konnte mein Glück noch immer nicht fassen!

Abends machte mein Mann Pizza und die Familie aus Deutschland rief an, sie hatten sich spontan getroffen um auf unser neues Familienmitglied anzustoßen. 

Mein Mann erklärte ihnen, dass eigentlich alles wie am Vortag sei, nur das der Bauch etwas kleiner sei und wir ein Baby da hätten und genau so fühlte es sich an. Unser Baby kam völlig selbstverständlich und wurde ebenso natürlich in unsere Familie integriert. Ich fühlte mich gut, die große Schwester war nicht eifersüchtig und der Papa war glücklich mit seinem Hühnerhaufen.

Rik - 15/12/2013 (NL)

Een zondagskind. Dat is onze Rik.

Precies een dag voor zijn uitgerekende verschijningsdatum, op een rustige zondagmorgen, kondigt onze zoon zich aan om half acht 's morgens. Precies na één week moederschapsrust - de te lezen boeken uitgelezen, de te drinken koffietjes gedronken - en de avond nadat we bij het eten van ons lievelingskostje het laatste seizoen van Mad Men uitkeken. Op het ideale moment dus. De todolijst was leeg. Het kind mocht komen. Kinderen voelen dat blijkbaar, wanneer alle vinkjes zijn afgevinkt. Buiten dat laatste grote vinkje dan.

De gsm er even bijgehaald, de 'contractions-app' geopend. En jawel, mooie intervallen van vijf minuten. Dit zijn weeën. Als zijn vader even wakker wordt, zeg ik dat "het weleens voor vandaag zou kunnen zijn".
Ik lees nog wat, en wacht tot iets na negen - het is tenslotte zondag voor iedereen - om het Zwanger In Brussel-nummer te bellen. Elke aan de lijn. Dat ik precies nog goed kan lachen - vroedvrouwencodetaal voor "het is nog niet voor meteen". Ze belooft 's middags langs te komen. Dat vrolijke voel ik overigens de hele dag. Zenuwachtig ben ik geen moment. Vreemd genoeg had ik dat heel anders verwacht. Maar blijkbaar doen je hormonen je je job doen zonder piekeren, als het moment van de waarheid aangebroken is. A woman 's got to do what a women 's got to do, of zoiets.

Zijn vader maakt terwijl ik in de douche sta mijn lievelingsontbijt klaar: verloren brood, met een verse appelsiensap erbij (*smelt). Ik eet tussen twee weeën door telkens een sneetje. Ik doe er lang over.
Ik vang alle weeën - tot de laatste toe - staand op, aan het aanrecht van de keuken, en wat later aan de eetkamertafel. We gooien de lakens nog even in de was en plooien ze - tussen twee weeën alweer - op. Ik maak ook mijn valiesje klaar, alsook een zakje voor de kleine man. Je hebt dus echt nog wel wat tijd voor het echt serieus wordt.

We kijken ondertussen erg uit naar de komst van Elke. Die zal ons immers vertellen wat de 'stand van zaken' is. Of de machinerie goed in werking is. Tot ons plezier blijkt het al goed vooruit te gaan. Elke spreekt de gevleugelde woorden "dat het voor vanavond rond een uur of negen toch zeker zal zijn", als de ontsluiting zo verder evolueert. Elke vertrekt, zegt rond vijf uur terug te komen, en drukt ons op het hart te bellen mocht er wat zijn.

Wij doen verder de weeën-rumba. Want zo voelt het soms, gezien rechtstaan de enige ietwat comfortabele houding is, wiegend met de heupen. (De weeën zitten voornamelijk in mijn bovenbenen, lijkt het.) We luisteren naar een jazzplaat van Benny Goodman, gewoon thuis in de living.

Af en toe onderbreek ik de cadans even voor een douche. Waarbij zijn vader zich even ongerust uitlaat over de stevigheid van het bijgemetselde douchemuurtje. "Of ik misschien toch liever tegen de achterwand zou willen duwen, in plaats van tegen de zijwand." Een vrouw in arbeid is behoorlijk fors. Dat zal hij later op de dag beamen. Hij voedert me trouwens ook de hele namiddag druivensuiker en geeft me een waterfles aan, als een goede wielersoigneur. Zo voel ik me trouwens ook. En hij ook denk ik. Ik moet de koers uitrijden. Dat kan hij niet voor mij doen. En met 'compassie' ben ik niets, wel met een goede coach. En dat is hij. In stilte. (Het is erg storend als iemand praat als je een wee hebt, zo ergens vanaf het moment dat je over de helft bent. Omdat je je zo hard moet focussen op die wee, en dus niets verstaat van wat er gezegd wordt. Laat staan dat je kan antwoorden. Elke begrijpt dat overigens wonderwel. Die zwijgt gewoon als er een wee passeert: "doe deze maar eerst even".)

Ik doe, sla me dood waarom, overigens ook nog doorheen de dag ergens mascara op terwijl ik uit een van mijn douches kom. Wat zal resulteren in geboortefotos met een panda-oog.
In de namiddag worden de weeën zwaarder, en de tussentijd korter. Zij vader masseert af en toe mijn rug, wat heerlijk ontspant. Tegen vijf uur belt Elke ietwat ongerust, "dat ze nog niets van ons gehoord heeft." Ze is onderweg, en ik raak plots in paniek dat ze niet op tijd zal zijn. Er zit nu nauwelijks nog een of twee minuten tussen de weeën.

Het was ons plan om in Ukkel te bevallen, in Sint-Elisabeth, met de vroedvrouw. Maar tegen dat Elke er is om zes uur, ben ik er helemaal niet meer zeker van dat ik nog in Ukkel zal raken - wij wonen in het centrum. Ik wil immers NIET ZITTEN. "Kunnen we niet met de bus gaan, dan kan ik staan?", stel ik compleet onnozel voor. Dat kan niet, maar er is wel een andere optie: Sint Jan, op 5 minuten van onze deur. Elke belt of er een verloskamer vrij is, en off we go. Enfin, minder vlot dan dat ik het hier schrijf. Elke helpt me in mijn All Stars, de vader komt nog met sokken aanzetten maar die zijn overbodig.

Gezien de vader ons boeltje nog in de wagen moet laden, stelt Elke me de vraag of ik met haar of met hem wil meerijden. Ik ga voor de ZIB-mobiel. Twee rode lichten, drie weeën en een blokje om - parkeerplaats! - staan we voor spoed. Oh ja, ik puf ook nog een wee weg tegen de gevel van ons huis en tegen een geparkeerde auto. In een roes duwt Elke me spoed binnen, waar we - lijkt het - onnoemelijk lang aan een loketje moeten staan. Daar puf ik nog een wee weg. En ik bied bij deze ook mijn excuses aan de vriendelijke verpleger die me vroeg' "Schatteke, wil jij geen rolstoel". Waarop ik de repliek "Nee, ik wil staaaaaaaaan" snauwde. Eens de paperassen ok, duwt Elke me een dienstlift in. Een slimme zet, gezien het gegrom dat ik ondertussen uitstoot tot vreemde blikken van mee-lifters zou leiden.

Op het verloskwartier krijgen we meteen een verloskamer met bed, bad en bal. Gezien ik nog altijd alleen maar wil 'staaaaaaaan' maar er hier noch aanrecht nog eetkamertafel aanwezig is, grijp ik het karretje van de monitor vast. Dat wordt mijn vriend voor het komende uur. Tegen dat de vader er is, zijn mijn weeën plots anders. Ik schreeuw de longen uit mijn lijf. De vader hoefde blijkbaar niet lang te zoeken naar de verloskamer. "Mijn vrouw is net binnengekomen." Alle hoofden wezen op de gang naar mijn 'kot'. Dat met die zottin zonder epidurale. Dat is toch de blik die de op de gang wachtende mannen hem toewierpen.

Wanneer de vader er is, begint Elke te zoeken naar een geschikte bevalhouding. Bad? Nee, gezien je daar niet in kan 'staaaan', natuurlijk. Het baarkrukje? Ik ben niet echt geïnteresseerd, maar gezien ik Elke al sinds een uur of wat als mijn 'guru' gehoorzaam, probeer ik het ding. Eens ik zit, blijf ik zitten. De vader zit achter me, op een bal, terwijl ik zijn knieën fijn knijp. Elke redt zowel mijn stembanden - "je zal nu toch echt moeten stoppen met roepen als je morgen nog iets wil kunnen zeggen" - als de vaders knieschijven - "hou je anders eens aan de rand van het krukje vast".

Vanaf het moment dat Elke 's avonds bij ons binnen kwam tot op het allerlaatst vraag ik haar met regelmaat van de klok "of ik het wel zal kunnen". Vreemd genoeg ben ik het aan het kunnen, maar besef ik dat niet tot ik ongeveer aan mijn laatste perswee ben. Ik ben ook doodbezorgd over onze zoon, ik volg de hartmonitor ongerust. "Doet ie het nog goed?". Dat doet hij, en nu nog trouwens. Elke zit (gewoon 'in burger' zoals ze het zelf noemt) in kleermakerszit voor ons en doet - lijkt het - niet meer dan vertrouwen geven. "Doe maar, je bent goed bezig. Goed zo, herpak even je adem, en doorgaan." Nog zo'n wonderlijke coach.

Na twintig minuten persen - in relatieve stilte overigens, je hebt plots al je energie nodig voor het echte werk - duwt Elke plots op het belletje om de vroedvrouw van het ziekenhuis erbij te halen. Paniek bij mij: "Er is iets aan de hand hè?". Waarop Elke geruststellend: "Maar nee, hij gaat gewoon geboren worden." En dat doet hij. Amper anderhalf uur nadat we in het ziekenhuis toekwamen. Rik. Zo hard we naar hem hebben verlangd, zo rustig is hij geboren. Hij wordt op mijn borst gelegd, en krijgt zo'n koddig mutsje op. Elke meet de schade op en zet met heel zachte hand twee kleine hechtingkjes. Peanuts, terwijl ik zo bang was voor de gevolgen in het rampgebied. Samen met de vader meet en weegt ze Rik, mijn bed wordt zo gerold dat ik dat eerste gespartel van onze kleine man goed kan zien. 50 centimeter en 3,3 kilo. De perfect gemiddelde baby. Na een perfect normale zwangerschap, die na de eerste vreemde maanden ook vooral een hele mooie en warme tijd was. Wij zijn eigenlijk allebei zondagskinderen, Rik en ik. 

Octave - 8/11/2013 (FR)

Vendredi 8/11
Le matin : en route pour le car-wash et petit thé chez Namasthé en attendant, je relis les chapitres sur la douleur du livre Isabelle Brabant, cela me fait du bien de “réviser”. Je marche beaucoup, je sens que je commence à avoir quelques contractions.
Ensuite je rentre à la maison, vais au Delhaize à pieds pour quelques courses et rdv chez la sage femme à 12h30. Je suis déjà à 1.5 cm d’ouverture!!!! How exciting!!!!!
En allant aux toilettes, je perds le bouchon muqueux, je suis émue!!
A ce moment précis, je sais que “c’ est en route”!!
Je vais voir Alexia W. comme prévu, ses travaux, sa maison, on papote, du prénom, entre autres. J’ai quelques contractions légères.
Je vais à l’école, chercher les garçons, rencontre Foulik, Muriel, Candice, elles me disent que j’ai l’air en forme, je confirme :-)
Je parle avec les Juf (Karolien 3kk et Elodie 1kk), Elodie dit que Félix est difficile, elle ne le reconnaît pas, “on sent que la naissance approche” me dit-elle, je lui confirme que ce sera pour ce w-e! Karolien me parle d’Hadrien et de son passage en 1LJ on fixe rdv jeudi pour un débrief après 2 matinées de 4h en 1LJ.
Retour à la maison et goûter avec Lorraine et ses filles. Elles quittent à 17h30. Je rappelle Géry qui est de retour de BSI après la chasse.
18h : j’appelle Elisabeth la sage femme, Géry arrive et donne le bain aux enfants

En attendant, je continue à faire le repas, ranger le linge, préparer, nettoyer, ...

19h15 :Géry couche les enfants, la sage femme arrive, on la présente aux enfants et on annonce qu’elle est là car le bébé va arriver.
Ils s’endorment sans soucis.

Elle m’ausculte, je suis à 4-5 cm... ça a bien travaillé depuis ce midi! Je veux prendre un bain, me relaxer après ma journée marathon. Elle installe son matériel dans la sdb.
19h50 : je suis dans le bain

Mmmmmhhhh
Bougies, Armenian Spirit, lumières tamisées, chaleur.... Je me relaxe à 100%

20h00 : Elke, la 2ème SF arrive.
On plaisante entre les contractions, je demande à Géry de coller le schéma de Aline (hypno birth) avec les contractions, j’ai besoin d’objectiver ce qui arrive.
Pendant les C, je demande le silence total, sauf la musique, Géry m’effleure la peau, et appuie de temps à autre sur mon épaule pour me faire descendre au plus profond de moi-même. Je demande à Elke son avis sur le moment de la naissance, elle me dit que le bébé arrivera encore “aujourd’hui”, vers 22h, je sais à ce moment-là que je peux “rentrer dans mon match”, la partie ne sera pas longue, cela me fait du bien de le savoir à l’avance.
Les contractions s’intensifient, je garde les yeux sur le schéma d’Aline, je reste ultra concentrée, j’accompagne chaque contraction de mon souffle, l’air que j’inspire se promène dans mon corps, il accompagne le bébé dans sa descente, je lui montre le chemin, je souffle et je réinspire pour continuer à éclairer sa route. Je suis avec mon bébé, je descends avec lui, je l’accompagne de mon souffle, je visualise sa descente. Je reste concentrée à chaque contraction, pas une ne m’échappe, chacune d’entre elle est l’occasion pour moi d’explorer mon corps. Subtil équilibre entre concentration extrême et lâcher prise total.

Vers 20h45 je commence à avoir envie de pousser, et je dis à Elke que j’ai peur de ne pas arriver à “bien” pousser, elle me rassure, me dit que tout va bien se passer. Elke me dit de sortir du bain et aller aux toilettes (vider la vessie pour faire plus de place), je m’exécute, Géry m’accompagne, et sur le trajet (environ 2.50 m!!) j’ai encore 2-3 bonnes contractions, je me pends à Géry. J’ai l’impression qu’il est un rocher, solide, présent, fort, puissant, qu’il me soutient, tout ce dont j’ai besoin à ce moment précis.

Elisabeth va encore m’examiner pour voir où en est le col;; entre deux contractions, Géry quitte la sdb, l’ouverture est à 8cm mais elle ne sent pas la tête du bébé, la poche des eaux est prête à exploser!
Quelques secondes après, quand Géry est de retour dans la sdb, une contraction, une irrésistible envie de pousser et la poche éclate! Je suis sur le lit et après m’être inquiétée de la couleur du liquide (clair!) je n’ai qu’une envie : retourner dans le bain.

Personne n’est pour...
J’y retourne quand même!! Je m’y agenouille...

Je dis que le bébé arrive, je sens sa tête entre mes jambes, dans le bain, je suis positionnée du “mauvais” côté, du coup, personne ne voit ce qui se passe.
21h15 : Les sages-femmes me disent de me lever, à ce moment-là, je pousse une fois et le bébé arrive,Elisabeth l’attrape, et me le donne, je ne peux pas le lever contre ma poitrine car le cordon est autour de ses pieds!

Je sors du bain et je me couche sur le lit, heureuse qu’on y soit déjà, fière d’avoir eu un si bel accouchement et consciente de l’importance de se faire confiance. Merci à ma soeur M-A qui me l’a répété une semaine avant : “tu peux avoir confiance, ça va bien se passer, j’en suis convaincue”.
Ensuite, je suis sur un nuage, Octave pleur beaucoup, mais j’aime ses cris! Ils sont ceux d’une arrivée très spéciale dans la vie, ce sont des cris de joie et de victoire!
21h25 : les SF me demandent un dernier effort pour sortir le placenta, il sort sans difficultés, il me semble ENORME. Elke me montre la “maison du bébé” pendant 9 mois. On ne souhaite pas spécialement le conserver...
L’émotion est forte et le climat est très serein, à l’image de la soirée que nous venons de passer, profonde, intime, calme, relax, ancrée, comme je les aime!! Merci Octave, Géry, Elke, Elisabeth, Aline! 

