Bevallingsverhalen

Anton - 15/2/2019 (NL)

Het verhaal van de geboorte van Anton in het ziekenhuis, tweede kindje voor zijn mama's.

Donderdagavond 14 februari. Eva en ik kijken naar de finale van De Dag. Ondertussen krijg ik sms'jes van vriendinnen. Of het dan toch geen Valentijnskindje zal worden?
Nee. Gelukkig maar, lijkt me. Je verjaardag wil je niet per se delen met de patroonheilige van de chocoladeharten en de hotelarrangementen.
Maar ik voel wel dat het 'op handen' is. Ik heb veel harde buiken en eerder die dag ben ik een soort yoghurtachtige substantie verloren. Een hele kwa(r)k. Even dacht ik dat het vruchtwater was. Maar het was geurloos en bleef niet lopen. Een telefoontje naar Hanne stelt me gerust. Waarschijnlijk gewoon afscheiding.
We gaan slapen, Eva in de logeerkamer en ik in ons bed. Niet gezellig, al zeker niet op Valentijn, maar de laatste dagen snurk ik zo hard dat Eva zich in een belegerd Bagdad waant.
Om kwart voor drie word ik wakker. Pijnscheuten die van boven naar onder door mijn buik trekken. Hoewel, pijn is veel gezegd. Een zeurderig 'wee' gevoel. Zijn dit contracties? Ik besluit af te wachten en de intervallen te timen. Zo'n 12 minuten. Ik lees nog een uurtje in het exemplaar van 'Duik in je weeën', dat Elke me vorige week heeft uigeleend. Dan trek ik naar de logeerkamer om Eva in te lichten. 'Ik denk dat het begonnen is, schat'. Ze is meteen klaarwakker.

We wachten tot er echt regelmaat in de weeën zit en bellen dan naar Hanne. Ze zal er binnen een uurtje zijn. Ik ijsbeer door de woonkamer. Eva downloadt een weeëntimer en noteert daarin ook de intensiteit: zacht, matig of hard. Wow, dit was een harde, zeg ik. Wist ik veel. Dit was nog niks in vergelijking met het échte werk, maar dat zou ik pas veel later ontdekken.

Hanne arriveert. Zij neemt het timen over en Eva gaat onze zoon Walt wekken en klaarmaken voor school. Tussen de weeën door babbel ik met Hanne. Gewoon wat smalltalk. Dat het zo'n mooi weer belooft te worden. En over haar huisgenoten die zo meeleven met haar avontuurlijke vroedvrouwenbestaan. Walt komt de trap af. 'Is mijn broer er nu al uit?', horen we hem vragen. Hanne schiet in de lach. Kleuters hebben duidelijk een optimistisch beeld over de duurtijd van het geboorteproces.

En dan begint het bekende ochtendritueel. Walt die tergend traag en druk babbelend een boterham binnenwerkt aan de ontbijttafel en de actualiteit op Radio 1 op de achtergrond. Alsof er niets aan de hand is. Plots vallen mijn weeën stil. Volkomen normaal, zegt Hanne, door de drukte. En inderdaad, zodra onze taterwater naar school is, en ik weer in stilte door de woonkamer hobbel, hernemen ze. 

Rond 8u30 checkt Hanne hoe ver we al staan. De baarmoederhals is verstreken en erg soepel, en ik heb anderhalve centimeter opening. Een gunstig touché, noemt Hanne het. Maar omdat we nog een hele weg te gaan hebben, stelt ze voor om nog wat huisbezoeken te gaan doen (de drukke agenda van een vroedvrouw). Ze raadt ons aan om nog even te rusten en rond de middag opnieuw contact op te nemen.

Eva en ik kijken naar een documentaire over de gisteren overleden gitarist Willy Willy van de Scabs. Ik grotendeels rechtstaand, heen -en-weer lopend of wippend op de zitbal. Zodra ik ga zitten of liggen is de pijn erger. Na elke wee moet ik naar het toilet. Vervelend maar dan zal ik al zeker geen kaka moeten doen tijdens het persen, hoop ik stiekem. Ik moet ook overgeven. De foute richting, denk ik. 'Open en onder, open en onder', herhaal ik het riedeltje uit ‘Duik in je Weeën’.

We besluiten een ommetje te gaan maken. Het is prachtig weer. Het voelt heel bijzonder, in het eerste lentezonnetje, wetende dat dit onze laatste wandeling is voor we er een zoontje bij krijgen. Het wandelen bevordert de weeën. Ze komen om de 4 a 5 minuten nu. Ik moet steeds vaker stoppen met wandelen en houd me vast, met mijn armen rond Eva's nek om de wee op te vangen. Gelukkig wonen we in een rustige buurt en zijn er bijna geen mensen op straat. Want het is een heel schouwspel. Een strompelende vrouw die om de zo veel meter halt houdt om met gebogen knieën en de poep achteruit, haar armen rond de nek van haar vriendin te werpen.

Terug thuis bellen we Febe, die nu van wacht is. Omdat de weeën sneller en heviger worden, besluiten we meteen in het ziekenhuis af te spreken. Terwijl Eva de auto laadt, pak ik een dichtbundel vast die op de salontafel ligt. Maya Angelou. Ik lees haar bekendste gedicht ‘Still I Rise’. Over de kracht van vrouwen. En ik het geeft mij kracht. Ik voel me sterk en op een vreemde manier opgelaten. Ik ben aan het bevallen. Ik ben het gewoon aan het doen. Iets wat generaties vrouwen me hebben voorgedaan. Eindelijk zal ik ook deel uitmaken van die stille, eeuwenoude genootschap. Die gedachte geeft me adrenaline en ik besluit het dichtbundeltje mee te nemen naar het ziekenhuis. Vol vertrouwen stap ik in de auto. Maar daar vallen mijn weeën stil.