Lola - 11/9/2013 (NL)

Toen ik in de nacht van 3 op 4 september plotseling weeën kreeg, was ik superblij. Ik was al een hele tijd vol ongeduld op onze spruit aan 't wachten: ik had het gevoel dat ze lang voor de uitgerekende datum van 5 september al daar zou geweest zijn... Groot was dus mijn teleurstelling toen de weeën zomaar ophielden (had ik met de eerste nooit meegemaakt) en ik uiteindelijk nog een week zou moeten wachten. Ik was niet alleen ongeduldig, maar ook een beetje ongerust: tijdens de laatste zwangerschapsmaand had ik voor 't eerst CMV doorgemaakt en een gynaecoloog van het Sint-Elisabeth ziekenhuis in Ukkel had me proberen overhalen om de bevalling zo snel mogelijk in te zetten, zodat de kans op overdracht naar het baby'tje kleiner zou zijn. Omdat ik graag terug thuis wilde bevallen en omdat we nergens een wetenschappelijk bewijs vonden ter staving van de bewering dat een langere zwangerschap meer kans op CMV voor de baby zou betekenen, besloten we het advies van de gynaecoloog te negeren. En ging ik dus nog 6 dagen overtijd.

Op 10 september kondigden er zich weer weeen aan, maar ze waren onregelmatig en zwak. Gelukkig zetten ze zich dit keer wel door en op 11 september (wat een datum!...) om 9 uur 's ochtends begon het menens te worden (plotseling wel krachtige weeen, en om de 5 minuten). Ik had nog goed kunnen ontbijten en de oudste was ondertussen naar de creche. Ik was heel blij dat het moment eindelijk aangebroken was. Ik contacteerde de vroedvrouwen van Zwanger in Brussel en niet veel later was Elisabeth – die nog niet zo lang geleden nieuw begonnen was bij Zwanger in Brussel – al daar. Ze hield nauwgezet in 't oog hoe ver ik al was en luisterde regelmatig naar de harttonen van het baby'tje. Pas rond 11 uur werden de weeen iets of wat pijnlijk en het was moeilijk in te schatten hoe lang het nog zou duren. Elisabeth gaf me een verlichtende onderrugmassage bij elke wee en moedigde me – samen met Jon – aan. Er werd wat over en weer gebeld met Elke – de tweede vroedvrouw die zou afkomen vlak voor de bevalling en een baarkruk zou meebrengen (zodat ik terug op dezelfde manier zou kunnen bevallen als de vorige keer: in onze slaapkamer, op het baarkrukje, leunend tegen Jon die op een stoel achter me zou zitten).

Toen het bijna 13 uur was, werd het plotseling menens en ik voelde dat de baby niet langer op zich zou laten wachten. Ik vroeg Elisabeth of ik mocht gaan zitten en ze antwoordde onmiddellijk “maar natuurlijk”, maar had niet door dat ik wilde gaan zitten om te persen, denk ik. Ik bleef verbazend rustig - moeten de hormonen of andere vreemde stoffen geweest zijn - en commandeerde Jon om het opstapje (dat standaard onder de lavabo staat) en de kom (ook standaard daar, om de badkamer te kuisen) voor de stoel te zetten en achter me plaats te nemen. Hij deed dit, maar zei er meteen bij dat hij wel weer even zou weggaan om open te doen voor Elke, omdat zij elk moment zou kunnen toekomen. Achteraf bekende hij dat hij ook nog even weg wilde om iets te eten, want hij kreeg zo stilaan wat honger. Daar bleek helemaal geen tijd meer voor te zijn, want vlak na m'n eerste perswee informeerde Elisabeth ons tot onze grote verbazing heel rustig dat het hoofdje was geboren en dat de baby zich nu draaide voor het vervolg. Bij de volgende perswee was Lola daar! En ondertussen stond Elke bij ons voor de deur, met al het materiaal ;-)

Ons nieuwe kleine meisje bleek tot onze grote verbazing een enorme rode vlek over de hele linkerhelft van haar gezichtje te hebben. Ik dacht dat dit misschien iets met de bevalling te maken had en hoopte dat we het gewoon zouden kunnen wegvegen. Ondertussen weten we dat dit niet het geval is en we informeren ons momenteel over de gevolgen en mogelijke behandelingen. Maar hopelijk is het enkel een esthetisch probleempje.

Ons meisje begon direct heel goed te drinken aan de borst en de nazorg kon beginnen. Jon – ondertussen ervaringsdeskundige – knipte de navelstreng vakkundig in tweeën. Omdat de bevalling zo snel gegaan was, had ik een scheur die 2 hechtingen vereiste. Verder kondigde zich ook nog wat bloedklonters aan, was ik snel duizelig en had ik krachtige naweeën. Ik moest ook nog een beetje verwerken hoe snel alles gegaan was en hoe het zat met die vlek in Lola's gezichtje. Maar die ongemakken verdwenen in het niets bij het zalige gevoel dat we ons prachtige meisje eindelijk in onze armen konden sluiten en dat we dit konden doen in alle intimiteit in ons eigen huisje. Achteraf, na het binnenbrengen van 3 urinestalen van onze pasgeborene, bleek trouwens dat ze nooit CMV heeft overgekregen van mij, ook al was ik uiteindelijk nog 6 dagen overtijd gegaan.

Nadat de vroedvrouwen goed voor ons gezorgd hadden, genoten Jon en ik samen van het gezelschap van onze nieuwe aanwinst (“jaaaaren plezier”, zo verzekerde een vriendin me in een kaartje achteraf ;-)) en verwittigden we familie en vrienden. Ons meisje zag er prachtig uit, met een rozig velletje en een mooi rond hoofdje - heel wat anders dan het verrimpelde blauwe smurfje met uitgerekt koppetje dat we te zien kregen na m'n eerste bevalling. Toen grote zus (1,5 jaar en ineens precies dubbel zo groot en dubbel zo zwaar geworden op 1 dag tijd!) 's avond thuis kwam van de creche (met behulp van een vriendelijke verzorgster), was haar eerste reactie: “pop!”. En dat was het verhaal van de geboorte van ons tweede poppemieke.

Maaren - 12/1/2013 (NL)

Wat voorafging...

Thuis bevallen?? No way!
Geen haar op mijn hoofd dat daar een jaar geleden aan zou gedacht hebben. Het leek me een te groot risico. Wat als er iets zou misgaan? Ben je dan niet beter af in een ziekenhuis?

Ook Michaël zag het niet zitten, dus eigenlijk was het geen optie... Zoiets moet je met twee beslissen, daar moet je je allebei goed bij voelen. Zo'n moment is al spannend genoeg dachten we, dat we die extra spanning en stress van een thuisbevalling wel konden missen. Voor twee controlefreaks leek een ziekenhuis ons ‘veiliger’.

Maar… soms lopen de dingen anders… 

Soms lopen de dingen zoals ze lopen...

Begin november volgden we bij Zwanger in Brussel de info-avonden. Vrienden van ons hadden aangeraden om ernaar toe te gaan. Ze hadden er zelf veel aan gehad. Nadat we de website hadden bekeken, leek het ons wel een goed idee om ons in te schrijven...

Tot dan had ik bewust nog niet veel gelezen over bevallen. Het schrikte me een beetje af. Ik vroeg me af hoe het zou zijn, hoe ik met de pijn zou omgaan, of ik het wel zou kunnen... 

En zo gingen we dus 6 november voor de eerste keer naar Zwanger in Brussel. De eerste info-avond ging over arbeid en bevalling. Spannend! We waren er als eerste en werden warm onthaald: een tasje thee, een stukje cake, M&M's (mmm, dat zat alvast goed!)... De uitleg die nadien volgde, stelde eigenlijk vooral gerust en gaf veel vertrouwen... We werden volledig ondergedompeld in alles wat te maken had met oefenweeën, harde buiken, ontsluiting, het belang van ontspannen, tips voor de partner,...  Op het einde van de avond hadden we meer zicht op wat ons binnenkort te wachten stond. Al leek het nu nog allemaal wel wat ver weg. Ik was op dat moment 7 maanden zwanger.

De volgende infoavonden stelden ons elke keer wat meer gerust. Af en toe kwamen thuisbevallingen ter sprake. Als er verteld werd over hoe het er soms in een ziekenhuis aan toe ging, schrikte me dat ook wel weer af en leek een thuisbevalling me misschien iets om te overwegen. Mezelf kennende en wetende welke 'standaardprotocollen' er in een ziekenhuis vaak worden doorlopen en hoe je moet opkomen voor wat je zelf wil, of dingen in vraag moet stellen,… Het deed me af en toe toch nadenken hoe het dan zou zijn om in een ziekenhuis te bevallen... Maar ach, misschien viel dat ook allemaal wel mee?

Enkele weken later gingen we naar een infoavond in het ziekenhuis waar we zouden bevallen, waarin er o.a. een bezoek aan het verloskwartier op het programma stond en we ook uitleg kregen over arbeid en bevalling. Je kon maar beter goed voorbereid zijn voor een eerste bevalling, dachten we zo...

Maar… wat een verschil met het onthaal bij Zwanger in Brussel... Er werd een powerpointpresentatie afgerammeld op een heel snelle, rationele manier, met amper ruimte voor vragen of bedenkingen en voor het emotionele. We keken elkaar aan en voelden allebei dat dit ons ding niet was. Toen ik een vraag stelde over zittend bevallen en of er een baarkruk aanwezig was in het ziekenhuis, werd ik half uitgelachen... en kreeg ik uiteindelijk nog geen antwoord op mijn vraag. Het was duidelijk dat de vroedvrouw in kwestie geen voeling had met het publiek dat voor haar zat: allemaal mensen die voor de eerste keer zwanger waren.

Na 50 minuten stonden we buiten... Verbijsterd en ’half in shock’... "Misschien dan toch maar thuis bevallen", zei Michaël lachend. “Tja… als ik die vroedvrouw zou hebben bij mijn bevalling, dan zou ik misschien nog in staat zijn om het op een lopen te zetten naar huis…”

Wellicht hadden we gewoon geen geluk met de vroedvrouw die de uitleg deed, en was het de zoveelste keer dat ze de uitleg deed, maar dan nog. Mensen die naar zo'n avond komen voor een eerste kindje zitten toch vaak met vragen, twijfels,... en die neem je niet weg door als een sneltrein je uitleg te doen en daardoor geen ruimte te laten voor vragen.

Prenatale kiné in het water...

Intussen was ik ook gestart met prenatale kiné bij Elsie Huybrechts, een super enthousiaste kinesiste in Wemmel. Ze gaf me tips voor de houding van mijn rug en deed ook een aantal sessies met mij in het zwembad. Heerlijk om de zwaartekracht even niet te voelen werken in het water... Ik genoot ervan. Ik leerde bij haar vooral om te focussen op mijn ademhaling en rustig te ademen. Het klonk allemaal goed in theorie, maar zou ik dat op het ogenblik zelf inderdaad nog kunnen?

Ik merkte dat ik steeds vaker mijn buikademhaling probeerde toe te passen als ik bijvoorbeeld pijn had aan mijn rug. De focus op iets anders proberen leggen dan de pijn. En soms lukte dat goed, maar soms ook niet... Maar hoe meer ik het deed, hoe beter het precies ging. Of beeldde ik het me toch maar in?

De maanden voor de bevalling had ik het gevoel dat ik nog veel dingen moest doen 'voor mezelf', en ook nog veel vrienden wilde zien. Alsof mijn leven zou stoppen na de geboorte van onze ukkie... En dus schreef ik me ook nog in voor een cursus kalligrafie. Maar ook mindfulness stond nog op het programma. Ook hier werd het belang van de ademhaling vaak benadrukt... De ademhaling als anker, als iets waar je altijd kan naar terugkeren. Niet zozeer specifiek voor de bevalling, maar ook in het gewone leven.. 

Alles wat kon helpen om de bevalling goed te laten verlopen en ervoor te zorgen dat ik ontspannen was, was welkom. En dus probeerde ik regelmatig mijn mindfulness-oefeningen te doen...

Arbeid aan huis?!

Nadat de info-avonden bij Zwanger in Brussel gedaan waren, waren we er nog meer van overtuigd dat we een vroedvrouw aan huis wilden laten komen voor de arbeid aan huis. Velen zeiden wel: "je moet zo lang mogelijk thuis blijven en niet te snel naar het ziekenhuis vertrekken", maar ja, hoe lang is dat dan? We zouden beide meer op ons gemak zijn als er een vroedvrouw zou komen... Alleen was de vraag: zouden ze tot in Relegem-city willen komen vanuit Brussel? We kregen eerst de gegevens door van een vroedvrouw die hier meer in de buurt woonde, maar zij deed dit werk niet meer. Uiteindelijk smeten we het op een akkoordje met de vroedvrouwen van Zwanger in Brussel. In ruil voor het oppompen van hun zitballen (die echt wel wat nieuwe zuurstof konden gebruiken ), kwamen zij tot in Relegem!! Yes!!! Het eerste compromis met de vroedvrouwen werd gesloten...

Half december volgde nog een afspraak bij Elke om ons dossier in orde te brengen... Ook dan weer gingen we met een gerust gevoel terug naar huis. Tijdens de consultatie bracht Elke het thuis bevallen nog eens ter sprake, maar ook dan waren we er nog niet echt zeker van en vertelden we over onze twijfels waarom we het niet zouden doen... Elke luisterde en probeerde ons zeker niet te overtuigen.

De week nadien hadden we terug een afspraak in het ziekenhuis, deze keer niet bij mijn gynaecoloog, maar bij een vroedvrouw... Een andere aanpak. Niet onvriendelijk, maar kordater. Enfin, ik weet het niet goed. Ik had er geen goed gevoel bij... Het deed me weer twijfelen: ga ik het wel kunnen allemaal? Ik kreeg ineens weer schrik om te bevallen. Gelukkig kon ik telkens bij Michaël terecht met mijn twijfels en onzekerheden... en slaagde hij erin me gerust te stellen... 

Ik probeerde de dagen nadien niet te veel na te denken over negatieve bevallingen en vooral de focus te leggen op het positieve en de rust te bewaren... Ik las ook in het boek 'Veilig doorheen de kraamtijd', geschreven door een Hollandse madam, waar thuisbevallingen veel meer ingeburgerd zijn dan in België, en waar het eerder uitzonderlijk is als je in een ziekenhuis bevalt... Het gaf me opnieuw een rustig gevoel en meer vertrouwen.

Ook door zelf nog te lezen op de site van Zwanger in Brussel en 'geruststellende' sites van vroedvrouwen, groeide zo geleidelijk iets meer weerstand tegen een ziekenhuis en iets meer geruststelling in een eventuele thuisbevalling... 

Ook bij Michaël merkte ik dat hij er zeker niet volledig meer tegen was zoals enkele maanden geleden... Maar we wilden ons er zeker niet op vastpinnen... Toch stuurde ik al een voorzichtig mailtje naar Elke: "Stel dat.... we toch thuis willen bevallen, kunnen we dat dan op de moment zelf nog beslissen? Moeten we zelf veel extra materiaal voorzien of niet? Komen we best nog eens tot bij jullie eerst?"

We mochten zeker nog een afspraak maken, maar ja bij wie dan, en wanneer en...

Uiteindelijk kwam het er niet meer van.

We vertelden tegen andere mensen wel dat er een vroedvrouw aan huis zou komen, maar niet dat we eventueel-misschien-wie-weet wel overwogen om eventueel-misschien-wie-weet thuis te bevallen. Iedereen is altijd snel met commentaar en met z'n eigen mening en daar had ik echt geen zin in. Ik wilde me niet op voorhand verdedigen voor iets dat eventueel-misschien-wie-weet zou gebeuren...

Ik probeerde ook om me niet te veel vast te pinnen op hoe alles zou verlopen, op welke manier ik wilde bevallen,... Gewoon het moment proberen afwachten en vertrouwen op mijn gevoel.

Ik probeerde na de kerstvakantie ook alle wijsheden die ik gelezen of gehoord had over bevallen op 'mijn ficheke' te zetten... Korte zinnen of ideeën die me moed konden geven. Af en toe las ik het opnieuw.

Een koude, zonnige dag, liefst met wat sneeuw…

December was echt een sombere maand geweest... Deprimerend weer. Geen weer voor mij...

Januari zou hopelijk mooier worden... Ik hoopte dat ik zou bevallen op een zonnige koude dag (liefst met nog wat sneeuw, dat zou het helemaal 'af' maken)

11 januari 2013

Die vrijdag gingen Michaël en ik nog een pyjama kopen voor in ‘t ziekenhuis. De laatste stuks konden toegevoegd worden aan mijn valies voor 't ziekenhuis. Nog zoiets: mijn valies... Meer dan een maand voor de uitgerekende datum vroegen mensen me of mijn valies al klaarstond? Neen, natuurlijk niet. Ik was er vrij gerust in dat onze Ukkie nog even op zich zou laten wachten, dus waarom zou ik dat ding al klaarmaken? En zo'n grootse dingen moesten er ook niet mee, dus dat kon nog altijd op de moment zelf... Enfin, uiteindelijk was mijn valies eind december toch ongeveer klaar, buiten mijn pyjama dus... (Of misschien was er ergens in mij toch al iets dat voelde dat ik toch niet naar het ziekenhuis zou vertrekken, wie weet?)

Dus waar zaten we? Ah ja, die vrijdag... Een rustige dag verder. We deden in de namiddag nog een siësta… Ah ja, nog zoveel mogelijk rusten voor de bevalling en “profiteert er maar van, want binnenkort zal ’t gedaan zijn”, zeiden velen ons…

Die avond konden we beiden niet goed inslapen... We babbelden nog wat. Hoe zou het hier binnenkort zijn met ons drietjes? Hoe zou ze eruit zien? Wat voor karaktertje zou het zijn...?

Uiteindelijk vielen we dan toch in slaap rond 1u.

12 januari 2013

Om 5u werd ik wakker van de pijn... Waren het nog oefenweeën of waren dit nu de echte weeën waar ze van spraken? Ik kon niet meer blijven liggen en ging naar 't WC. Waren mijn vliezen gebroken of was het de slijmprop die er verder uitkwam? Het was me nog niet helemaal duidelijk. Dan maar weer proberen te gaan slapen. 

'Ik moet nog slapen', dacht ik heel de tijd. Ik had gelezen dat je best nog wat probeerde te slapen als je weeën begonnen zodat je uitgerust zou zijn voor de bevalling... Maar van liggen en slapen kwam niet veel meer in huis. Elke keer als ik me terug neerlegde, kwam er een nieuwe wee aanzetten en blijven liggen deed dan precies nog minder deugd dan even rechtstaan.

Rond 5.45u maakte ik Michaël wakker... Ik voelde toch wel pijn die anders was dan de dagen voordien. 

"Waarschijnlijk toch oefenweeën die wat erger zijn... Kan je nog spreken tijdens je weeën?" 

"Eu, nee, ik denk het niet..."

En telkens maar denken: 'ik moet nog slapen!!’ Maar neerliggen ging niet echt meer.

Michaël stelde voor om ons in de living te installeren zodat ik half liggend nog wat TV kon kijken om mijn gedachten te verzetten. Hij installeerde een heus prinsessenbed voor mij met fleecedeken en het donsdeken. Intussen nestelde Michaël zich in de zetel en verzonk in een diepe slaap. 

'Mmm, gezellig dacht ik, nog wat snoezelen in de zetel'. Maar daar kwam niet veel meer van in huis. Ik voelde de weeën nu toch wel snel komen. Intussen bleven de herhalingen van het nieuws doorgaan en zag ik nog maar eens tijdens het weerbericht dat het een koude, zonnige dag zou worden volgens Sabine Haagedooren. Wauw! Ik wilde bevallen op een koude, zonnige dag... Ik zag de zon opkomen in de verte… Zou het dan toch...?

Tijdens de weeën probeerde ik op mijn buikademhaling te letten en daar op te focussen. 

Intussen was ik toch wel vrij zeker dat mijn vliezen gebroken waren...

Dan toch maar bellen naar de vroedvrouw?

Rond 9u dacht ik dat het misschien toch niet slecht zou zijn om de vroedvrouw te bellen. Ik maakte Michaël wakker. Amai, hij moest van ver komen!! Ik had vrij snel Katlijn aan de lijn... Ik vertelde wat ik voelde... dat ik om de 10 minuten weeën had die ongeveer een minuut of langer duurden. Eigenlijk had ik al weeën om de 5 minuten denk ik, maar ik wilde ook niet te veel overdrijven of haar te snel voor niets laten komen.

Ze stelde me gerust "Ja, dat is ok, heel goed, ik zal rond 10.30-11u eens langskomen. Tenzij de weeën toch sneller beginnen".

Tijdens het telefoongesprek voelde ik terug een wee opkomen en het lukte me niet meer om verder te bellen. Ik gaf de telefoon door aan Michaël en ging nog maar eens naar 't WC. Spreken tijdens een wee ging dus niet meer, dus waren het toch wel echte weeën .

Michaël stelde voor om een douche te nemen... De douche deed inderdaad deugd! De warme douchestralen op mijn rug en buik verlichtten te pijn wat en op die manier kon ik mijn focus ook wat op het water leggen en niet op de pijn. Ik zat neer in bad en Michaël liet het warme water over me stromen... 

De weeën kwamen nu sneller. Michaël stelde voor om eens te timen. Ze kwamen nu om de 2 minuten. "Amai, dat gaat hier wel hard", zei Michaël. Hij besloot om toch maar terug te bellen naar Katlijn. Ze zou direct vertrekken…

Ik ging wat op mijn zitbal zitten in de living... Het lukte me nog steeds om een diepe buikademhaling te doen. 

Niet veel later kwam Katlijn binnen. Ze nam rustig haar tijd en luisterde naar de harttoontjes van onze baby. Dat was allemaal ok. Vervolgens stelde ze voor om me eens te onderzoeken. Ik ging terug naar de slaapkamer en toen bleek dat ik al 5,5 à 6 cm ontsluiting had. Wow, amai, keigoed! Ik verschoot er zelf van dat ik al ‘zo ver was’... 

Katlijn zei dat ik toch binnen dit en een uur zou moeten vertrekken naar het ziekenhuis. Michaël en ik overlegden heel even, maar het was al vrij snel duidelijk dat ik rustig thuis wilde blijven. Ik zag de rit naar het ziekenhuis niet meer zo zitten en ik voelde me ook wel goed thuis, dus ja, waarom niet?

Ik ging terug wat op mijn bal zitten en bleef me focussen op mijn ademhaling. Ik probeerde ook het beeld van de wisselbaden op te roepen en me daar op te focussen. Katlijn zei dat ze uiterlijk niet aan mij kon zien of ik pijn had of niet... Ik was toch wel wat trots dat ik tot nu toe vrij goed met de pijn kon omgaan...

Michaël en Katlijn waren intussen in de weer om alles klaar te zetten voor de bevalling. Ik hoorde op de achtergrond "twee emmers, handdoeken, washandjes, een pot kokend water om wat dingen te steriliseren". 

Katlijn luisterde regelmatig naar de harttoontjes en die waren altijd ok. Goed zo!

Toen ze me opnieuw onderzocht, zat ik aan 7 cm. Oei, ik had gedacht dat het al meer zou zijn... Maar goed, het ging vooruit, dus dat zat snor!

"Voor het donker wordt, zijn jullie mama en papa", zei Katlijn... Een zin die ik niet meer zal vergeten.

Ik mocht nog even op de zitbal hangen. Nu begonnen de weeën heftiger te worden... Ik had Michaël graag bij me om in z'n hand te knijpen en zijn aanwezigheid te voelen. Voordien hadden we het er vaak over gehad op welke manier hij aanwezig kon zijn en wat hij kon doen... 't Is op voorhand natuurlijk allemaal moeilijk in te schatten, maar gewoon het feit dat hij er was, betekende heel veel voor me. Af en toe zei hij dat ik goed bezig was en dat gaf me vertrouwen... Ook Katlijn hoorde ik dat af en toe zeggen: "goed bezig". Dat stelde gerust en gaf me vertrouwen om op m'n eigen manier om te gaan met de weeën...

Het was niet nodig dat er iemand constant naast me stond, maar af en toe iemand die bij me was, had ik wel nodig.

Katlijn stelde voor om mijn onderrug wat te masseren. Als het geen deugd deed, moest ik het zeggen... Ik probeerde mijn focus naar de massage te brengen en minder naar de pijn van de weeën... Michaël nam de massage over... Het verlichtte de pijn toch een beetje. Katlijn gaf me nog als tip om tijdens de weeën niet te hard te roepen, maar op een lage toon 'aaaaaaa' te roepen... Op die manier bleef mijn ademhaling ook wat meer onder controle vermoed ik.

Omdat mijn vliezen al gebroken waren, mocht ik niet meer in bad. Een douche zat er wel nog in... En zo trokken we terug naar boven... Ook dit hielp weer een beetje om de pijn draaglijk te maken. Maar nu werd de pijn toch wel nog heviger en voelde ik precies ook persdrang... Katlijn wilde me nog eens onderzoeken... "of ik daarvoor uit bad kon komen". "Ja... of toch niet...". Ze onderzocht me in bad. 9 cm ontsluiting... Nu ging het ineens allemaal snel... Het was zo onwezenlijk. 

Rond 14u moest ik uit de douche komen... "Ja, ik kom eruit... of neen, mag ik er nog één wee in blijven?". "Ok, nog één wee". Michaël zei achteraf: “allé jong, nog compromissen sluiten op zo’n moment”. Blijkbaar moest Katlijn er ook mee lachen. Maar… ik wist uiteraard al dat de vroedvrouwen van Zwanger in Brussel wel te vinden waren voor compromissen, dus ja, waarom niet proberen?:-)

Dan maar uit bad na een wee, afdrogen en rustig naar beneden strompelen. Beneden aan de trap nog een wee en dan in de warme slaapkamer…

Ik wilde niet meer dat Michaël nog wegging. Hij moest bij me blijven...

Intussen was Elke ook aangekomen. Nu ging het precies allemaal snel. Ik mocht op de baarkruk zitten om te persen. Katlijn gaf me nog tips... Niet proberen roepen, maar alle kracht op het persen zetten... Bij elke wee drie keer proberen persen. Kort inademen en dan... tsjakaa! 

Ik probeerde gewoon mijn gevoel te volgen, niet té veel na te denken. Katlijn en Elke zeiden dat ik goed bezig was. Blijkbaar was het hoofdje al even komen piepen... Woow... Ik mocht even voelen en voelde inderdaad iets harigs... zo vreemd...

Tussen de weeën leunde ik achterover tegen Michaël. Ik probeerde om dan wat rust te vinden...

Tijdens het persen denk ik dat ik Elke haar hand zowat blauwpaars heb geknepen. "Amai", zei ze, "als je even hard kan persen als in mijn hand knijpen, dan komt dat hier dik in orde!"...

De volgende wee kwam eraan...

Ik denk dat ik in totaal 5 weeën nodig had om te persen en dan floepte ons grote wonder eruit! 14.39u. Het ging dan toch precies sneller en vlotter dan ik had gedacht. Voor ik het goed en wel doorhad lag ons Maaren op mijn buik... Woooow... Ik had op voorhand niet gedacht dat ik haar direct zo mooi zou vinden en zo direct 'van ons'. Het voelde allemaal zo juist aan en zo speciaal... Maaren zat nog onder het bloed, maar dat kon me allemaal niet schelen. Daar lagen we dan met onze dochter... Heerlijk... En zo'n heldere blik!!

Terwijl we daar met ons drietjes lagen te genieten, zorgden Katlijn en Elke ervoor dat ik er terug een beetje ordentelijk uitzag... Nadat de navelstreng was 'uitgeklopt', mocht Michaël de navelstreng doorknippen. Voordien hadden we het er nooit echt over gehad of hij dat ging doen of niet, maar nu liep het allemaal zo natuurlijk, dat het evident was dat hij het zou doen. En hop, nu kon Maaren nog iets hoger kruipen op mijn glibberige buik.

Even later keek Elke of Maaren al een klein hongertje had en jawel, ze begon zowaar te happen en zocht naar mijn tepel. Ongelofelijk om te zien! Een paar seconden later voelde ik dat ze had aangehapt. Ik voelde intussen ook mijn baarmoeder samentrekken, maar die pijn nam ik er graag bij. Maaren die zo zalig lag te drinken op mijn buik, Michaël en ik die naar haar keken en genoten... Intussen voelde ik ook hoeveel honger ik zelf had. Ik had sinds de pannekoeken gisterenavond niets meer gegeten... Amai, op mijn nuchtere maag bevallen, dat had ik nooit gedacht! 

Nu was het tijd voor de striptease-act van Michaël . Hij mocht z'n T-shirt uitdoen en Maaren op zijn borstkas leggen... Wow, leuk om te zien! Vader en dochter zo dicht bij elkaar...

Na haar eerste voeding werd Maaren gemeten en gewogen... Zoals voorspeld was het geen reus geworden, maar een kleine dappere dochter die de wereld vol verwondering toekeek... Wat waren we blij dat we haar in ons nest mochten verwelkomen... Haar nieuwe kleertjes werden aangedaan, met muts en al. Amai, wat was ze mooi!!!

We bleven nu even alleen in de kamer met ons drie, terwijl Elke en Katlijn naar de living gingen om een tasje thee te drinken (of waren zij het die onze fles whisky soldaat maakten? )... 

Het was genieten. Gewoon, wij met ons drie... Het voelde zo juist en compleet aan...

Elke en Katlijn vertrokken rond 18u. We bedankten hen voor de ongelofelijke hulp en steun... 

Rond 21u kwam Katlijn nog even binnen met een besneeuwd hoofd om te kijken hoe het nog was... 

Het sneeuwde!!!! Echt zoals ik het had gedroomd. Het leek wel of heel het universum samenspande om er nog meer een topdag van te maken!!! Het kon niet meer stuk...

En zo gingen we even later onze eerste nacht in... Maaren gezellig bij ons in het grote bed.

Zoals het in de boekskes stond: de adrenaline gierde nog door mijn lijf en veel heb ik dan ook niet geslapen die eerste nacht... Ons klein - groot wonder lag hier zo zalig te slapen... De geluidjes die ze maakte, haar gezichtje bekijken... Het was puur genieten... Ik kon er uren naar blijven kijken...

Uiteindelijk viel de bevalling beter mee dan ik voordien had gevreesd... Ik ben er zelf van verschoten hoe ik zelf met de weeën omging en ‘rustig’ bleef. 

Was het door de buikademhaling? 

De mindfulness?

De rustige aanwezigheid van Michaël op de momenten dat ik het nodig vond?

De warme douchestraal tijdens de weeën?

De rustgevende stem van Katlijn?

De info-avonden bij Zwanger in Brussel?

De massage op mijn zitbal?

De ontspannen sfeer in 'Den 32'?

Het zicht op onze tuin, de zon die scheen?

De aanwezigheid van 2 topvroedvrouwen?

 

Hoe dan ook, onze eerste bevalling is heel speciaal geworden... 

Een hemelse dag om nooit te vergeten...

Een onvergetelijk moment dat we zullen blijven koesteren!!!

Neal - 1/5/2013 (FR)

Neal est arrivé le 16 mai à 7h55, juste 3 semaines trop tôt... en thuis!

Qu'il arrive plus tôt, je crois que dès le début de ma grossesse, je m'y attendais un peu, par contre accoucher à la maison, c'était pas tout à fait prévu.

Nous avions bien choisi d'être accompagné par zwanger in brussel, avec l'idée de vivre une partie du travail à la maison et une fois l'ouverture suffisante, rejoindre l'hopital pour accoucher en toute “sécurité”. Cela nous rassurait.. pour un premier enfant.. Thuis bevallen? On ne le sentait pas trop.

Pour le reste, geen plan! Pas d'exigences ni de grandes attentes mais bien une curiosité grandissante les semaines précédant la naissance. Qu'est ce que ça peut bien être que d'accoucher?

Pas vraiment de crainte quant à l'aventure physique qui m'attendait mais bien consciente qu'il y aurait de la douleur et jusque là, prête à la vivre.

Neal s'annonce donc plus tôt que prévu.. en effet, début mai, je dois me reposer et arrêter mon travail car le col est déjà effacé et il serait bien que bébé reste encore un peu au chaud.. Je me repose donc et je demande gentiment à notre petit gars de rester bien en place jusque'à la 37e semaine afin de pouvoir accoucher avec zwanger in brussel.. C'était le premier défi!

Dus, jour J, 37e semaine.. Toc Toc Toc.. Mama, ik ben klaar.. 

Om 3 uur s' nachts après avoir ressenti 2-3 contractions assez fortes, je perds les eaux... wouaw, drôle d'affaire! C'est une vraie rivière! Je réveille mon prince charmant endormi et je rigole un peu.. “je crois que ça y est” ;-)

L'aventure commence.. et ça n'arrête pas de couler! Et comme c'est un premier et qu'il paraît que ça dure toujours des heures pour un premier.. on ne s'excite pas trop! Je me balade entre le lit, la douche et les toilettes, je ressens quelques contractions irrégulières, mais je suis tellement persuadée que nous sommes partis pour des heures de travail, je me concentre sur des respirations profondes et nous attendons une heure plus décente pour avertir zwanger in brussel! 

Vers 5h du matin, on a bien essayé de prolonger un peu la nuit, mais franchement, c'était illusoire!  On se décide alors à appeler, c'est Elke qui est de garde.. arrachée aux bras de morphée, elle écoute les nouvelles qu'on lui donne et nous propose de continuer à nous reposer, c'est un premier enfant, ça risque de durer encore des heures.. hmmm ok.