Even word ik nerveus. Alles ging zo goed. Waarom valt het nu stil? Ik verlang weer naar toenemende regelmaat en intensiteit van voordien. Naar mijn riedeltjes uit ‘Duik in je Weeën’. Maar ik hoef geen riedeltjes op te zeggen want er gebeurt niets. 1 zwakke wee op de hele weg naar het ziekenhuis, een rit van 20 minuten. Maar dan denk ik aan wat Hanne die ochtend zei. Bij veranderingen van omgeving, van situatie, kan het stilvallen. Ik probeer erop te vertrouwen dat dit maar een tijdelijk intermezzo is.

We parkeren en ik waggel puffend voorbij de bonte mix van mensen die je tegenkomt op de route van de parking naar de ingang van Sint-Jan.

We worden heel vriendelijk ontvangen op het verloskwartier. Ik krijg een balzaal van een verloskamer toegewezen en de vroedvrouw van dienst, Els, zegt me dat ik aan de monitor moet. Ik panikeer even, want ik wil liever niet op bed liggen. De pijn is dan veel heviger. Maar blijkbaar (o dankuwel, Philipstechnologie), bestaan er mobiele contactdoosjes waarmee je draadloos aan de monitor kunt. En waardoor ik dus kan blijven rondwandelen, voor mij de ideale manier om de weeën op te vangen.

Febe arriveert. Ze maakt meteen een van de monitordoosjes los. ‘Deze heb je niet nodig, zegt ze. Je voelt zelf wel hoe intens een wee is, dat hoeven we niet op een schermpje te lezen’. De hartslag van ons kleintje controleert ze wel op gezette tijden. ‘Hij voelt zich goed en heeft er zin in’, zegt ze. Ze komt vastberaden en kalm over, dat stelt me gerust. Febe doet dit elke dag. Vrouwen doen dit elke dag.

Eva installeert mijn derde geboortepartner. Het kleine dingetje dat me door de rest van de bevalling heen zal helpen. Mijn dierbare Bose Soundlink-luidsprekertje (sorry voor de reclame, maar dit is mijn beste aankoop ooit). Ze zet mijn lijst met favoriete muziek op. Muziek. Mijn safe place, mijn manier om in een stemming te komen, om kracht te putten. Terwijl onder meer Nick Drake, Sade en The War on Drugs passeren op de achtergrond, raak ik in een soort ‘interne modus’. Ik ben volledig in mezelf gekeerd en op mezelf gefocust. Ik zie kleurijke patronen voor mijn ogen, als een soort mandala’s. De pijn is sterk en intens maar op een vreemde manier geruststellend, elke wee brengt me dichter bij ons zoontje. Ik voel de geruststellende aanwezigheid van Eva, stilzwijgend en vanzelfsprekend biedt ze me haar nek aan, waar ik regelmatig rond ga hangen als er een hevige wee is. Af en toe voel ik Febe tegendruk geven op mijn onderrug tijdens een wee, wat verlichting brengt.

Febe stelt voor om enkele oefeningen te doen liggend op het bed, waardoor ik mijn bekken kan voorbereiden op de doortocht van de baby. Van de oefening zelf herinner ik me niet veel, dus ik kan het niet exact omschrijven. Behalve dat ik blij was dat ik weer van het bed afkon, en weer rechtstaand, wiegend, boven mijn luidspreker kon gaan hangen, dichtbij de muziek die me in een soort trance brengt.

Wanneer de weeën nog heviger worden, stelt Febe voor het bad te laten vollopen. Ik stap in het bad maar word overmand door de pijn. Ik kan zelfs niet gaan zitten. Ik blijf verkrampt rechtstaan. Voordien had ik de pijn kunnen ‘omarmen’, maar nu lukt dat me niet meer. De pijn omarmt mij, verzwelgt mij. Bij een ongemeen krachtige wee, zie ik plots vanalle schilfertjes in het water drijven. Mijn vliezen zijn gebroken, en de weeën worden nog erger. Plots krijg ik hevige persdrang. Mag ik duwen? Ik moet duwen! Maar omdat ik verkrampt in het bad sta, heeft Febe mijn opening nog niet kunnen checken. Ze wil eerst zeker zijn dat ik volledig ontsloten ben. Eva en Febe moedigen me aan om terug uit het bad te komen. Maar ik blokkeer. Het lukt niet, ik red het niet, is alles wat ik tussen de pijn door kan uitbrengen. Het voelt alsof ik openscheur. In een moment van sterkte denk ik aan het fotoboek BirthDay dat ik van mijn moeder heb gekregen voor mijn verjaardag. Ik zie de foto’s van Congolese vrouwen die gewoon op de grond moeten bevallen, in groezelige kamertjes. Zonder ZIB. Zonder Nick Drake. Zonder Aquarius en Dextro Energy. Zonder het vooruitzicht op een warme douche en een tas soep. De gedachte aan de miljoenen vrouwen in de wereld die in primitieve omstandigheden moeten bevallen, geeft me de kracht om eindelijk uit het bad te sukkelen en naar het bed te strompelen. Febe controleert en ik heb 10 centimeter ontsluiting. Ik mag persen. Halleluja! Draai je maar op je buik, zegt Febe, en dat doe ik. Dit blijkt een heel goed advies. Op handen en knieën persen blijkt voor mij dé manier. Al snel hoor ik Eva zeggen dat ze het hoofdje kan zien. En dat er haar op staat . Ik pers met alle macht die ik in me heb. Open en onder, open en onder, blijf ik in mezelf herhalen, als een soort mantra. Ik voel dat Eva af en toe mijn snot komt afvegen (jawel, ik ben verkouden, uitgerekend nu). Dan gaat ze zo snel mogelijk weer naar het andere eind van het bed om de geboorte van ons kindje vanop de eerste rij mee te maken.