C'est vrai que je ne me sens pas encore à l'article de la mort, c'est intense, mais supportable... pour peu de temps encore, car très vite, j'ai l'impression que les contractions s'accélèrent et nous finissons par nous décider à les chronométrer. Il est presque 6h du matin et j'ai des contractions toutes les 4 minutes.. je ne sais plus dans quelle position me tenir et je me dis que si je dois tenir 10 heures comme ça, et bien je ne suis pas certaine de m'en sentir capable! Nous rappelons Elke, un peu désolés d'insister.. mais cette fois, comme je ne parviens même plus à terminer mes phrases, elle nous annonce qu'elle se met en route et en effet, 20 minutes plus tard, elle arrive à la maison! Quel service ;-)

Très posée, elle m'explique qu'elle va regarder l'état de l'ouverture.. quant à moi, je me tortille et je me dis que cette fameuse aventure physique n'est pas très drôle, j'essaye toutefois de continuer à respirer profondément.

Elke nous annonce que l'ouverture est complète! Je mag beginnen persen! Connaissant notre projet, elle nous dit qu'il est encore possible d'aller à l'hopital ou si nous le souhaitons, on peut aussi accoucher à la maison.

Je regarde mon homme sans trop savoir.. Tu penses quoi toi?

Et Elke? Tout te semble ok pour accoucher ici? Elle confirme.

Il ne me faut pas 2 minutes pour accepter la proposition d'un accouchement à la maison car en réalité, je me sens incapable de bouger, un déplacement vers l'hopital me semblait tout bonnement impossible.

Donc c'est parti.. l'accouchement, le voilà.. la seconde phase peut commencer. Pousser!

Aussi toute une aventure. Elke appelle Margriet qui nous rejoint un peu avant 7h.

Elles préparent le lit, la chambre, on met le chauffage (oui c'est ce fameux mois de mai qui n'en était pas un). Moi, je respire, j'essaye de me détendre, Bernard est très calme à mes côtés et Elke m'explique ce qui m'attend et ce que je dois faire à ce stade.

Pousser donc.

Cela durera une petite heure, bien guidée par Elke et Margriet qui sont encourageantes et rassurantes à la fois.

Bernard se tient à mes côtés, serein et encourageant. Il m'offre ses pouces que je serre intensément à chaque pousssée. Et puis au bout d'une petite heure, la tête de Neal pointe le bout de son nez. je me dis que ça y est.. wouaw, quelle victoire!! Ahhh quoi, je dois encore pousser une fois pour faire passer le reste du corps?

Je me croyais sortie d'affaire! Encore un peu de courage, une dernière poussée et notre petit bonhomme est là, posé sur mon ventre.

C'est inouï! Nous sommes émus et aussi un peu assomés par ce que nous venons de vivre! 

Emerveillés, nous savourons chaque minute tandis que Elke et Margriet s'activent discrètement... premiers rangements, préparations des documents pour la déclaration de la naissance.. Neal est mis au sein, on le pèse, le mesure et on vérifie ses réflexes. Il est en pleine forme!

C'est merveilleux! Et quel bonheur d'être chez soi. Il fait calme, la chambre est lumineuse et c'est un grand lit qui nous accueille tous les 3.

Vers 9h, Elke et Margriet s'en vont tout doucement, nous laissant à notre émerveillement.

Et c'est le grand calme.. le temps semble s'être arrêté et nous sommes là tous les trois sur un petit nuage loin de toute agitation.

Merci Elke, merci Margriet! Het was niet gepland.. en het was gewoon fantastisch! 

Het was niet zo gepland maar geweldig dat het gewoon kon.. dankzij jullie, zwanger in brussel!

Ellie - 4/12/2012 (NL)

Na 37 weken was ik er klaar voor, ze mocht komen. Haar kamertje was klaar, we hadden alles in huis om haar te verwelkomen. Iedereen ging er van uit dat ze te vroeg ging geboren worden, want ik was zelf op 35 weken geboren en mijn broer en zus waren ook 2 en 3 weken te vroeg. Maar eens we die 37 weken voorbij waren, had ik meer het gevoel dat ze ons nog wel eens lang zou kunnen laten wachten. Ik hoopte gewoon dat ze voor kerst zou geboren worden (de uitgerekende datum was 14 december). 

Maar in de nacht van 4 december, rond 4u, lag ik weer eens wakker door de harde buiken (ik had al harde buiken sinds maand 5, gemakkelijk zo’n 20-25 per dag, dus ik was wel wat gewoon), maar deze keer voelde het anders, die harde buik deed pijn. Ik bedacht mij dat ik het waarschijnlijk gedroomd had en probeerde terug in slaap te vallen. Tot ik ineens nattigheid voelde, letterlijk dan. Na een korte controle op de wc, was het duidelijk: mijn water was gebroken! En het was helder! Dat betekende dat ik thuis zou mogen bevallen, iets waar ik heel hard op gehoopt had! 

Stilletjes maakte ik Tom, mijn man, wakker met de mededeling dat mijn water gebroken was. Ik heb hem nog nooit zo snel zo wakker zien worden!  De harde buiken bleken inderdaad pijnlijk te zijn en dus wisten we dat we vandaag onze kleine meid eindelijk in onze armen zouden mogen houden. Heel even hebben we nog geprobeerd om nog wat verder te slapen, maar dat was ijdele hoop, we waren gewoon te enthousiast om de slaap nog te kunnen vatten. Ik heb me dan maar in de zetel voor tv geïnstalleerd en Tom sleurde meteen de matras naar de woonkamer. 

Rond 6u30 belde ik dan al maar eens naar de vroedvrouw, ik kreeg Katlijn aan de lijn. Ik vertelde haar dat ik weeën had, maar dat ze nog heel goed te doen waren en ik kreeg de opdracht om terug te bellen wanneer de weeën pijnlijker werden. Ik belde ook mijn zus Esther, want we hadden haar ook gevraagd om bij de bevalling te zijn. Ik zei dat ze haar niet moest haasten, dat ze nog wel wat mocht slapen, dat we nog wel wat tijd hadden, maar anderhalf uur later stond ze er natuurlijk al. 

Samen met ons 3 maakten we het ons gezellig in de zetel, keken we wat tv (toevallig net het programma ‘I didn’t know I was pregnant’!) en hebben we ook nog samen een lekkere appelcake gebakken: suiker afmeten, wee opvangen, boter smelten, wee opvangen... Zo ging de tijd ook sneller voorbij (en hadden we iets in huis voor het geval er vanavond al bezoek kon komen  ). Team Baby was er klaar voor! We belden ook al eens naar onze ouders om ze te laten weten dat hun eerste kleinkind onderweg was. Natuurlijk waren zij de rest van de dag heel zenuwachtig en kreeg mijn zus constant smsjes om te vragen hoe het ging. 

Iets voor de middag waren de weeën toch wat pijnlijker geworden en belde ik terug. Deze keer kreeg ik Margriet aan de lijn, zij zou de bevalling begeleiden. Achteraf vertelde ze mij dat, aangezien ik nog kon lachen aan telefoon, ze wist dat het echte werk nog niet begonnen was. Tegen 13u kwamen zij en Karlijn, de stagaire, toe bij ons thuis. Na controle bleek dat ik al 5cm ontsluiting had. Wat was ik blij, we zaten al in de helft! Al die weeën waren dan toch niet voor niets geweest! Aangezien ik dus nog wel wat werk voor de boeg had, ging Margriet nog even een huisbezoek doen, terwijl Karlijn bij ons bleef.

Ik besloot om in bad te gaan, lekker dobberen in het warme water. Dat deed echt deugd, maar na een half uurtje had ik het ook weer gehad en ging ik maar weer op de matras zitten. Iets later kwam Margriet weer binnen en zag ze dat de weeën nu toch wel goed op gang waren gekomen. Nu was het echte werk begonnen. Een uur geleden kon ik nog grapjes maken tussen de weeën, maar nu had ik die tijd echt wel nodig om te bekomen. En tot nu had ik de weeën altijd goed kunnen opvangen met een goede ademhaling (bedankt zwangerschapsyoga!), maar hoe harder de weeën werden, hoe harder ik begon te roepen. Ik produceerde daar geluiden waarvan ik nooit had gedacht dat ze in mij zaten! (Achteraf hoorden we dat onze onderbuur in paniek naar zijn vriend had gebeld om te vragen wat er in hemelsnaam aan de hand was met mij!) Elke wee ving ik op, half op de matras, half op de zetel, met Tom die mijn hand vasthield naast mij en Esther achter mij met een hand op mijn rug. Team Baby deed goed werk en onder de aanmoedigingen van Margriet en Karlijn ging het goed vooruit!

Na een tijdje voelde ik dat ik moest persen. Eindelijk, dacht ik, want ik wist dat dan het einde in zicht kwam. Ik had al in verschillende bevallingsverhalen gelezen over vrouwen die nog niet mochten persen, omdat ze nog niet genoeg ontsluiting hadden, maar gelukkig mocht ik doen waar ik zin in had en dat was PERSEN! Na enkele persweeën vroeg Margriet me of ik op de baarkruk wou gaan zitten ipv op handen en knieën en na nog een wee verhuisde ik naar de kruk in de hoek van de kamer, met Tom achter mij als ruggesteun en Esther iets verder met het fototoestel in aanslag. Ik denk dat het daarna nog een wee of 3 moet geweest zijn, toen Margriet mij vroeg of ik mijn baby al eens wou voelen. En inderdaad, daar voelde ik iets zachts, slijmerig. Nog een wee of 2 later was haar hoofdje (en een handje!) er al uit. Ik liet Tom ook al even kijken. Wat een geweldig gevoel! Eerst wou ik ze er zelf uittrekken tijdens de volgende wee, maar daar had ik de kracht niet meer voor en dus liet ik dat maar aan Margriet over. Nog 1 keer persen en daar flubberde ze er helemaal uit! Ze liet haar direct zeer duidelijk horen aan de wereld terwijl ze in mijn armen werd gelegd en afgedroogd werd met warme handdoeken. Samen met Tom bewonderde ik dat kleine mensje, wat hadden wij dat goed gemaakt!  Welkom lieve Ellie! Ondertussen was meter (!) Esther, met tranen in de ogen, druk foto’s aan het nemen, een prachtig aandenken. Het was 16u53, ondertussen al donker, maar met de kerstboom op de achtergrond heel gezellig.

Enkele minuutjes later mocht ik terug in de zetel gaan liggen, met Ellie op mij. En zodra de navelstreng uitgeklopt was, mocht Tom ze doorknippen. Nu de placenta nog... Ik dacht dat ik nog weeën ging hebben of keihard ging moeten persen en zag daar dus heel erg tegenop. Maar blijkbaar floepte die er heel gemakkelijk uit na 1 keer een beetje meepersen. Wat een opluchting. 

Ondertussen was ook Katlijn, die opgeroepen was als assistentie, toegkomen. Iets te laat, want ik had Ellie er blijkbaar iets sneller uitgeperst dan Margriet gedacht had.

Aangezien ik ook heel graag borstvoeding wou geven, legden we haar een beetje in de buurt van mijn borst en ze hapte meteen aan! Wat een natuurtalent, die dochter van mij! Ik was zo trots en vooral ook opgelucht dat het meteen lukte. Daarna was het tijd om te wegen en te meten: 3,260kg en 51cm, een flinke meid! Ik werd ook nog even gecontroleerd en tot mijn grote opluchting was ik niet gescheurd en moest ik dus ook niet gehecht worden. Ik werd nog even opgefrist en dan was het tijd om onze ouders te bellen. Ondertussen was heel de woonkamer ook opgeruimd, de papieren ingevuld en konden Margriet, Katlijn en Karlijn ons met een gerust hart achterlaten. Wat een geweldige vrouwen, die vroedvrouwen van Zwanger in Brussel! 

4 van de 5 grootouders kwamen die avond al langs (kwam die cake toch nog goed van pas!) en van onze onderburen kregen we pasta om op krachten te komen. Ik moest binnen de 6 uur na de bevalling zeker naar de wc geweest zijn, maar uit de zetel geraken was moeilijker dan ik gedacht had. Eens ik rechtstond was ik zo draaierig dat ik direct terug moest gaan liggen. Bij poging nr 2 ben ik zelfs even flauwgevallen. Na nog een uurtje, een paar boterhammen met choco en een half bord spaghetti is het dan toch gelukt om naar de wc te gaan (niet het meest aangename gevoel, zo net na een bevalling) en om zittend een douche te nemen. Nadat al het bezoek terug vertrokken was, konden wij met ons drietjes lekker nagenieten van deze heel speciale dag. 

Nu bijna 6 weken later blijkt ze een heel gemakkelijke baby, enkel de eerste 2 nachten waren hels, maar vanaf nacht 3 sliep zij mooi in blokken van 3-4 uur en dat valt dus heel goed mee. Ze drinkt ook heel goed en veel aan de borst en groeit dus ook heel erg goed. Wat zien we haar graag, ons Ellie!

Elly - 25/11/2012 (NL)

Hoe ver twee dagen geleden wel niet kunnen lijken... 

Zondagochtend, zoals zo vaak zijn we begonnen met inkopen te doen op de zuidmarkt samen met Rex (de hond). Voornamelijk nog wat fruit: appel, peer, mandarijntjes, ... want we houden het lekker gezond. En brood en beleg voor de rest van de week. 

Eens thuis aangekomen, heb ik me dan toch in de zetel gelegd omdat ik wat last had van krampjes. Waarschijnlijk iets te druk gewandeld, dus even rusten zou goed doen. De krampen waren vooral te vergelijken met menstuatiepijn: laag in mijn buik, zo wat doffe pijn, maar behoorlijk lastig. Omdat ik toch enkele van zulke krampen had op een uurtje tijd, dacht ik even de 'belbrief' na te lezen. De beschrijving met oefenweeën kwam het best overeen met wat ik voelde. De pijn werd niet zozeer erger, maar hij was wel aanwezig. Ik had dan maar besloten om te middageten en het verder op te volgen. Iets na de middag dan toch maar even de vroedvrouw gebeld in de hoop wat gerustgesteld te worden. Katlijn wist me te vertellen dat ofwel de bevalling was gestart en dan moest ik maar in de loop van de avond iets laten weten, of ik had een blaasontsteking en dan kon ik best de volgende morgen passeren. 

Met dat de uitgerekende datum nog 3 weken verder lag, had ik het gevoel dat het dan maar een blaasontsteking zou zijn, of dat de pijn gewoon vanzelf over zou gaan... Dus ben ik maar terug wat in de zetel gaan liggen tot ik zo'n twee uur later iets 'gek' voelde. Laag in mijn buik leek het alsof er een rekkertje sprong: 'pets'. Ik voelde dat mijn onderbroek wat natter werd (wat niet zozeer speciaal was: ik had al meer dan een week behoorlijk wat  vochtverlies en het zou me niet verbaasd hebben als er af en toe ook wat urine gelekt zou hebben), maar eens op 't toilet leek het toch te druppelen, en ik had niet het gevoel dat ik aan 't plassen was... tja ... daar zit je dan ... natte broek uit ... druppend tussen de benen... hoe moest ik hier vanaf? 

Ik moest Joerie toch laten weten dat mijn water waarschijnlijk gebroken was. Snel even naar hem toe lopen, om te melden dat ik dacht dat mijn water gebroken was en dat ik in de douche ging staan. Het water was helder en inderdaad hier en daar vond ik enkele witte vlokjes waardoor ik zeker mocht zijn dat het vruchtwater was. Terwijl mijn vruchtwater bleef sijpelen bleef het door mijn hoofd spelen dat ik hier niet op gerekend had, de uitgerekende datum was nog 3 weken verder. We hadden gisteren nog gelachen om het feit dat we exact vanaf vandaag pas thuis mochten bevallen. Ik was nog niet op zwangerschapsverlof en we gingen nog zoveel regelen: er moest nog gewerkt worden aan onze verlichting, de gordijnen gingen volgende week geplaatst worden, ik zou de geboortekaartjes in orde brengen, het huisje wat op orde zetten, de vroedvrouw ging nog eens aan huis langskomen om te kijken hoe een thuisbevalling zou kunnen verlopen,... We hadden nog zoveel gepland. Gek hoe snel de dingen kunnen veranderen.

Ik had besloten om toch niet in de douche te blijven staan, ik had niet zo'n pijnlijke weeën, dus ik kon nog wel bewegen. Snel een handdoek vouwen en tussen mijn benen leggen, onderbroek erover en we waren weer mobiel. Toen de weeën wat sterker werden, keerde ik terug naar de douche om ze op te vangen. Joerie was nog bezig met het appartement te kuisen en het leek me fijn dat hij afmaakte waaraan hij was begonnen. Vanaf dan ging het allemaal wat sneller. Het werd moeilijker de weeën weg te blazen. Ik probeerde me alle mogelijke technieken te herinneren om met de weeën om te gaan en te ontspannen.

De pijn viel wel mee, het probleem was dat ik niet meer kon ontspannen tussenin. Ik vroeg me af waar de vroedvrouw bleef. Zij was onderweg volgens Joerie en zou niet meer lang op zich laten wachten. 

Eens aangekomen vroegen ze of ik even op het bed kon gaan liggen zodat mijn ontsluiting bepaald kon worden: 4,5 cm, niet mis, al bijna halfverwege. Maar het was belangrijk dat ik kon ontspannen dus Katlijn stelde voor om het bad te laten vollopen en daarin te kruipen. Terwijl Katlijn en Joerie in de living bezig waren had ik besloten om al in bad te gaan, het maakte me niet uit dat het nog niet vol zat. Het warme water voelde ontspannend aan, en met wat tips van Katlijn lukte het al snel weer om tussen de weeën te ontspannen én ook tijdens een wee door wat te kreunen of te neuriën en me helemaal niet meer op te spannen. Ik had weer ademruimte. Tijd werd een ruim begrip en ergens terwijl ik in bad lag werd me gemeld dat mama onderweg was. Fijn. Katlijn vroeg of er een studente aanwezig mocht zijn, het maakte me allemaal niet zo veel uit, en ik had namelijk het gevoel dat als ik van idee zou veranderen ik nog iedereen naar huis zou kunnen sturen. Na een tijd werden de weeën nog sterker, ik voelde me ongemakkelijk in het water, beperkt door de ruimte die ik er had. Wat boven water lag had te kou en wat erin lag te warm. Ik moest eruit.

Uit het bad en op mijn knieën op de vloer heb ik wat hulp gevraagd om me af te drogen. Die kou moest uit mijn lichaam. Daar hebben we nog weeën opgevangen op handen en knieën, met hulp van de bal. Het werd weer moeilijker om te ontspannen en een wee kon ik nog amper wegblazen, de druk werd zo groot. Katlijn vroeg nog of ik naar het toilet was geweest. Tja, dat was wel even geleden en  de hele arbeid had ik ongelofelijk veel dorst, dus ik had best wat gedronken. Maar ik had totaal niet het gevoel dat ik naar het toilet moest, de weeën vroegen al mijn aandacht. Dus ging ik terug naar bed om te kijken hoe de ontsluiting vorderde: 6,5 cm. Katlijn liet me weten dat een volle blaas ervoor kan zorgen dat het niet vooruit gaat. Mij allemaal geen probleem maar ik kon me niet voorstellen dat ik naar 't toilet ging gaan. Uiteindelijk heb ik toch mijn blaas geledigd. Op handen en knieën waren de weeën zo sterk dat ik perste tijdens een wee, en die zorgde ervoor dat mijn blaas leeg werd. Ik voelde me er veel beter door ondanks dat ik nog steeds die persdrang had. Bij elke wee probeerde ik zo goed mogelijk te blazen, niet te persen,... soms lukte het, maar meestal lukte het niet. Ik was zo blij dat Katlijn nog eens ging kijken hoe ver we stonden, ook al wist ik dat het tijdens zulke weeën niet aangenaam zou aanvoelen. En toen was het zover, ik mocht persen! Eigenlijk had ik nog geen 10 cm ontsluiting, maar Katlijn liet me weten dat mijn baarmoedermond zacht genoeg was en wel zou meegeven. 

Dat laatste deel van de bevalling was voor mij veel aangenamer. Ik had weer tijd tussen de weeën om te ontspannen en ja, mijn lichaam was al vermoeid en mijn spieren trilde van de inspanning, maar ik mocht persen. Het einde was in zicht. Aan de hand van de aanmoedigingen ik de kamer zocht ik naar de 'juiste' manier om te persen. Elke wee opnieuw even zoeken hoe hard je al je kracht naar beneden moet duwen om het hoofdje te laten zakken. Ik mocht voelen hoe ver ik zat, er werd een spiegel aangeboden, maar tijdens het persen was het onmogelijk om mijn ogen open te houden. De sfeer was gezellig en intiem ondanks dat er 5 mensen in de slaapkamer zaten (mezelf niet meegeteld). Elke vroeg aan Joerie of we geen druivensuiker in huis hadden, en ik herinnerde me dat we mandarijntjes gekocht hadden deze ochtend... Ik had wel zin in zo'n mandarijntje! Het deed me goed om wat fris en zoets in mijn mond te hebben. 

Hierna vonden de vroedvrouwen dat het wat vlotter mocht verlopen. Er werd mij voorgesteld om naar de voordeur te wandelen. Ik zag de humor er wel van in en was best bereid het te proberen. Op bed liggen was ik toch beu. Maar het is een grote uitdaging om je te verplaatsen. Ik heb toen een wee opgevangen met mijn knieën op de grond en mijn bovenlichaam nog steunend op het bed. De volgende wee was ik tot aan de achterkant van het bed geraakt, maar ik ging echt niet veel verder geraken...

Mijn benen hadden de kracht niet meer om te blijven staan, laat staan om een wee al staand op te vangen. De baarkruk werd neergezet en tegen de volgende wee was ik tot daar geraakt. En daar met Katlijn voorovergebogen half op de grond liggend, met haar hoofd knal onder het mijne (ik was zelfs in staat om een grapje te maken dat ze daar stil moest blijven liggen of we zouden elkaar een kopstoot geven), met links en rechts van mij iemand om mijn handen vast te houden zodat ik kracht kon zetten, is onze kleine Elly geboren. Ik heb ze aangepakt, tegen mijn buik gelegd en we werden naar het bed gebracht. Even werd nog mijn aandacht gevraagd om de placenta eruit te persen. Heel moeilijk om je hierop te concentreren als je pasgeboren dochter op je buik ligt naar jou te staren, maar niet onmogelijk blijkbaar...

Ja, het was zo fijn om dit thuis te mogen doen, en ik ben elke persoon dankbaar die erbij is geweest. Iedereen was zo behulpzaam, elke stem heeft me aangemoedigd om door te zetten, om rustig te blijven, om je lichaam te laten doen wat het moet en kan doen. 

Eind goed, al goed - 25/8/2012 (NL)

Enkele dagen na de uitgerekende datum lag ik donderdagmiddag te rusten. Plots voelde ik een beetje water stromen. Zou dit vruchtwater zijn? Ik stond op, ging naar het toilet en dacht dat het loos alarm was. Na een telefoontje met mijn man besloot ik toch een wandelingetje te maken met een vriendin en haar pasgeboren kindje. Ik bleef af en toe “nattigheid” voelen en begon te vermoeden dat het wel degelijk zover was! Thuisgekomen van de wandeling, zochten mijn man en ik op het internet nog wat meer informatie. Doorzichtig met witte vlokjes? Check… Op je hand blazen en wat water voelen stromen? Check… Ik belde Margriet en bracht haar op de hoogte. Als de bevalling vannacht niet op gang kwam, zou Elke toch in elk geval vrijdagochtend langs komen. “Probeer vooral te slapen”, zei Margriet. Daar kwam natuurlijk niet veel van in huis.

De volgende ochtend vroeg Elke aan de telefoon of ik weeën voelde. Ik zei dat ik wel bepaalde contracties voelde en dat het best meeviel omdat ik had gevreesd dat ik over de grond ging kruipen van de pijn. “Kan je nog praten tijdens die contracties”, vroeg Elke. “Ja, geen probleem”, zei ik. Elke verzekerde me dat het echte weeënwerk nog moest beginnen. Ze raadde me aan om te wandelen en trappen te lopen. Als een bezetene begon ik in ons appartement trappen te lopen. Daarna trokken mijn man en ik naar het Boudewijnpark. Na één toertje aan een super tempo (voor een hoogzwangere weliswaar) dacht mijn man dat dat misschien wel volstond. Hij vreesde dat hij door de passanten als slavendrijver werd bekeken. Maar ik wou zo graag dat die arbeid op gang kwam dat we nog maar een extra toertje deden. Hoe hard ik ook mijn best deed, de arbeid kwam niet op gang.

Elke kwam nog eens langs om te controleren en adviseerde om toch naar het ziekenhuis te trekken. Vrijdag om 19.00u arriveerden we in het UZ Brussel en kreeg ik al meteen de eerste baksters om de arbeid kunstmatig in gang te zetten. Baksters na baksters volgden elkaar op. Resultaat om 1u ’s nachts? 1 cm opening en helse pijnen door weeën die om de minuut kwamen. Ons dochtertje bleek niet goed te zitten waardoor ik onvoldoende opening kreeg. Ik vroeg aan de vroedvrouw of ik beter een andere positie aannam, maar zij leek geen tips te kunnen geven. Wat had ik spijt dat Elke of Margriet er niet waren! Op de bal zitten, in het bad liggen…niets hielp nog. Het beloofde nog een lange nacht te worden (en ik had al van donderdagnacht nauwelijks geslapen) en ik vroeg om een epidurale prik. Wat een verlossing: ik kon me eindelijk terug ontspannen.

De volgende uren beleefde ik een beetje in een roes. Periodes van slaap wisselden zich af met momenten waarop de vroedvrouw binnenliep. De harttoontjes van ons kindje werden onregelmatig en moesten extra gemonitord worden. Om 3u had ik ocharme 2,5 cm opening en het was weinig waarschijnlijk dat de allerlaatste baksterkuur nog ging zorgen voor de miraculeuze 10 cm opening. Het woord keizersnede viel voor de eerste keer.

Zaterdagochtend stond plotseling een hele ploeg in de kamer. De harttoontjes waren niet meer goed en er was geen andere optie dan het uitvoeren van een spoedkeizersnede. Na een paar tranen werd ik al enkele minuten later de operatiekamer binnengerold. Vreemd gevoel, zo’n keizersnede. Je voelt geen pijn, maar je voelt wel het trekken en sleuren in je buik. Iets na 7u ’s ochtends kwam ons dochtertje ter wereld! Gezond en wel! Een extra opluchting voor ons als ouders die vanaf de zesde maand zwangerschap het nieuws te horen hadden gekregen dat we één kans op twee hadden op een kindje met een handicap! 

Wat ik me nog goed herinner na de bevalling? Haar eerste huilkreetje, het tellen van de kompressen in het operatiekwartier (vreemd!), voor de eerste keer aan de borst drinken (ongelooflijk hoe snel ze dat kon!), het telefoontje naar mijn ouders om hen het grote nieuws te vertellen…

Het was echter niet allemaal rozengeur en maneschijn. Lag dat aan de moeilijke zwangerschap, het feit dat ik uitgeput was, de keizersnede…of misschien de Copernicaanse omwenteling van het “moeder zijn”? In je ééntje op “recovery” liggen terwijl de papa de pasgeboren dochter elders al kan bewonderen, de frustratie de eerste nachten dat je zelf je eigen dochter nog niet behoorlijk kan troosten en oppakken door de keizersnede, flauwvallen bij de eerste poging om na de keizersnede recht te staan, op het belletje moeten drukken om zelf met de bedpan naar het toilet te gaan (ik had me dergelijke scenario’s eerder als oudje voorgesteld), bezoek afbellen omdat ik aan het einde van mijn Latijn was, overmand worden door stress bij het huilen van ons dochtertje, zelfs bij een kleine wandeling op de gang in het ziekenhuis de uitgang niet vinden (ik zat op een andere planeet), een beetje jaloers zijn op de papa die beter met ons dochtertje leek om te kunnen gaan, enz.

Ik schrijf het hier zo eerlijk neer omdat je omgeving vaak enkel het verhaaltje van “de boekskes” lijkt te vertellen. Soms verlopen de zwangerschap, de bevalling en de eerste dagen als mama echter anders dan gedroomd. 

Gelukkig kon ik rekenen op de steun van de papa, de ouders en vrienden. Tijdens de hele zwangerschap en ook na de geboorte kon ik ook altijd terecht bij Elke en Margriet. Bij hen kon ik mijn hart luchten en zij boden het broodnodige tegengewicht aan onze moeilijke en te gemedicaliseerde zwangerschap. 

Mocht je niet meteen op de roze wolk belanden na de bevalling? Geef jezelf dan tijd en wees niet te streng voor jezelf: je hebt net één van de wonderbaarlijkste prestaties geleverd, je hormonen razen door je lijf, je bent uitgeput en je moet wennen aan die totaal nieuwe ervaring van het mama zijn! Tijd (en ook slaap) brengt al gauw raad, zegt de fiere mama van een dochter die ondertussen 9 maanden is!

Tristan - 4/7/2012 (NL)

Kleine ridder, Tristan.

Het is de avond voor de volle maan. Het weer klaart eindelijk op. Thomas, mijn man, Noémie, mijn dochter, en ik genieten nog van de tuin. Thomas werkt en Noémie en ik plukken frambozen en bessen. We gaan uitgeput naar bed om 11u. 

Ik word wakker van een wee. Ik kijk op de klok. Half 2 ‘s morgens. Jezus, da’s vroeg. Ik blijf liggen. Ik twijfel. Ik heb al 6 dagen oefenweeën, dus het kan even goed een oefening zijn. Ik hou de klok in het oog. Om de 10 minuten. Ik blaas de weeën één voor één weg. Het lukt me goed rustig te blijven. Zo rustig dat Thomas niet wakker wordt. Ik moet naar het groot toilet. Twee keer zelfs. Daar wordt Thomas wel wakker van. We liggen nog wat samen in bed. Om 3 uur beslis ik dan toch de vroedvrouw te bellen. Ik voel me wat beschaamd, zo midden in de nacht iemand wakker bellen. Ze komt eraan. Ik loop wat rond. In de kamer naast de onze, ligt Noémie te slapen. Ik ga haar nog een zoen geven. Een laatste zoen van mama met dochter alleen. Vanaf straks moet ze mij delen met iemand anders. Thomas begint alles klaar te maken: de zak, het boekje met informatie, de toiletzak, de maxi-cosi en natuurlijk het foto-toestel. 

Om 4u is Elke er. Ze onderzoekt me. 4 cm opening. Het ziekenhuis is toch een klein uur rijden (ja ja, er zijn mensen die beslissen in het hol van Pluto te gaan wonen ), dus vertrekken we maar meteen. De weeën zijn nu om de 5 minuten. De buurvrouw bellen we ook wakker om in de woonkamer post te vatten. Noémie blijft lekker in haar bedje slapen. Mijn ouders zijn ook opgebeld en komen eraan. Niemand vindt het erg om in actie te schieten in het midden van de nacht.

De rit naar het ziekenhuis verloopt rustig. Thomas rijdt niet te snel. We praten heel wat tussen de weeën door. Als je de weeën niet meerekent, lijkt het wel of we op weg zijn om een uitstapje te doen. Een uitstapje, ja, maar wat voor één !

Om 5u komen we toe in Ukkel, Sint-Elisabeth. Langs de spoed naar binnen, net als de eerste keer. De natuurkamer is vrij. Een grote kamer met groot bed, 2 baden, zitbal, baarkruk … alles erop en eraan. Ik ga op het bed liggen en Elke kijkt de hartslag van de baby nog eens na. Nu begin ik echt wel nieuwsgierig te worden: wordt het nu een jongen of een meisje ? Het geeft toch iets extra’s aan de bevalling om het niet op voorhand te weten. De baby maakt het heel goed. Ik krijg een infuus in de arm voor in het geval dat. Ik blijf zo een poosje liggen. Ik praat wat met Elke, vang om de 3 minuten een wee op en knijp dan heel hard in Thomas zijn hand. Die ligt achter mij op het bed misselijk te worden, van de slaap of de honger of de stress … hij weet het zelf niet goed.

Rond 6u vraagt Elke me of ik in bad wil gaan en laat ze het bad vollopen. Wanneer ik erin zak, voel ik onmiddellijk de ontspanning. Het is een beetje als een warm bad om maandstondenpijn te doen verdwijnen. Ik lig wat te dobberen. Thomas bedenkt dat hij misschien de cafetaria zal opzoeken om maagvulling te kopen. Gelukkig doet hij dat niet want net als Elke even de kamer uitgaat, voel/hoor ik een ‘plop’ in mijn bekken. Mijn water ? In bad voel of zie je niet echt iets natuurlijk. Ik lach nog met Thomas als plots een wel zeer pijnlijke, hevige wee aankomt. Ik schreeuw een beetje verrast. De daarop volgende weeën zijn om ter hevigst en heel kort na elkaar. Ik roep hard en kronkel zelfs een beetje in het bad. Een vroedvrouw van het ziekenhuis komt binnen en wil nog eens naar het hartje luisteren, maar ik zeg resoluut neen. Alles doet teveel pijn; ze moeten van mijn lijf blijven. Thomas heeft het gevoel dat hij er voor piet snot bijzit. Hij vertelt me achteraf dat het er allemaal heel pijnlijk uitzag. Ik concentreer me op Elke, die me heel bemoedigend aanspreekt. Mijn handen zijn gevoelloos geworden ondanks mijn pogingen om diep adem te halen. Ik had als puber heel wat last van hyperventilatie dus ik herken het gevoel wel een beetje. Alleen is het nu erger.