En ja hoor, na een halfuur persen is hij daar. Onze zoon. Onze Anton. Hij is zo klein, hoor ik Eva zeggen. Febe zegt me dat ik hem mag nemen, tussen mijn benen door. En dat doe ik. Het gevoel is overweldigend. Ik heb dit klein nieuw leven op de wereld gezet. Hij ligt op mijn borst, heel wakker, met grote ogen doet hij zijn eerste indrukken op. Ik ben zodanig zo in een roes, dat ik vergeet dat de placenta nog moet komen. Er zijn 40 minuten verstreken, en Febe dringt nu toch aan om wat te duwen (ook al heb ik geen weeën meer) zodat de placenta geboren kan worden. Maar hij komt voorlopig niet. Febe besluit mijn blaas te ledigen via een katheder en dat helpt. Daar komt ook de placenta. Ik hoor Febe aan Eva uitleggen hoe die placenta in mekaar zit, en hoe de vruchtzak eruit ziet waar ons mannetje 9 maanden in gewoond heeft.


Ik blijk enkele kleine scheurtjes te hebben, die Febe vakkundig hecht met behulp van een verdovende spray. Het is 18u ’s avonds en het schemert in Brussel, de verloskamer baadt in een mooi blauw licht. En mijn muziek blijft onverstoord spelen. Vroedvrouw Els van Sint-Jan zegt, ‘amai, dat is hier gezellig’.

En ik kan haar alleen gelijk geven. Gezellig, intiem, intens, bekrachtigend. Een bevalling uit het boekje. Letterlijk. Want als ik later in mijn ZIB-boekje mijn geboorteplan nalees, kan ik bijna overal een kruisje zetten. Arbeid thuis, muziek, geen epidurale, zonder medische interventie, zonder knip. Alleen bij ‘baby spontaan laten aanhappen aan de borst’, kan ik geen kruisje zetten. De borstvoeding zal voor mij en Anton een redelijk lang leerproces blijken. Maar ook dat is intussen goed gekomen. Met dank aan de vroedvrouwen van de materniteit van St.Jan die me hebben bijgestaan die eerste dagen en nachten. Ilse, Els, Inge, Caroline, Gulser, Vera, en iedereen die ik nu nog vergeet.

En vooral ook dank aan Zwanger in Brussel. Om mij het vertrouwen te geven dat ik dit kon. Om vrouwen het vertrouwen te geven in hun eigen kracht.

Dankzij jullie is dat bevallen mij uitstekend bevallen!



Febe - 26/4/2018 (NL)

Het verhaal van de thuisgeboorte van Febe, tweede kindje voor haar mama en papa.

Febe! Je bent er! Hoera!
Eindelijk, negen dagen na de uitgerekende datum, kwam je tevoorschijn.
Febe, dat heb je super goed gedaan, zo geboren worden. Ik pen het graag even neer…

Woensdagavond… Jef ging naar de zaalvoetbal. Ik legde Bent in bed en was ontzettend blij dat hij flink ging slapen want ik had niet zo veel energie meer over. Om 10u werd ik heel zenuwachtig omdat Jef nog niet thuis was, ook al voelde ik nog niets. Gelukkig kwam hij even later thuis en kon ik nog wat ontspannen met een boek in de hand. Rond 11u kreeg ik een harde buik. Of was dat nu een wee? Geen idee, maar het was een goed boek (Huis van de Moskee), dus ik besloot nog wat te lezen. Rond 12u kwam Jef slapen, ik vertelde twijfelend dat ik weeën voelde. Maar eigenlijk durfde ik het niet goed geloven. Ik wachtte er nu al zo lang op. De weeën waren nog onregelmatig en niet zo pijnlijk. Nog maar wat blijven liggen, dacht ik. Intussen viel Jef in slaap.

Om 1u twijfelde ik niet meer. Dit waren echt weeën, en ik was er zo blij mee! Ik belde naar  Zwanger in Brussel en kreeg Elke aan de lijn. Ik legde haar uit wat ik voelde, maar besloot nog even zonder haar de weeën op te vangen. Tijdens het telefoontje dacht ik voortdurend dat ik nog niet had moeten bellen. Ik had al om de 3 minuten een wee, maar het leek nog niet zo pijnlijk dus het ging nog wel even duren, dacht ik.

Elke gaf me de tip om een bad te nemen. De weeën werden inderdaad minder pijnlijk eens ik in het water zat. Maar ook minder frequent. Ik begon te vrezen dat het vals alarm was. Waar blijven die weeën nu? Ik wil vandaag mijn baby! Ik nam dan maar de gekke beslissing om uit dat bad te gaan zodat de weeën zeker niet zouden stoppen. (Wanneer ik dit achteraf lees, besef ik dat deze redenering geen steek houdt.)

De weeën kwamen minder snel, maar voelden wel feller aan. Al kon ik tussen de weeën door een gewoon gesprek voeren. Of mijn oren kuisen, want dat wilde ik doen, vraag me niet waarom. Een voordeel aan thuis bevallen; je kan alles doen waar je op dat moment zin in hebt.

We besloten terug te bellen naar Elke. Al twijfelde ik nog steeds of dat al nodig was. Het was toen 2u52 en Elke stond al aan de deur om kwart over 3! Ze onderzocht hoeveel ontsluiting ik had. Dit bleek al 7 cm te zijn, dat had ik echt niet verwacht. Wat was ik blij toen ik dat hoorde! Mijn eerste kindje werd ingeleid en dit wou ik liever niet meer. Ik wou deze keer helemaal op eigen houtje bevallen en het was bijna  zo ver, dat gaf me moed! Elke belde Febe op. Ondertussen werden de weeën heviger. Maar ik was blij met elke wee die kwam, want dat betekende dat onze kleine Febe er ook bijna was. Soms vond ik dat er te veel pauze was tussen de weeën door.