En dan is hij er: de drang om te duwen. Het lijkt wel alsof mijn heupen uit elkaar worden getrokken. Ik heb een branderig gevoel onderaan en voel iets hard. Het hoofdje wordt zichtbaar. Elke raadt me aan niet te snel te persen om niet in te scheuren. “Niet persen ? Hoezo niet persen ?” gaat er door mijn hoofd. Ze vragen of ik het hoofd wil aanraken. Ik kijk ze aan alsof ze chinees spreken en schudt het hoofd. Aanraken ? Neen, ik wil gewoon dat gevoel kwijt zijn. Bij de volgende wee komt het hele hoofdje eruit. Het zwaarste is voorbij. Elke begint aan de navelstreng te prutsen die blijkbaar rond de hals zit, maar nog voor ze veel kan doen, neemt de baby een duik in het water en bevrijdt hij zichzelf uit de knoop. De rest van het lichaam floept eruit. 

7u, daar ligt hij dan: Tristan. In het badwater. Ik mag hem op mij leggen. Ik blijf maar tegen Thomas herhalen: “Heb je gezien wat ik gedaan heb ? Heb je dat gezien hoe ik dat deed ?” Ik sta versteld van mezelf en van dat kleine ding op mijn borst. Het leek uren te duren, maar eigenlijk was alles al gedaan na een kwartier. 8 keer hevige weeën, 3 keer persen en hop …

Ik word uit bad gehoffen door Elke en Thomas en op het bed gelegd. De nageboorte laat even op zich wachten en ondertussen geniet ik van mijn kleine ridder. Hij is prachtig; hij is perfect. De pijn ben ik al bijna vergeten. 

Diezelfde dag om 16u gaan we naar huis zodat Noémie haar kleine broer kan leren kennen. Dat is even spannend. Maar Noémie kijkt ons aan alsof er niets aan de hand is. Ah, ja, mama, eerst de bébé in de buik en dan nu op de buik… wat is het probleem ? 

Jackie (op moederdag!) - 12/5/2012 (NL)

"Een vlot bevallingsverhaal" vroeg vroedvrouw Elke tijdens één van mijn laatste consultaties. Ze hadden de laatste tijd al veel moeizame bevallingen achter de rug en keken uit naar een vlotte geboorte. Die van onze eersteling was uitgerekend voor 10 mei en ik had werkelijk een droomzwangerschap achter de rug. Geen ochtendmisselijkheid, nergens pijn en niets dan goede resultaten bij elke bloeddrukmeting, bloedafname en glucosetest. Mijn buik was niet reuzedik, begin mei was de baby nog niet echt ingedaald en hoe voorweeën voelen heb ik eigenlijk nooit geweten. We dachten allemaal dat ik wel een tijdje overtijd zou gaan. Dat vond ik geen probleem, ik had tot 1 mei gewerkt en genoot echt van die paar vrije dagen die me nog restten. Natuurlijk was ik benieuwd naar de baby en ik keek ook uit naar de bevalling, maar er was geen haast bij. 

Op 10 mei - de datum die al maanden stond aangekruist in mijn agenda - stapte ik de praktijk binnen en vroedvrouw Katlijn vertelde me wat er allemaal moest gebeuren de komende weken. Een afspraak met de gynaecoloog in het ziekenhuis, monitoring om de de twee dagen … dingen waar ik eigenlijk wel tegenop zag, maar wat moet dat moet. Het voelde bijna pro forma aan dat we besloten toch maar eens te checken of er nog geen sprake van ontsluiting was, en het resultaat was meteen de eerste verrassing van het weekend: vier centimeter! Volledig onbewust! Ik schrok me een hoedje maar het was natuurlijk goed nieuws, elke pijnloze centimeter is uiteraard mooi meegenomen. Katlijn heeft me dan maar gestript om de vliezen wat los te maken wat resulteerde in lichte, menstruatie-achtige pijn in buik en onderrug. 

Zaterdagochtend verloor ik mijn slijmprop (hoewel ik daar niet helemaal zeker van was), en de lichte pijn bleef de hele dag op hetzelfde niveau. We genoten nog van een relaxte zaterdag met een kort wandelingetje door de stad en koffie en taart bij Dansaert 161. Nog steeds wees niets erop dat het nu wel heel gauw zover zou zijn. Dat gebeurde pas om tien uur 's avonds. Lichte krampen in mijn onderbuik - eigenlijk herinner ik me nauwelijks hoe ze voelden maar pijnlijk kan ik ze bezwaarlijk noemen. Het credo "als je twijfelt, zijn het geen echte weeën maar voorweeën" indachtig ging ik ervan uit dat dit niks zou worden. Ik nam een warme douche en een pijnstiller tegen de lage rugpijn die nu toch wel de kop op stak en probeerde tevergeefs wat te slapen - want als het nu toch het begin van de bevalling zou kunnen zijn, dan kon het nog wel eens een lange nacht worden. De slaap wilde niet komen. Er leek nu wel regelmaat te zitten in wat toch wel weeën bleken te zijn. We probeerden te tellen hoe lang ze duurden en hoeveel tijd er tussen zat - maar dat was niet echt heel gemakkelijk omdat het gewoon niet zo duidelijk was wanneer zo'n wee nu precies begon en vooral wanneer ze stopte. Tot het 1u werd. Dit waren duidelijk weeën. Precies om de vijf minuten, 45 seconden tot één minuut per stuk. Van wegpuffen was geen sprake meer - deze pijn vereiste kreunen, steunen en jammeren - met in mijn achterhoofd alle tips die ik meekreeg van de vroedvrouwen, van de prenatale yogalessen in de Kriekelaar in Schaarbeek en uit het boek "Duik in je weeën" - dat manlief tot mijn groot plezier ook nog snel had doorgenomen eerder op de avond.  De rustpauzes tussen de weeën gunden me telkens volledige recuperatietijd, wat het geheel draaglijk maakte. 

Maar toch, weeën om de vijf minuten - dit was het signaal om de vroedvrouw uit haar bed te bellen. Katlijn - die net om de hoek woont - vroeg om nog een uurtje slaap. Intussen bekwaamde ik me in het opvangen van weeën - afwisselend schommelend op de zitbal, voorovergebogen op een stapel kussens op tafel, heupwiegend met de voeten op schouderbreedte en de knieën lichtjes gebogen. Om twee uur belden we Katlijn voor de tweede keer - toen ze om halfdrie binnenkwam kwamen de weeën nog steeds met dezelfde intervallen van vijf minuten en een volledige recuperatie tussendoor. Katlijn controleerde de boel en deelde het tweede grote nieuws van het weekend mee: 8 cm. En dat na amper anderhalf uur noemenswaardige weeën. Hoog tijd om naar het ziekenhuis te gaan. 

In de auto gingen de weeën lustig hun gang, gelukkig was het maar een ritje van een vijftal minuten naar Sint-Jan. Daar aangekomen, omstreeks drie uur, ging het pas echt snel. Bevallingskamer in (hoera, er was er eentje vrij met een bad!). Even aan de monitor, en het bad werd gevuld. Intussen deed ik verder waar ik thuis al mee bezig was met de zitbal en het borstvoedingskussen. Het warme badwater voelde heerlijk, alsof ik zelf op mijn beurt in een baarmoeder zat. De weeën werden er wel een pak intenser - ik kronkelde in het water terwijl het lief mijn gezicht verfriste met een koud washandje. Ondanks de intense pijn leek het even of ik in slaap dommelde in het water - ik was volledig in mezelf gekeerd en leek even weg van de wereld. De persdrang werd algauw onhoudbaar. Katlijn brak mijn vliezen en ik mocht eraan beginnen - maar ik kon het niet. Niet in het water. 

De baarkruk dan. Dat leek mij altijd al het beste idee om te bevallen. De zwaartekracht zijn werk laten doen, net alsof je op het toilet zit. Ik werd droog- en warmgewreven met handdoeken terwijl het lief achter me ging zitten op een bal. Twintig voor vijf was het intussen. Ik probeerde me mentaal voor te bereiden op nog maximum een uur helse pijn - maar werd overmand door het gevoel dat ik zou flauwvallen - en het heeft volgens mij geen haar gescheeld. Hup, even liggen op de bevallingstafel dan maar - waar ik heel even overmand werd door het gevoel dat ik het niet meer kon. 

De woorden "Kristien, we zien al haartjes" gaven me weer de moed die ik nodig had. Alles ging al razendsnel maar plots moest er echt wel vaart achter komen. De hartslag van de baby zakte omdat de navelstreng rond haar hals zat. De gynaecoloog werd erbij geroepen en die zette de schaar in de navelstreng en in mij. (Damn, al die perineummassages met Weleda-olie voor niets). Bij het horen van "Ze moet echt wel nù geboren worden" voelde ik meteen wat het is om een moeder te zijn. Als het leven van je kind ervan afhangt, verander je in een leeuwin. Na nog één keer alles geven werd onze Jackie op mijn buik gelegd. Het was vijf uur nu. Jackie werd getest en goedgekeurd. Op een spannend moment op het einde na, was dit een droombevalling. 

Helse pijn, maar die heeft uiteindelijk maar een uur of wat geduurd - dat is best te verdragen. Met een kerngezonde en prachtige baby als kroon op het werk. Bedankt Margriet, Elke, Katlijn. Hoezeer we ook in de wolken zijn met onze Jackie, ik vind het toch jammer dat dit alles achter de rug is.

Lucas - 1/4/2011

Lucas is een aprilvisje, geboren op 1 april 2011, thuis in Sint-Gillis, na exact 40 weken. Hij is ter wereld gekomen na een bevalling van tien uur en half, de nacht vol voorweeën niet bijgerekend. Officieel begon het allemaal om 7u ‘s ochtends, maar eigenlijk was het al langer bezig. Om 9u belde ik Elke, de vroedvrouw. “Ik denk dat het een aprilvisje zal worden!”

Ik het bad in, en mijn man zo zen als maar kan het huis opruimen.

Anderhalf uur later kwam Elke toe. Ik zat nog steeds in bad, met een wee iedere vijf minuten. Met Elke op de rand van het bad, viel de contractiefabriek eventjes stil. Was het vals alarm? Mijn “bevalling” moest wennen aan ons bezoek. Maar dan toch, het werk hervatte zich en werd sterker en sterker. Van bad naar living, van op handen en knieën naar hangend op de bal, van hangend over de lavabo, naar een matje in de living alweer. Zo heeft elk hoekje in het huis wel zijn stukje Lucas-geschiedenis. En ondertussen gleed de tijd onopvallend voorbij, met Feist op de achtergrond. Als was ik in een roes, maar toch zeer alert. Alsof mijn normale ik tussen iedere wee terugkeerde, om een onnozele opmerking te maken of even mijn tanden te poetsen... “Als dit bevallen is, dan denk ik dat het wel zal gaan!” Wist ik veel wat er nog moest komen...

In de namiddag hup naar de slaapkamer voor het grotere werk. Eerst nog eventjes in bad om te testen of de pijn daar beter te verdragen viel, maar dat ging niet meer, de weeën waren te zwaar om gewoon stil te liggen. Ik moest bewegen, schudden met die heupen!

Met mijn knieën op de grond, de rest van mijn lijf leunend op de rand van het bed. Hangend en knijpend in de handen van mijn ventje en Sofie, vroedvrouw nummer twee, die ergens tussen bad en slaapkamer was toegekomen. Of ik al mocht persen? Er zat nog een klein boordje, maar ik mocht. “Zou je de baarkruk eens niet proberen, Eva?” “Ssst, laat me gerust.” Ik wilde slapen. Op stop duwen en gewoon slapen. Nog een aantal persweeën en dan toch op de baarkruk. Net een toilet met vooraan een stuk eruit, zodat de vroedvrouw goed kan zien hoe het verloopt. In mijn geval was dat niet geweldig. Niets verliep er. “Beneden, beneden, beneden”, ik probeerde aan niets anders te denken dan aan de zwaartekracht. Maar alles deed zo’n pijn. En ik moest plassen om plaats te maken, maar ik kon niet. Dan maar een sonde om de druk te verlichten! Een sonde meer of minder, tegen dan voelde ik het allemaal niet meer... “Roep maar Eva, maak je maar kwaad!” Een verlossing, horen dat je kwaad mag zijn op een wonderlijk pijnlijke gebeurtenis. Het hielp!

Maar niet genoeg. De baby was ok, maar het persen duurde al te lang. “Nog drie keer persen Eva en als er dan geen beweging komt gaan we naar het ziekenhuis”. Ziekenhuis?! Niks van, niet nu! Terwijl ik van de baarkruk naar het bed verhuisde – al liggend, de positie “van in de film”: op de rug, knieën omhoog en kin op de borst – hoorde ik de sirenes. “We’ll get this fucker out!!” Het verbaasde me dat ik nog steeds Engels kon praten – roepen – tegen mijn man. Kreunen, roepen en tieren, maar vooral persen. Nu de ambulance in, ik dacht het niet! Twee ambulances én een MUG zaten in de living op me te wachten, maar Elke had hen gevraagd nog vijf minuutjes te wachten. Als de baby er dan niet was, kregen ze me mee. “I’ll show them how to deliver a baby!” En dan twee knippen, op het hoogtepunt van de wee. “Oh, dat was een smerige zet, Elke!” Niet veel later nam ze mijn hand om op het hoofdje van de baby te leggen. Ik wilde eerst niet want ik had echt enkel nog energie om dat beetje te persen, al anderhalf uur lang. Warm, vochtig en glibberig. Nog een krachtige wee (of twee), babygeschreeuw en dan dat warme vochtige wezentje op mijn blote buik. Wat een overweldigend vreemd gevoel. Plots geen pijn meer, enkel uitputting en euforie.

“Une fille ou un garçon?” vroeg de medische afdeling vanuit de living. We hadden er zelf geen idee van. Sofie hield de beentjes omhoog en zag dat het een jongen was. Een jongen. Lucas. Of ze hem niet moesten meenemen naar het ziekenhuis voor onderzoek, want thuis gaat dat toch niet?...

Ontzettend doodmoe, maar toch geen oog dicht gedaan die nacht. Een lijf vol adrenaline en een klein wondertje tussen ons twee in, thuis, in onze eigen slaapkamer.

Twee dagen lang dacht ik dat ik nooit nog een baby op de wereld wilde zetten. Niet veel langer dan twee dagen heb ik dat gedacht. Mooi trucje van de natuur.

Geen bevalling is hetzelfde - 29/11/2010 (NL)

Hoewel ik tijdens de consultaties bij Zwanger in Brussel uitgebreide uitleg heb gekregen over bevallen, vond ik het toch moeilijk mij voor te stellen hoe een bevalling in de praktijk zou verlopen. Bij al mijn vriendinnen leken zich al voor week 40 weeën aan te dienen, maar bij mij bleef het negen maanden lang rustig. Ik wist niet eens hoe een wee aanvoelde. In week 41 en 42 ging ik om de twee dagen braaf naar het ziekenhuis voor monitoring, steeds een project van een paar uur, omdat we redelijk ver van het ziekenhuis wonen. De verloskundigen in het ziekenhuis waren hoopvol: er waren toch echt al wel wat (voor)weeën te signaleren. Ondanks het drinken van liters frambozenbladthee en het verorberen van een ananas per dag, was van bevallen nog geen sprake. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik dat eigenlijk helemaal niet zo erg vond. Terwijl de meeste vrouwen op een gegeven moment denken "nu mag het wel gebeuren", genoot ik nog van wat extra vrije tijd. Bovendien leek zo'n bevalling me nu ook weer niet echt een pretje, dus ik vond het wel prima dat het me allemaal nog even bespaard bleef.

Omdat de baby er toch echt wel een keertje uit moest, maakte Margriet ongeveer twee weken na de uitgerekende datum een afspraak voor een inleiding in het ziekenhuis. Ik moest me op een zondagavond in het ziekenhuis melden. 's Nachts om 3 uur kreeg ik een pilletje dat ervoor moest zorgen dat mijn baarmoederhals verder zou verweken. Toen de volgende ochtend bleek dat dat niet goed genoeg was gelukt, kreeg ik er nog een toegediend. Het had die dag gesneeuwd en ik had eigenlijk nog wel zin om even naar buiten te gaan. Omdat ik het ziekenhuisterrein niet mocht verlaten, werd het jammer genoeg geen idyllische boswandeling, maar rondjes draaien op het parkeerterrein. Daar voelde ik eindelijk mijn allereerste echte wee: hoera! Na terugkomst op de materniteit onderzocht de vroedvrouw van het ziekenhuis me en stelde ze vast dat het pilletje dit keer wel goed was aangeslagen.