Wat later kreeg ik persdrang. Nu ging het echt beginnen! Voor het eerst die avond voelde ik angst. Ik stond recht en hield me vast aan de rand van het bed. Elke zei dat ik in deze houding kon bevallen, maar dat durfde ik niet. Stel dat ik door mijn benen zou zakken, dacht ik. Ik ging op handen en knieën zitten en ving zo ook een tweetal weeën op. Maar ik was toch blij toen Febe het stoeltje (de baarkruk) kwam brengen. Jef kon achter me zitten. Hij gaf me letterlijk en figuurlijk veel steun. Ik kreeg nog een perswee en deze keer durfde ik ook echt mee persen. Ik voelde duidelijk dat het hoofdje zakte... Wachten op een tweede wee… Bij deze wee wou ik het voor elkaar krijgen... Nu voelde ik het echt trekken... Het hoofdje kwam al piepen. Ik bleef nog even druk zetten, maar de piek van de wee was voorbij. “Het zal voor de volgende zijn, Kim”, zei Elke.

Maar wachten op de volgende wee was echt heel pijnlijk. Het leek ook ontzettend lang te duren. “Stel dat er nu geen wee meer komt?” dacht ik zelfs even. Nú wil ik mijn dochter zien en in mijn armen nemen!
Een wee, eindelijk… duwen, duwen, duwen!
En ja hoor, het lukte, om 4u19 werd onze kleine Febe geboren!
Dit is amper te beschrijven… Hoe het voelt om je baby in je handen te krijgen. Ik begrijp nu waarvan de uitspraak “daar bestaan geen worden voor” komt.

Elke, Febe en Jef hielpen ons in bed. Zo konden we beter knuffelen en kijken naar onze kersverse baby. En zo kon Elke nakijken of ik geen scheurtjes had. Oef! Dat viel goed mee. Twee kleine scheurtjes, maar een hechting was niet nodig. Gelukkig maar, ik had zo een slechte herinnering aan de hechting na de geboorte van Bent, dat ik nu bijna in paniek raakte.

Tijd voor iets anders… de nageboorte! Echte weeën voelde ik op dat moment niet echt, maar die moederkoek moest er uit. Het lukte, wat een verlossing!

Nu konden we echt genieten van onze dochter. Ze begon flink te drinken met een mooi zuigend ‘vismondje’.
Wat heerlijk vind ik dat!

Van onze kleine Bent hadden we de hele nacht  niets gehoord. Die sliep flink door en gaf ons zelfs nog wat rust nadat vroedvrouwen Febe en Elke vertrokken waren. We konden nog even genieten en uitrusten met ons nieuw kleintje. Bent gaf me de tijd die ik nodig had om even op te laden. Ik was ontzettend blij toen ik hoorde dat hij wakker was. Onze ‘grote’ zoon kan eindelijk kennismaken met de nieuwe baby! Jef ging hem halen en met grote, nieuwsgierige ogen keek hij naar ons. Febe kreeg een kus en een knuffel. Bent zag er ongelofelijk fier uit. Daar was zijn zus! Eindelijk!

Otte - 28/3/2018 (NL)

Ik was exact 38 weken zwanger en ‘alleen’ thuis met de 2 grote zussen die sliepen en mijn schoonmoeder in de logeerkamer 2 verdiepingen lager. Tom was naar de wekelijkse cohousing-vergadering.

We waren die namiddag nog even met de fiets op consultatie gegaan bij ZIB. Enkele uren ervoor had ik mijn slijmprop verloren en volgens Dokter Google kon het dan nog wel enkele dagen/weken duren. Maar volgens Hanne gingen we niet zo lang meer moeten wachten. En ze had gelijk…

Ik was erg moe die avond en besloot vroeg in bed te kruipen. Nog even wat lezen en net toen ik me neerlegde om te gaan slapen, kreeg ik een harde buik. Nog even later voelde ik precies een elastiekje knappen en dan wat nattigheid. Mijn vliezen waren gebroken. Even controleren op de wc of het water helder was (gelukkig wel). Het was 22u ’s avonds.

Mijn eerste telefoontje was naar Hanne. Die vroeg of ze even moest langskomen om te kijken of ik al ontsluiting had. Dat vond ik niet nodig. Ik had immers nog niet eens weeën. Volgende telefoontje was naar Tom om te zeggen dat hij toch maar best naar huis kwam. Ondertussen was de eerste wee een feit. Dan nog even bellen naar Esther, mijn zus, die ons voor de derde keer ging bijstaan bij onze thuisbevalling. Deze keer was haar taak niet meer mij bijstaan, maar eerder babysit voor Ellie en Flore. Het laatste telefoontje was naar Kathleen, een studente fotografie die voor haar portfolio van het laatste jaar als thema ‘bevallingen’ had gekozen en onze thuisbevalling ging fotograferen.

Ah neen, dat was het voorlaatste telefoontje. Toch maar even terugbellen naar Hanne om te zeggen dat de weeën ondertussen begonnen waren. Bij een derde kindje wacht je best niet te lang om de vroedvrouw te verwittigen, het kan dan allemaal al eens wat sneller gaan dan bij een eerste of tweede.

Al snel was het hele Team Baby op post. Tom had bij thuiskomst direct de matras klaargelegd in de woonkamer, thee gezet, kaarsjes aangestoken en mijn muziek opgezet. Weeën opvangen ging goed, met Tom als (letterlijke) steunpilaar of op de bal en de oefeningen van de prenatale yoga en de cursus hypnobirthing in gedachten. Ik merkte wel dat ze snel heviger werden.

We hadden vooraf met Ellie (5 jaar) gesproken over bevallen, foto’s en filmpjes getoond van hoe het zou kunnen zijn en ze was heel enthousiast om erbij te zijn. Zelfs als het ’s nachts zou zijn, dan moesten we haar wakker maken. Het eerste wat ze deed wanneer ze in de woonkamer kwam, was haar gehoorbescherming nemen (we hadden uitgelegd dat mama wel eens wat lawaai kon maken op het einde). Ze was een geweldige steun voor mij, ze hield mijn hand vast en bracht mij water. Natuurlijk begon ze zich na een tijdje te vervelen en is ze beginnen tekenen. Het werd een mooie tekening van ons hele (nieuwe) gezin. Die hingen we meteen aan de muur, bij de kaartjes die ik had geschreven om me te helpen tijdens de bevallen, mijn confirmaties (‘drink water’, ‘mijn lichaam en baby weten hoe het moet’…).

Een half uurtje later werd Flore ook wakker. Die had natuurlijk al door dat er iets gaande was beneden en weigerde terug te gaan slapen. Dan maar meenemen naar beneden en bij Esther op schoot.

Het ging deze keer allemaal nog een pak sneller dan bij Flore. Al snel begon ik wat persweeën te voelen en ging ik op de baarkruk zitten met Tom achter mij. Hanne had ondertussen Elke al gebeld, zodat ze zeker op tijd zou zijn (zowel bij Ellie als Flore was de tweede vroedvrouw te laat).

De weeën volgden elkaar nu snel op en werden steeds heviger (lees: Ellie had haar gehoorbeschermers opgezet). Enkele stevige persweeën later was zijn hoofdje er al. Ik hoorde Ellie tegen Flore zeggen: ”kom kijken, het hoofdje is eruit!”. En nog een wee later was hij daar helemaal, het kleine broertje van Ellie en Flore, ons eerste zoontje. Wat voelde ik me weer sterk. Voor de derde keer had mijn lichaam een mensje gemaakt en het zonder enig probleem op de wereld gezet. En voor de derde keer groeide mijn hart weer ietsje groter. Het was 28 maart 2019, 0u25.

Hij werd snel huid-op-huid bij mij gelegd en slechts enkele momenten later stond Ellie ook al half bloot klaar om haar broertje bij zich te nemen. We hebben effe moeten uitleggen dat hij toch beter eerst nog even bij mama bleef. Nadat de navelstreng uitgeklopt was, was de eer om hem door te knippen deze keer voor grote zus in plaats van voor papa, onder het goedkeurende oog van kleine zus.

Net zoals bij de geboorte van Flore liet de placenta weer wat op zich wachten. En terwijl alle trucjes werden bovengehaald om hem toch te laten komen, mocht kleine broer (een naam hadden we nog niet, enkel een klein lijstje met enkele namen waaruit we nog moesten kiezen) eerst even bij Tom en daarna dan toch eens huid op huid bij zijn 2 zussen. Jammer genoeg kwam er geen beweging in die placenta, ook niet na een prikje met oxytocine en een blaassonde en werd er besloten dat ik toch nog naar het ziekenhuis zou worden gebracht. Nadat Elke de ambulance had gebeld, was het ineens alle hens aan dek om alles in gereedheid te brengen voor een tripje naar het ziekenhuis. Ik én baby werden aangekleed, Tom zocht mijn id en moederboekje bijeen en mijn zus ging de meisjes in bed steken. Nu moest ik natuurlijk ook nog 2 verdiepingen naar beneden met de trap, met een navelstreng tussen mijn benen en een bloeddruk die precies toch even heel erg laag werd. Eens beneden stond de ambulance al klaar. Tom, Hanne, baby en ik mochten de ambulance in en werden naar St-Jan gereden. Onderweg bedacht ik me dat Tom nu toch maar eens zijn moeder, die nog steeds in de logeerkamer lag/aan het ijsberen was, moest inlichten. Die had blijkbaar al geen oog meer toegedaan sinds het begin van de avond, zeker toen ze ook nog eens een ambulance had gehoord.

Eens in het ziekenhuis werden we vriendelijk ontvangen op een zeer rustige kraamafdeling. Eerst kwamen de verpleegkundigen langs en kreeg ik nog een baxter met oxytocine. Daarna kwam de gynaecoloog en na even wat getrek aan de navelstreng en geduw op mijn buik floepte de placenta er gemakkelijk uit. Oef! Ondertussen werd baby gemeten, gewogen en goed bevonden met een apgarscore van 10/10! Nadat ik een beetje was opgefrist, kwam een van de verpleegkundigen ons vertellen dat ik pas het ziekenhuis mocht verlaten nadat de pediater mijn baby had kunnen onderzoeken! Euh… baby is niet eens hier geboren? We hebben dan maar een document ondertekend dat we tegen medisch advies in het ziekenhuis verlieten. Mijn zus kwam ons oppikken en tegen 4u ’s morgens kwamen we terug thuis in een volledig opgeruimd huis (danku Esther!)

Na enkele uurtjes slaap kwamen er ineens 2 grote zusjes binnengeglipt in de kamer. Nog even bij mama, papa en broertje in bed voor ze naar school gingen. Nu werd het toch ook eens tijd om een naam te kiezen. Enkele weken geleden vroegen we al eens aan Ellie wat ze vond van een bepaalde naam en ze vond hem maar niets. Nu vroeg ik wat ze vond van Otte. Haar antwoord: ‘oh ja mama! Dat is zo’n mooie naam!’ Niet moeilijk om te kiezen dus.

Welkom in ons gezin lieve kleine Otte!

Welcoming Laïla - 26/3/2018 (EN)

Where to start the story of giving birth to my first child? When I got pregnant it was quickly clear to us the only option would be a home delivery. The only problem was that we moved very late in my pregnancy and didn’t know for a long time where this “home” would be. When we finally moved to Brussels in my 7th month of pregnancy we were more than happy when the midwives of Zwanger in Brussels still accepted to accompany and support us in our plans.

Already the last weeks of my pregnancy I felt a lot of contractions now and then and got used to it as everybody told me it was probably the baby going down deeper with its head in the pelvis. It had been in the right position for a long time and the head was engaged already for a few weeks.

Three weeks before my due date - 

On Monday I went to see Ann, the osteopath, and she was more than happy with what she found – apparently everything was in perfect condition to give birth. She even told me that she felt I was ready, physically and mentally (a very touching moment for me as it was only the second time we met).

On Wednesday Arlind came to our home, to get to know the place and talk about the last preparations. Everything was fine, I was feeling good. When she left, she was joking around, saying that she would be on duty for the weekend and as there are many babies due in April maybe ours would like to come a bit earlier.