Nadat zij mij had aangesloten aan een infuus met weeënopwekkend middel (oxytocine) kwamen er steeds meer en hevigere weeën en braken op een gegeven moment mijn vliezen. Ik wist me absoluut geen raad met de pijn en geen enkele houding bracht daar verandering in. Margriet was inmiddels ook in het ziekenhuis aangekomen en stelde me voor in bad te gaan om de pijn te verlichten. Omdat ik bij iedere wee een onuitstaanbare pijn in mijn onderrug bleef voelen en het er naar uitzag dat het nog wel een paar uur zou duren, smeekte ik Margriet vanuit het bad om de anesthesist te bellen. Die drukte me op het hart dat ik stil moest blijven zitten terwijl ze prikte, maar dat was absoluut onmogelijk tijdens een wee. Gelukkig zorgde ze ervoor dat ze me heel snel tussen twee weeën door prikte. Ik ben haar nog dankbaar, want wat voelde het als een grote opluchting toen korte tijd later de stekende pijn in mijn rug begon weg te ebben. Een rustige fase brak aan, waarin we kletsten en Margriet ijverig probeerde de naam van onze dochter te raden. Zonder dat ik er ook maar iets van merkte, deden de weeën hun werk en mocht ik na verloop van tijd persen. Inmiddels was de verdoving weer enigszins uitgewerkt, zodat dat gelukkig niet al teveel moeite kostte. De vroedvrouw van het ziekenhuis begon te lachen toen ze het hoofdje van de baby zag, want er was kennelijk al een hele bos haar te zien. Of ik niet zelf ook even wilde kijken met behulp van een spiegel? Nee, bedankt: ik hoefde het rampgebied zelf even niet te zien, maar was hartstikke blij toen onze dochter - een forse dame van bijna 4,2 kg - korte tijd later helemaal gezond werd geboren. Wat fantastisch dat het allemaal was gelukt! 


Anderhalf jaar later was ik weer zwanger en klopte ik opnieuw aan bij Zwanger in Brussel. De consultaties waren weer even gezellig en ik zag minder op tegen de bevalling dan de eerste keer. Ik wist iets beter wat ik moest verwachten en terwijl ik er de eerste keer aan twijfelde of er bij mij überhaupt wel een baby door het geboortekanaal paste, maakte ik mij daar geen zorgen meer over, vooral omdat de gynaecoloog bij de laatste echo had gezegd dat ze de indruk had dat de baby kleiner was dan de vorige keer. Ik bereikte weer de 40 weken zonder dat er veel gebeurde en Margriet maakte op de uitgerekende datum maar vast een afspraak voor een inleiding. We spraken voor de grap af dat ik ervoor zorgen dat ik een paar dagen later op zondagavond zou bevallen, maar ik had er eerlijk gezegd een hard hoofd in dat ik die belofte zou kunnen nakomen (en Margriet waarschijnlijk ook). Ik had iedere dag een ander plan om mezelf bezig te houden: van winkelen tot museumbezoek en het wegwerken van hele bergen administratie, ik zou die extra twee weken (41 en 42) wel doorkomen! Maar een paar dagen na de uitgerekende datum - zondag- op maandagnacht - werd ik wakker van een wee. Ik wilde Margriet en Elke nog niet lastigvallen, want de pijn was nog vrij draaglijk en het leek me vervelend ze midden in de nacht voor niets te laten komen. Het leek mijn man verstandig om wel nog voor de ochtendspits op weg te gaan naar het ziekenhuis. Aangezien ik me van de vorige keer kon herinneren dat ik bij heel veel pijn pas vier centimeter ontsluiting had, zei ik steeds dat we nog wel even konden wachten, een vertragingstactiek die erin resulteerde dat we uiteindelijk precies tijdens het spitsuur naar het ziekenhuis vertrokken... Tijdens de autorit naar het ziekenhuis belden we Margriet.

In het ziekenhuis meldden we ons eerst bij de receptie. Het leek wel een eeuwigheid te duren, voordat ik als patiënt was geregistreerd. Toen we eindelijk op de materniteit aankwamen en we onze spullen in onze kamer wilden leggen, kwam er een heel aardige vroedvrouw die zei dat ik meteen naar de verloskamer mocht komen en dat het helemaal niet nodig was geweest ons eerst aan de balie te melden. Ze onderzocht me en stelde vast dat ik zeven centimeter ontsluiting had, alles er vrij soepel uitzag en dat ze dacht dat de bevalling vrij vlot zou kunnen verlopen. Wat een verschil met de vorige keer! Toen had ik al in een veel minder vergevorderd stadium het gevoel dat ik verging van de pijn. De vroedvrouw van het ziekenhuis gaf nog de gouden tip dat het verlichting kon brengen als mijn man tijdens een wee aan mijn knie zou trekken...en waarachtig: het hielp echt en voelde alsof de pijn werd "verlegd". Hij vertelde later dat mijn knie wel bij elke wee roder werd, maar daar heb ik niets van gemerkt. Inmiddels was Margriet ook in het ziekenhuis gearriveerd. Ik vond de pijn nu wel erg hevig worden en vroeg haar hoe lang ze dacht dat het allemaal nog ging duren. Maximaal een uur, dacht ze. Wat een geruststelling! Ik leek al vrij snel een soort persdruk te voelen en mocht van Margriet proberen te persen. En ja hoor, floep, opeens was daar het hoofd en heel snel daarna ook de rest. Margriet had nauwelijks tijd om haar handschoenen aan te trekken. Zo kwam ik mijn belofte aan Margriet toch nog bijna na: ik was weliswaar niet zondagavond bevallen, maar de maandagochtend erna, op een heel christelijk tijdstip.

Het ging de tweede keer allemaal veel gemakkelijker en sneller dan ik had verwacht (wat overigens niet wegneemt dat ik ook toen meerdere malen heb geroepen dat ik het echt niet meer volhield..). Waarschijnlijk hielp het dat het dit keer een spontane bevalling was in plaats van een inleiding en was de positie van de baby gunstiger, maar ik denk ook dat ik de tweede keer mentaal iets beter was voorbereid. Ik had me voorgenomen me niets van anderen aan te trekken - om in de termen van Elke te spreken: iets meer in mijn schulp te kruipen - en te proberen rustig door te blijven ademen in plaats van paniekerig mijn adem in te houden. Volgens mij heeft het geholpen. Aan iedereen die nog moet bevallen (grote kans als je op de rubriek bevallingsverhalen hebt geklikt): wees niet bang, verheug je op de komst van je baby, vergeet de wereld om je heen en realiseer je dat je de pijn hartstikke snel weer vergeten bent!

Noémie - 1/1/2010 (NL)

Noémie, anders natuurlijk kan ook.

Het jaar 2009 loopt op zijn einde. We feesten in klein gezelschap, met een lekker diner. Om 2 uur ‘s nachts liggen Thomas, mijn lief, en een vriend uitgeteld in de zetel te snurken. Te veel en te lekker gegeten of teveel wijn . Ik kijk naar de televisie. Nog 3 weekjes wachten en onze verrassing wordt geboren. Ik heb die avond veel gelachen. Zoals heel mijn zwangerschap trouwens. Ik maak de mannen wakker, stuur de ene naar huis en de andere naar zijn bed. De volgende dag vertrekken we naar Parijs voor een laatste romantisch weekendje met twee.

Het is 11u ‘s morgens. De ochtend van het nieuwe jaar. Ik voel nattigheid. Letterlijk dan. Ik spring snel uit bed en loop naar het toilet. De helft ligt al op de vloer. Vreemd … wat zou het zijn: mijn water is gebroken of heeft de baby opnieuw op mijn blaas getrapt? Ik ruik aan het vocht. Het heeft geen geur. De vroedvrouw bellen dan ? Ik bel, het is Marianne. Ze zegt dat als het al mijn water is, dat ik nog tijd heb. “Kruip maar terug in bed.” Thomas geeft haar gelijk. We kruipen weer gezellig onder de dekens. 

11u03 Ik hou me stevig vast aan het bed. Dit is niet normaal. Waw ! Wat doet dat pijn. Een heel hevige wee ? Ik houd de klok in het oog want iemand zei me: om de 5 minuten is vertrekken voor het ziekenhuis. 

11u06 OK, om de 3 minuten ? Ik bel Marianne weer op. “Ik sta in de winkel, maar kom eraan,” zegt ze.

11u30 Marianne komt toe en checkt. 7 cm opening. “Dat is NU naar het ziekenhuis of thuis bevallen.” Ik zie Thomas nog even twijfelen. We hebben het er zo vaak over gehad. Ik thuis, hij ziekenhuis … het compromis was met de vroedvrouwen poliklinisch bevallen in Ukkel in de natuurkamer. Geen medische toestanden voor mij. We besluiten dan toch maar te vertrekken. We grabbelen de logeerzak mee, die ik maar half gepakt had. We vergeten onze GSM, het fototoestel en nog wat dingen, maar kom, het moet snel gaan.

11u45 Het sneeuwt buiten. We hebben een ritje van een half uur voor de boeg. Ik schreeuw in de auto. Alles doet zo’n pijn ! 

12u20 Aangekomen in het ziekenhuis. Ik mag de natuurkamer in. Heel leuke kamer met groot bed, groot bad, zitbal, baarkruk … Marianne laat het bad vollopen. Ik zal er uiteindelijk nooit in geraken. Ik schreeuw heel hard: “Marianne, dat doet pijn !” Marianne blijft heel kalm: “Ik ga het niet in jouw plaats doen, hé meid, komaan je kan het.” Ik maak stoelgang op de tafel. Hoe genant ! Marianne stelt me gerust dat dat heel normaal is. Maar toch … achteraf gezien het minst aangename van heel mijn bevalling. Marianne vraagt de hele tijd of ik geen weeën heb gehad vannacht. Of harde buiken ? Neen, ik heb zelfs goed kunnen slapen. “Harde buiken ? Wat is dat ?” vraag ik haar zelfs. Geen voorbereiding, geen oefening gehad. Alleen mijn water dat brak en toen hevige weeën. Marianne voelt nog eens … 10 cm opening. “Je mag persen.” Ik voel nochtans geen persdrang. Ze zet me op de baarkruk. Thomas gaat achter mij zitten. Ik duw en duw. Ik voel het branden onderaan en houd de baby onbewust wat tegen. Jezus, wat doet het allemaal pijn en hoe onaangenaam is dit ! Met mijn ellebogen boor ik in Thomas zijn dijbenen. Thomas wordt misselijk van de geuren en de pijn, maar geeft geen kick en helpt me. Ik schreeuw en schreeuw. Er komt een vroedvrouw binnen van het ziekenhuis. Samen met Marianne vatten ze post voor mij. Ze moedigen me aan. “Goed zo, mevrouw, we zien het hoofdje al. Doe zo voort.” 

Maar dan zie ik hun gezichtsuitdrukking allebei veranderen. Ze worden plots heel ernstig. Ik merk niets, maar blijf maar persen. Er komt stoelgang naar buiten. De baby verliest de inhoud van zijn darmen bij de bevalling … langs zijn hoofd ? Plots dringt het tot iedereen door: dat is geen hoofd, dat is een poep ! 

De vroedvrouw van het ziekenhuis rent naar buiten om de gyneacoloog erbij te halen. Marianne legt me weer op tafel. Ik ben me nog niet echt van iets bewust, maar plots stormen er heel wat mensen de kamer binnen. Alles wordt erg rumoerig om me heen. Ik heb zoveel pijn dat ik in een waas alles meemaak. 

Er buigt zich een jonge vrouw over mij heen. De assistente-gyneacologe blijkbaar. “Mevrouw, gelieve te stoppen met persen. Ik ga mijn overste eens bellen om te kijken of we geen keizersnede moeten uitvoeren,” zegt ze, met een Hollands accent. Ik staar haar wat verdwaasd aan. “Stoppen met persen ?” flitst door mijn hoofd. “Hoe doe je dat ?” Maar ik kan geen woord uitbrengen. Ze herhaalt nog eens wat ze gezegd heeft en checkt of ik haar wel begrepen heb. “Neen, geen keizersnede,” kan ik alleen maar denken. Ik knik wat slapjes. Het enige wat ik kan zeggen is ‘auw’.

Nog geen minuut later staat ze er terug. “Het is al te laat, we gaan het zo proberen. Kom maar op de rolstoel zitten. We gaan u naar een medische kamer brengen voor het geval dat.” Ik heb zin om te schreeuwen: “Op de rolstoel zitten ? Met een halve baby tussen mijn benen ? Ben je helemaal gek ?” Maar ik heb overal zoveel pijn dat ik me laat heffen en op de rolstoel laat zetten. Ik ben helemaal naakt en de vroedvrouwen (het zijn er ondertussen wel 5 geworden) beginnen te knoeien met een deken dat absoluut over me heen moet liggen om door de gang te gaan. “Wat kan mij dat schelen dat mensen me naakt zien ! Breng me snel naar die andere kamer,” denk ik. Maar weer zeg ik niets want het enige dat ik kan doen is schreeuwen van de pijn.

In de ‘medische kamer’ word ik op een bed gelegd. Voeten in de voetsteunen. Benen uit elkaar. Het ligt heel onconfortabel en mijn liezen doen pijn van het uit elkaar gerokken te worden. (na de bevalling zweer ik nooit meer op zo’n tafel te gaan liggen !) In de kleine kamer staan wel tien mensen. Er komen regelmatig nog mensen binnen om handdoeken en andere dingen aan te geven. Iedereen wil het zien: een stuit, zonder keizersnede ! Marianne zit wat verloren in een hoek en Thomas heeft nog net de plaats om achter een vroedvrouw zijn arm naar me uit te steken. Verschrikkelijk allemaal, eigenlijk. De gyneacologe zegt dat ze me een knip gaat geven om zeker te zijn. Ze verdooft me onderaan en knipt stevig. Na het knippen duurt het geen minuut of er floept een poep naar buiten. 

Plots is het stil in de kamer. Iedereen houdt zijn armen gekruisd en kijkt toe. Zij weten dat als je een poep van een stuitkindje aanraakt, de baby in de buik zijn armen open zwaait en dat er dan complicaties optreden om het kind ter wereld te brengen. Dus moeten ze toekijken en afwachten (duidelijk moeilijk voor iedereen !) Ik weet van niks en denk: “Waar kijken jullie zo naar ? Haal die baby eruit; ik heb pijn !” 

Ik duw nog eens. Nu komt het hele lijfje naar buiten: voeten, benen, armen, schouders, buik. Er komt weer beweging in de kamer. De gyneacologe gaat naar binnen met een vinger en vormt een haakje. Met haar vinger zoekt ze de mond van de baby en helpt de baby zo helemaal naar buiten. Het hoofdje komt het laatst. 

Er wordt een klein roos ding op mijn buik gelegd. De baby huilt onmiddellijk. Na enkele minuten wordt de baby weggehaald voor nader onderzoek, want een stuit … wie weet wat de baby allemaal voor heeft. Niets dus. Apgar 9, 9 en 1O. Perfect gewicht, perfecte kleur, perfect geluid. 

Ik word genaaid en kijk toe hoe ze de baby verzorgen. “Wat is het nu eigenlijk ?” vraag ik aan Thomas die toekijkt. Thomas lacht. Van alle spanning zijn we vergeten te kijken welk geslacht het kindje heeft. “Een meisje,” zegt hij. “Hoe gaat ze heten ?” vraagt de gyneacologe. 

Noémie - 2kg990, 50 cm en geboren om 14u20

3u20 na het breken van de vliezen! Snelle bevalling is een goede bevalling, zeggen ze altijd.

We zijn zo van de kaart van alles wat er gebeurd is, dat we besluiten een nachtje in het ziekenhuis te blijven. Marianne helpt me op bed en verzorgt me nog wat. Ze geeft me wat tips voor de borstvoeding, maar Noémie is er onmiddellijk mee weg. Hoe perfecter kan het nog ? Thomas staat er wat trots en verbaasd naar te kijken.

Pas om 19u ‘s avonds, als Thomas heen en weer naar huis is gereden, kunnen we foto’s maken en de mensen op de hoogte brengen met berichtjes. Mijn mama belt in paniek want ze denkt dat ik in Parijs bevallen ben. Ik moet er om lachen.

Thomas slaapt verschrikkelijk slecht van alle geluiden op de gang en waarschijnlijk ook van de opgedane adrenaline. Ook ik kan de slaap niet vatten. Wat een wondertje op mijn buik ! Ze zijn heel lief op de materniteit. We worden helemaal met rust gelaten. De volgende dag wil ik naar huis. Alle verplegend personeel is verbaasd. Nu al naar huis ? Na een stuitbevalling ? Of ik niet nog pijn heb enzo ? 