On Friday I passed by the cabinet to pick up the birthing pool. I didn’t really know whether we wanted to use it, but as we have no bath tub we thought it was good to have us an option.

On Saturday (my partner Alex’s birthday) we enjoyed the sun while riding bicycles in town, having lunch and ice cream outside and joking about the fact that he was born two days after his fathers birthday and maybe our baby would do the same. I again had a lot of contractions every now and then during the day but as we were still quite far from the due date and everybody told me I should prepare for the baby to come later as it was my first one, we were not thinking that the birth was anything close.

On Sunday evening I went to my Yoga class, made Lasagne when I came back. Again having the same contractions as the days and weeks before when we were lying down in bed and watching a movie. Although this time they were going on for a long time and more regular. Still I thought this was due to all the physical activity on the weekend and not a sign of labour. We decided to sleep and see what would happen during the night. I woke up every now and then from the contractions – it felt like period cramps and I was happy with my warm water bottle. At around 1.30 at night I woke up from a cracking in my belly and the sudden urge to go to the toilet. When I got up my water broke standing in front of the bed. I woke up Alex who jumped out of bed sleepily but joyful at the same time and shouting “now our baby is coming”!! When I came back from the toilet I found him sitting in bed with the “instruction paper” the midwives gave us when to call them. Well, according to the information this could still go for almost the whole day ahead of us. 

Although contractions got a lot more intense and the pressure down in my pelvis was much stronger after the water broke. I found myself on my yoga mat on all fours, my arms resting on the gymnastic ball, letting the contractions pass like waves, using my breath as I remembered from the prenatal yoga classes. This was okay, moving my pelvis, enjoying the breaks in between and trying to use sound to let the energy go through me. We noticed right away that the contractions were coming every 2 to 3 minutes and were going on for one minute right from the time after the water broke. Should we call the midwife? We hesitated at first because we felt labour just started but decided after half an hour to call. Arlind gave Alex instructions to build up the pool, while she would be on her way to see us.

When she arrived, I was still on my yoga mat and Alex was busy with the pool. I was very clear during and in between contractions, awake and sensitive for my body. I told Arlind that I felt for some time already that my muscles were working down and I didn’t know whether I wanted to push. After a couple of contractions, where she was sitting beside me, encouraging me gently and just reassuring me with her presence, Arlind examined me and said that I was almost fully dilated and if I wanted I could start pushing.

She called Hanne and told Alex that he could stop trying to set up the pool (apparently he was struggling to connect the tube to fill it with water as he told me afterwards and was very relieved when he could just join me) as we wouldn’t have the time to use it anyway.

Contractions were coming and going, first I was still on all fours. Hanne came. Arlind asked me if I wanted to try to sit on the birthing chair, as it might help more. And so we did – Alex was sitting behind me. 

The neighbour rang on the door to ask if everything was okay, although I had warned him a few days before that we would have the delivery at home.

At same point I felt like I didn’t have the energy to push my baby out – the head was coming but always going back and it was burning a little. Arlind encouraged me, saying I was only a couple of contractions away – and she was right. Laïla slipped out completely with the next one into Arlind’s arms, crying out loud.

Alex was the first to notice that it was a girl as I picked her up, lifted my tshirt and put her onto my chest.
Welcome Laïla!

I slowly walked over to bed with her in my arms, my legs shaking from the physical effort and telling Arlind with a big smile on my face “this was manageable”. It was 4.57 on Monday morning when Laïla was born, two days after her father’s birthday. The delivery only lasted 3,5 hours. We were surprised because it went so fast, we didn’t even have time to inform our families that labour had started and didn’t do anything of what we had planned for the hours we assumed we would spend in labour – she was too fast!!

After the placenta was out with one more push, Laïla stayed in Alex's arms next to me in our bed while Arlind was stitching a small injury on my labia. 

Hanne and Arlind left us at around 7am and we were cuddling up in bed, enjoying our beautiful daughter.

Hanne came around lunch time to check on us. I was feeling fine, but she noticed a grumping sound on Laïla’s respiration and after some time she decided it would be better to check it in the hospital, as I was GBS positive and a neonatal infection can be very dangerous. Certainly not what you want to hear – a world broke down for me, finally we needed to go to hospital, the place we wanted to avoid for the welcoming of our daughter! We dressed under tears and Hanne drove us to the hospital. Laïla had a bad saturation, needed oxygene and was finally admitted to the neonatal care unit where Alex and I stayed on a bed beside hers – a horrible night and not at all as we had expected our first night together. But Laïla was doing okay, her breathing got better. The next day the infection was confirmed, blood markers were high, but as her condition was better we moved into a single room on the maternity ward. We were still sad but as she seemed okay we managed a full week of antibiotics treatment and later on phototherapy in the hospital. We were so happy when we came home and even more happy we had chosen to give birth at home – at least for some hours we enjoyed the bliss of staying at our place together. And we got proven right – as the midwives were acting super competent we didn’t feel at risk or anxious at any point. 

Even if the first days after giving birth were not as we wanted them to be, we would still at any time choose the same way of welcoming our child!

Lize - 3/2/2018 (NL)

Het verhaal van de geboorte van Lize in het ziekenhuis, eerste kindje voor haar mama en papa.

Na een zo goed als zorgeloze zwangerschap ging eind januari, een tiental dagen voor mijn uitgerekende datum, mijn moederschapsrust in. Hoewel ik tot op het einde graag en hard was blijven doorwerken, werd mijn buik de laatste weken toch behoorlijk zwaar… Ik was dan ook dankbaar om de onvoorspelbare hoeveelheid ‘me-time’ die me nog gegund werd vooraleer ik voor het eerst mama zou worden. Met volle teugen genoot ik van lunchdates met vriendinnen, een middagje zwemmen, lezen en series kijken. De praktische voorbereidingen voor de komst van onze dochter waren klaar en dankzij de infoavonden en consultaties bij Zwanger In Brussel voelde ik me ook mentaal zo goed als mogelijk voorbereid op de bevalling. Er restte dus niets meer dan genieten van de ‘stilte voor de storm’ en wachten op de eerste signalen die de geboorte zouden aankondigen. En die signalen lieten niet lang op zich wachten… 

Donderdag 1 februari verlies ik ’s avonds de slijmprop. Op de belbrief lees ik dat dit meestal een teken is dat de bevalling er aan komt, maar dat het evengoed nog een paar dagen kan duren. Ik ga dus gewoon verder met mijn dagelijkse bezigheden, maar vertel wel aan mijn man dat het volgens mij bijna zover is, zodat hij morgen op zijn werk zeker stand-by blijft en er rekening mee kan houden dat hij na het weekend mogelijk zijn vaderschapsverlof zal mogen opnemen. ’s Nachts kan ik de slaap niet vatten door de voorweeën, die een tijdlang om de vijf minuten komen maar nog heel goed hanteerbaar zijn en naar het einde van de nacht weer wegzakken. Vrijdag probeer ik zoveel mogelijk mijn gedachten te verzetten. Ik maak nog een kleine wandeling en maak pannenkoekenbeslag voor ‘s avonds (het is immers Lichtmis!). De pannenkoeken smaken mij echter niet, mijn maag lijkt te protesteren. Een teken aan de wand?

Mijn man en ik zijn nauwelijks gaan slapen of de contracties beginnen weer. Ze zijn pijnlijker dan de afgelopen nacht, maar weerom nog goed te verdragen. Ik besluit om met kersenpitkussen en dekentje naar de zetel te verhuizen en breng daar de hele nacht door. Met een app op mijn GSM time ik de tussenpauzes tussen de weeën en ondertussen probeer ik nog zoveel mogelijk te rusten. Soms zitten er vijf minuten tussen twee weeën, dan weer zeven of acht… De belbrief zegt pas te bellen als de contracties een uur lang om de vijf minuten komen, dus dat betekent dat het nog steeds niet echt begonnen is. Tegen zaterdagochtend ben ik zo moe en onzeker dat ik toch besluit om even te telefoneren om advies te vragen. Elke raadt aan om een paracetamol te nemen en terug onder de wol te kruipen. Ik volg haar suggestie op (en zal haar later vandaag nog dankbaar zijn om deze gouden tip nog eventjes rust te nemen!), maar hoop toch stilletjes dat de weeën zich spoedig echt zullen doorzetten, want nog enkele nachten van dit ‘voorwerk’ zouden me behoorlijk uitputten. Ik breng de ochtend en middag in bed door terwijl de lichte contracties aan regelmaat winnen om dan weer weg te zakken. Om te ontspannen neem ik een warm bad, maar dat brengt helaas niet veel verlichting. In de namiddag beginnen de weeën dan toch eindelijk krachtiger te worden: ik kan ze niet meer opvangen zonder er geluid bij te produceren. Ik kom het bed uit en zoek het gezelschap van mijn man in de living op, waar ik de weeën afwacht en opvang op de zitbal. Tot twee maal toe zitten er vijftig minuten lang vijf minuten of minder tussen twee contracties en dan… zakken de weeën weer weg. Dit wordt stilaan frustrerend… Terug een paracetamol dan maar, en terug het bed in. Onder de warme dekens kom ik echter aan niet veel rust meer toe. Manlief hoort mij vanuit de living op gezette tijden kreunen en komt af en toe kijken en vragen hoe het met me gaat en of hij iets kan doen. Voorlopig blijf ik echter het liefst alleen in het donker liggen. 

Tot rond 17u de weeën onomkeerbaar stevig op gang komen. Ik vat moed nu ik de indruk krijg dat het ‘echte werk’ eindelijk begonnen is en verhuis naar de living, waar ik de contracties opnieuw opvang op de zitbal. Ik probeer ademhalingsoefeningen uit de cursus zwangerschapsyoga toe te passen. Ook herinner ik mij de voornaamste boodschap uit het boek‘Duik in je weeën’: ik probeer de weeën te beleven als golven waar ik me niet door laat overspoelen, maar waarop ik mee surf en waarvan ik weet dat ze ook weer voorbij zullen gaan. Het helpt me om met de toenemende pijn om te gaan. Meer en meer voel ik me in mezelf keren. Het timen van de tussenpauzes tussen de weeën is nu de taak van mijn echtgenoot, net als het aanvoeren van glazen water en tassen warme kippenbouillon met cracotten. En ja, eindelijk begint het vooruit te gaan: al gauw ben ik een uur bezig met pauzes van slechts drie à vier minuten! Mijn man besluit opnieuw de vroedvrouwen te bellen en krijgt dit keer Hanne aan de lijn, die vertelt dat ze zal langskomen om te kijken hoe het vordert. 

De avond valt en tegen 18u arriveert Hanne. Haar aanmoedigingen en geruststellende woorden geven mij het vertrouwen dat ik goed bezig ben. Na zo even rustig bij ons te hebben gezeten stelt ze voor om mijn ontsluiting te checken. Mijn gevoel van blijdschap is groot wanneer die al vijf centimeter blijkt te zijn! Al het milde voorwerk blijkt dus niet voor niets geweest, de arbeid is nu echt ingezet! Hanne stelt voor om niet te lang te wachten met naar het ziekenhuis gaan als ik daar nog wat tijd wil doorbrengen vooraleer "le moment suprême" zich aandient. De grote verloskamer (met bad, touwen, zitbal) waar ik graag wil bevallen blijkt vrij, dus rond 19u (nadat mijn man nog snel iets voedzaam verorberd heeft) vatten we de tocht richting Kliniek Sint-Jan aan, Hanne met de fiets en mijn man en ik met de auto. We wonen op nauwelijks drie kilometer van het ziekenhuis en toch lijkt de autorit eindeloos lang te duren… Het Brusselse verkeer zit ook op deze dag helaas niet mee. Bij elke wee kronkel ik op de passagierszetel. In mijn achterhoofd vraag ik me nog af wat de chauffeurs om ons heen hiervan moeten denken, maar echt veel kan het me niet meer deren. Die bezorgdheid om wat anderen wel van me moeten denken valt helemaal weg van zodra we via de volle wachtzaal van de spoed het ziekenhuis betreden en ik aan de inschrijfbalie vrijwel meteen op de grond zak om op handen en knieën een hevige wee op te vangen. De kracht van de natuur begint het stilaan over te nemen en ik kan niet anders dan er aan toegeven en instinctief meegaan in wat er in mijn lichaam gaande is.