Ik voel me goed. Ja, ik loop als een cowboy met al dat maandverband in mijn onderbroek, maar ik ga ervan uit dat dat zo bij elke bevallen vrouw is. En de knipwonde valt wel mee. Het spoelen in de douche doet deugd. Met Noémie gaat alles heel goed. Dus hop, de auto in.

De dag nadien komt Marianne thuis op bezoek. We spreken uitgebreid over de bevalling. Hoe komt het toch dat het zo’n verrassing was ? Enkele dagen voordien was ik nog op controle geweest. De vroedvrouw had toen getwijfeld of het toen een stuit of een hoofd was. Ik moest op 4 januari op controle-echo gaan. Daar ben ik dus niet meer geraakt. Bovendien ging alles zo snel dat het allemaal moeilijk te controleren viel. “Je dochter heeft me in ieder geval echt iets bijgeleerd,” zegt Marianne. 

Een bevalling om nooit meer te vergeten… ook het ziekenhuis had iets bijgeleerd: anders natuurlijk kan ook.

Tarla - 1/1/2010 (EN)

I was pregnant with my second child when we decided to move from Ireland to Brussels. I wanted a homebirth so one of the criteria when house-hunting was a suitable birthing place; thus we plumbed for the house with a beautiful, large, south-facing bedroom.

With the venue sorted I set about finding a midwife! The first port of call on my search was an excellent Pregnancy in Belgium evening.

On the due date, a Friday, I felt stirrings but nevertheless walked down the hill to get some groceries, feeling very, very heavy. The niggling feelings continued all day and then through Saturday I had frequent, small contractions. I convinced myself the baby was coming; that this was second-time-around labour - a doddle! That evening I rang Zwanger in Brussel and Elke answered. She told me to have a lavender bath and go to bed. So much for the baby coming!

She arrived a short time later on that bright, sunny morning, and the contractions ceased. 

After a bit of a clean up the midwives advised a few stitches, but as with all their care, they were very gentle. 

Months later I bumped into Elke and I cried tears of joy on remembering that beautiful, sunny day, the day my Tarla arrived. Birthing him - gently and at home - is the proudest moment of my life.

Lou - 6/5/2009 (NL)

6/5/2009

Ik probeer nog een beetje te slapen, Jef en Daan slapen nog.
Slapen lukt niet meer.

07u Ik krijg licht harde buiken, niet echt pijnlijk. Mijn ontbijt smaakt mij, gezellig met Daan, Jef en Moeke en Vake. Daan laat zijn collega weten dat hij een uurtje later zal zijn op het werk.

08u Daan brengt Jefke naar Opa en Oma, het is woensdag dus oma en opa dag.
Moeke en Vake vertrekken naar een afspraak.

08u30 Daan is terug, ik vertel hem dat ik pijnlijkere harde buiken heb, we maken ons klaar om te vertrekken naar de gynaecoloog.

09u30 Ik vertel de gynaecoloog dat ik harde buiken heb die al wat pijnlijk zijn maar dat ik niet weet of het echt begonnen is. Ik vraag hem of hij me eventueel kan strippen (vliezen losmaken van de baarmoederhals om het bevallingsproces een beetje te stimuleren).

10u Ik bel Katlijn en Annelies vanuit de auto dat ik al 5 cm ontsluiting heb, ze komen allebei af. Moeke en vake zijn ook terug thuis van de dokter. Ze zijn allebei nog klusjes aan het doen die ik hen gevraagd had te doen.

10u50 Vroedvrouw Annelies komt aan. Ik ben helemaal in een roes, krijg de ene heel heftige wee na de andere.

11u Katlijn komt aan. Ze luistert naar de harttoontjes, je doet het prima.

11u40 Eindelijk onderzoekt Katlijn me, 9 cm ontsluiting! Maar wat een pijn!

11u55 Ik ga uit bad, installeer me in de zetel en vraag aan Daan hoe we haar gaan noemen, er was nog een beetje twijfel. Daan zegt: we noemen haar Lou, het is een Lou!
Lou!!!

Lou, mijn mooie ster, ik ben zo blij met jou! Zo klein, zooooooo klein maar ik hou al zoooooo veel van jou! Je grote broer zal zo trots zijn !

Je mama

Jef - 14/10/2008 (NL)

3 oktober, 9u30 Bobbel is 40 weken!

Daan heeft net zijn eerste 2 weken als assistent in Kortrijk gewerkt, hij had die nacht goed geslapen en heeft voor de eerste keer in 12 dagen kunnen uitslapen.
We knuffelen nog een beetje. Buiten is het prachtig weer. Een heel mooie nazomerdag, ongeveer 19 graden. Om 11u ga ik douchen, ik verlies plots mijn slijmprop in de douche... Zou het?

Ik denk maar dat dit nog niks betekent...

Daan heeft schoenen nodig en we willen graag een nieuwe i-pod kopen, ook om muziek te kunnen spelen tijdens de bevalling. Ik maak me klaar om naar het stad te gaan.

We annuleren de plannen die we vanavond hadden, voor de zekerheid (spelletjesavond bij Cobus). Anita belt om te vragen of we vanavond komen eten, als excuus gebruiken we toch nog even de spelletjesavond.

Ik bel naar Katlijn en vertel haar wat ik voel, ik zeg haar dat ik denk dat het begonnen is. De weeen worden steeds sterker, telkens ik een wee heb moet ik toch even stoppen met wandelen, praten kan ik nog!

Het zonnetje geeft nog lekker veel warmte, we gaan op een bankje op de kouter zitten, in de zon. Karel de Bond komt toevallig langs, we babbelen nog een hele tijd, hij heeft niet in de gaten dat ik weeen heb. Om 16u gaan we naar huis, de weeen gaan steeds meer pijn doen, het stappen wordt moeilijker.

Wanneer we thuis komen zie ik dat de zon nog volop in de tuin aan het schijnen is.
Ik bel moeke in Frankrijk en vertel haar dat de weeen begonnen zijn. Katlijn vertrekt naar Gent. Daan zet de schommelstoel buiten, ZALIG, dat zonnetje, heerlijk ontspannend, de weeen kan ik goed opvangen zo. Ik ga ook in de hangmat liggen.

Pieter, onze bovenbuur ziet ons zitten en komt gezellig een praatje maken. Hij heeft niet in de gaten dat ik weeen heb. Ondanks dat ik niet meer kan praten tijdens een wee. Barbara komt ook even buiten op haar terras staan, ik vertel haar dat ik weeen heb, ze vindt het prachtig en maakt fotos van mij. Als het zonnetje weg is gaan we naar binnen (17u30) gaan we naar binnen.

Binnen krijg ik het heel moeilijk, Daan is met zijn nieuwe i-pod bezig, ik moet wenen, ik vraag hem om vanaf nu bij mij te blijven want ik heb hem nodig om de weeen op te vangen. Daan masseert mijn rug. Tijdens de weeen heb ik heel veel pijn nu, ik wilde dat Katlijn er al was... Ik ga in bad zitten om beter te kunnen ontspannen.

Katlijn is aangekomen, ze zegt dat de weeen NOG heftiger moeten worden (ik kan nog lachen), ze onderzoekt me, 4cm ontsluiting! Ze raadt me aan om nog even uit bad te gaan tot de weeen heel sterk worden. Daan belt naar zijn werk dat hij de volgende dag geen wachtdienst kan doen.

HET IS ECHT BEGONNEN NU! We krijgen een kindje... Bobbel zijn harttonen zijn prima , een hele geruststelling. In het stad stelde hij me ook steeds gerust door af en toe te bewegen. Ik vang de weeen nu op in de zetel terwijl mijn voeten gemasseerd worden .

Vanaf nu is het echt heel hard werken, het opvangen van de weeen vergt een enorme concentratie, ik kan niet verdragen dat Daan of Katlijn iets tegen mij of zelfs tegen elkaar zeggen tijdens een wee. Enkel de mooie pianomuziek op de achtergrond wil ik horen. De komende uurtjes, ga ik onder de douche, op de bal onder de douche, ik ontspan in bad, terug op de zetel, rechtstaan terwijl Daan of Katlijn mijn rug masseert... Het zaligste is wanneer Daan in bad achter mij zit, en tussen de weeen mijn gezicht masseert. Ook het koude washandje op mijn voorhoofd doet deugd.

De ontsluiting gaat goed vooruit. Op een bepaald moment krijg ik het heel moeilijk, Katlijn onderzoekt me en ze vindt dat het niet heel veel vooruit is gegaan, ik vraag of ze mijn vliezen niet wil breken. Een tijdje later breekt ze mijn vliezen, in bad, helder vruchtwater, Bobbel doet het nog steeds heel goed!

Maar wat een knalweeen krijg ik nu!!!!

Het lijkt of ik uit elkaar getrokken word, echt zo heftige weeen, ik denk dat ik dood ga van de pijn, zo heftig zijn de weeen nu! Ik vraag of Annelies nog niet moet komen... Katlijn belt Annelies.

Ik zie echt af nu, elke wee is een heel zware beproeving, ik hoop echt dat dit niet lang meer moet duren... ik begin naar pijnstilling te verlangen, ik hoop dat Annelies een grote spuit verdoving mee heeft. J

Ik probeer ook continue mijn pijn te vergelijken met pijn in het verleden, om zo de pijn beter te kunnen verdragen maar ik kan het met niks vergelijken. Ik zou niks liever willen dan uit mijn lichaam te stappen, en ook te observeren, zoals ik normaal gezien doe wanneer ik bij een bevalling ben. Annelies komt aan, ze onderzoekt me, ze zegt dat het heel gunstig aanvoelt, dat het niet lang meer zal duren,...

Ik ben zo blij! Bobbel zijn hartje klopt nog steeds heel goed, een hele geruststelling. Ik word wel nog steeds gek van de pijn, en maak heel veel lawaai tijdens de weeen.

Ik zit in bad en ik heb 9 cm ontsluiting! Er zit nog een randje boven, af en toe toucheer ik mezelf (nadat ik aan Katlijn vraag of ze me nog eens wil toucheren en ze niet wil omdat ze net onderzocht heeft) of het verdomde randje al weg is... Het gaat niet weg...

Katlijn stelt voor om uit bad te komen en op handen en knieen te gaan zitten. Ik doe dat en hang over de bal, Daan zit recht tegenover me en houdt mijn handen stevig vast... Ik krijg zo ontzettende persdrang, ik moet heel veel moeite doen om niet mee te drukken... Ik mag op de top van de wee een beetje meedrukken, maar o wat doet dat pijn, ik voel Bobbel echt zitten en bovendien naar beneden komen als ik druk...

Ik denk aan wat mijn zus 6 jaar geleden tegen me zei na haar bevalling...'Ik heb geperst alsof mijn leven ervan afhing, ik wilde Maud er zo snel mogelijk uit hebben...' Dat is ook wat ik gedaan heb, verstand op nul en PERSEN! Ook al deed het vreeeeselijk veel pijn.

Na 15 minuten en dus maar een paar keer persen kreeg ik plotseling ons jongetje in mijn armen. Een jongen, ik kon zelf ontdekken of Bobbel een jongen of een meisje was! 

JEF! Geboren op 14 oktober om 00u01!

Hij huilde niet maar ademde wel goed, hij was meteen mooi roze en keek al meteen hoe mama en papa er uit zagen...Dit was zo een mooi moment...Ik voelde mij fantastisch! Zo trots! Ik kon de hele wereld aan. Ik voelde mij zo intens gelukkig, een gevoel zo sterk, echt iets ongekend...

Toen ik Jef aan Daan gaf, smolt mijn hart. Een trotse papa met zijn prachtige zoon!
De placenta liet even op zich wachten maar Jef maakte van de gelegenheid gebruik om in de zetel aan de borst te drinken. Dat ging meteen heel goed!

Jef, zondagskind, zonnekind, je werd op een prachtige nazomerdag geboren, je koos een prachtig weekend om de wereld te bewonderen...

We zijn zo blij met je!

Mama Lies

Linus - 1/1/2008 (NL)

Zou het of zou het niet......
voor vandaag zijn?
Dat was de vraag die al een tijdje in de lucht hing.

2008 was het jaar van de Olympische Spelen in Peking. Zij losten op een zondagnamiddag ons grote probleem op: een naam. Blijkbaar was dit voor hem het signaal dat hij de wijde wereld mocht komen verkennen.

Katlijn arriveert. Ik blijf blazen en puffen.
De harttonen dalen. Oei... Maar ergens weet ik dat het wel goed komt.

Ik mag persen. De harttonen gaan beter. Ik duw en duw, maar merk dat het weinig opschiet. Ik probeer een andere houding.
Duwen, blazen, persen,... hard werken.
Terug zitten, terug gehurkt.
Bij de voorlaatste wee heb ik er genoeg van, hij moet eruit.

Een felle schreeuw en vervolgens het fantastische, overweldigende, onbeschrijfelijke mooie gevoel van je eigen kleine ventje in je armen.
Het is 8u44 en hij is er. LINUS, een prachtkerel.
Ik glim waarschijnlijk van trots en blijheid. Wat een ervaring. Voelen, kijken, ruiken... zo maken we kennis met elkaar.

't Was een 9 maanden durende reis, met ups en downs die geweldig en onvergetelijk eindigt.

Het einde van iets ongelofelijk mooi, brengt het begin van een onbekend, maar ongetwijfeld nog mooier avontuur voor Linus, Bartel, papa en mama.

Sofie

Een paar handschoenen - 1/1/2008 (NL)

Aan de telefoon heb ik mevrouw X. Ze is al anderhalve week verder dan de uitgerekende bevallingsdatum. Nog twee dagen geleden was ze bij mij op consultatie waarbij we een hele discussie hebben gevoerd over wel of niet het op gang brengen van de bevalling. Het is haar derde zwangerschap en na een traumatische tweede bevalling heeft ze een grote aversie gekregen tegen ziekenhuizen in het algemeen en verloskamers in het bijzonder. Dus wat er ook mocht gebeuren, een inductie van de bevalling is uitgesloten. Na de voor- en nadelen van de inductie duidelijk te hebben uitgelegd, samen met wat vroedvrouwen-tips over het op gang brengen van de bevalling op een natuurlijkere wijze en een doorverwijsbriefje voor de gynaecoloog, vertrekt ze. Ik hoop er het beste van. Vrouwen uit de Magreb zijn niet altijd even therapie-trouw en ik duim dat ze haar afspraak bij de gynaecoloog nakomt.

Onderweg denk ik nog even aan mijn verlostas, die thuis staat. Ik besluit om hem niet op te halen, want mocht ze echt in arbeid zijn, dan gaan we toch naar het ziekenhuis voor de bevalling. Wel heb ik mijn tasje bij me met de doptone (om het hartje van het kind te kunnen luisteren) en wat onderzoekshandschoenen. Dat moet genoeg zijn!

Ik sta juist voor de deur als meneer X belt, wanneer ik er nou eindelijk ben. Al mijn alarmbellen rinkelen terwijl meneer X van de elfde verdieping naar beneden komt hollen om de deur open te doen. Wanneer de partner belt, is de vrouw vaak serieus in arbeid. Voor de zekerheid gris ik ook mijn postnatale tas en een kraampakket mee (die ik gelukkig wel in de auto heb staan!) en spurt achter meneer X aan naar het appartement.

Nauwelijks ligt het zeiltje op de matras of mevrouw X slaakt een oerkreet en ik krijg een plens helder vruchtwater over me heen.
Twee kreten later ligt de kleine in de armen van mama, gezond en wel.

Met wat improvisatie (het materiaal uit de postnatale tas en het kraampakket) navel ik af. Gelukkig is het niet nodig om te hechten; nu hoef ik niet naar huis om de verlostas te halen! Samen met de vriendin verschonen we het bed, dat helemaal onder het vruchtwater zit. Zoontje X is een stevige kerel en drinkt uitstekend aan de borst. Op zoek naar de vader, kom ik een klein meisje en een slaperig jongetje tegen. Wakker geworden van al het gestommel, zijn ze uit hun bed gekropen. Samen met de vader komen ze nu kijken naar hun broertje, die zo snel op de wereld is gekomen. De vriendin van mevrouw X heeft inmiddels al een grote pot muntthee gemaakt en tevreden drinken we een glaasje op de kleine X.  

Als ik om twee uur in mijn bed kruip, besef ik pas hoe niet-standaard deze bevalling is geweest. Geen infuus, geen vreemde omgeving, geen stress. Alles wat mevrouw X nodig had, was een vriendin die haar ondersteunde en iemand om de navelstreng door te knippen.

Margriet

Verrept Dekeyserstraat 39 Molenbeek 1080
info@zwangerinbrussel.be
ZWANGER IN BRUSSEL CVBA
Sitemap

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

x