Mijn man duwt mij in een rolstoel richting verloskwartier. We kruisen een aantal mensen die mij succes toewensen (is het zo duidelijk dat ik aan het bevallen ben?), dat geeft moed. Eens in de verloskamer aangekomen moet ik al snel overgeven, het weinige voedsel dat ik vandaag heb binnengekregen, is er alweer uit. Gelukkig zit er Aquarius en druivensuiker in mijn bevallingskoffer om de komende uren te overbruggen. De lichten in de verloskamer zijn sfeervol gedimd en behalve Hanne, Elke en manlief is er niemand aanwezig. Het stelt mij erg op mijn gemak dat ik op dit uitdagend en kwetsbaar moment in mijn leven omringd ben door mensen die ik vertrouw. Al snel vind ik een comfortabele positie om de weeën op te vangen: op mijn knieën op bed, met mijn armen en hoofd rustend op een bal. Ondertussen controleert Hanne de harttonen van ons kindje, die blijken goed te zijn. De weeën worden steeds heviger en mijn man kan dit aan den lijve ondervinden omdat ik hem telkens heel hard in zijn arm knijp. Met de andere hand probeert hij de pijn te verzachten door tijdens de weeën stevig druk te zetten op mijn onderrug. Elke en Hanne blijven bemoedigende woorden mijn richting uit sturen, maar ik ga intussen zo op in wat er in mijn lichaam gebeurt dat gesprekken om mij heen mij grotendeels ontgaan. 

Rond 21u stellen Hanne en Elke voor dat ik nog even naar het toilet probeer te gaan. Plassen lukt niet meer, maar eens op de wc-bril gezeten breken plots mijn vliezen. Het voelt als een ballon die knapt in mijn buik en de pijn is op dat moment toch wel overweldigend. Ik hoor mezelf ongecontroleerd gillen en laat mij door mijn man en Hanne terug richting het bed begeleiden. Ondertussen heb ik volledige ontsluiting en voel ik stilaan de befaamde persdrang opkomen. Ik had me vooraf afgevraagd hoe dit zou voelen en of ik zou weten wat ik zou moeten doen. Dit blijkt zichzelf uit te wijzen. Terwijl mijn man zacht en liefdevol naast mij aanwezig is (en zijn arm gewillig blijft aanbieden voor mijn geknijp), hoor ik Elke zeggen dat het goed vooruit gaat voor een eerste kindje en dat ik goed bezig ben. Dat geeft moed voor deze laatste fase. Eindelijk mag ik actief meewerken en de pijn letterlijk wegduwen. Terwijl Hanne van nabij alles in de gaten houdt, vult Elke nog het bad en zet ze de baarkruk klaar, voor het geval ik van positie zou willen veranderen. Op voorhand had ik verwacht het bad graag te willen uitproberen, maar nu voel ik me toch vooral comfortabel op handen en knieën op het bed. Bijna onmerkbaar monitoren Elke en Hanne de harttonen van ons kindje terwijl ik bij elke perswee mijn krachten bundel om haar geboren te laten worden. Het lijkt goed vooruit te gaan en Hanne trekt alvast haar handschoenen aan. Tussen de weeën door duwt Elke af en toe een nat washandje tegen mijn perineum, een zacht en respectvol gebaar dat erg aangenaam aanvoelt. Ze fluistert tegen mijn man dat de geboorte zeker nog voor 3 februari zal zijn. 

Tegelijkertijd voel ik dat ik aan het einde van mijn krachten ben. Dat persen vind ik toch vermoeiender dan verwacht, waarschijnlijk eisen de weinige uren slaap van de afgelopen nachten nu hun tol. Gelukkig krijg ik tussen twee persweeën telkens een welkome pauze van enkele minuten waarin ik even kan wegdoezelen. Wanneer ik meer dan een uur op handen en knieën aan het persen ben, stellen Elke en Hanne voor om van positie te veranderen. In zijlig komt er meer schot in de zaak. Ten slotte wissel ik nog naar ruglig. Eindelijk komt het hoofdje in zicht. Mijn man is niet afgeschrikt door het feit dat ik nu weldra echt een mensje naar buiten ga persen en gaat nieuwsgierig kijken; zelf kan ik met mijn vingers voor het eerst de haardos van onze dochter voelen. De nakende geboorte geeft de laatste benodigde dosis moed om dit werk af te maken, want ik ben nu echt stilaan uitgeput. Met alle kracht die mij nog rest duw ik uit alle macht. In één perswee komt niet enkel het hoofdje, maar het hele lijfje van onze dochter naar buiten! Hanne vangt haar op en legt haar meteen op mijn borst. Het is 23:02 op een koude zaterdagavond in februari. Ik ben opgelucht en gelukkig dat het persen voorbij is en ook best fier dat mijn lijf deze prestatie klaargespeeld heeft. In één ogenblik is alle pijn verdwenen. 

Mijn man, die tot zijn eigen verbazing niet huilend maar vooral dolgelukkig en benieuwd voor het eerst onze dochter bewondert, mag de navelstreng doorknippen en gaat ons meisje even later mee wegen en meten. Terwijl Hanne en Elke de nageboorte afwachten en een paar kleine hechtingen uitvoeren, genieten we van de eerste huid-op-huid momenten met onze dochter. Welkom, lieve Lize, we zijn zo blij dat jij er bent! 

Mia Catherina - 17/11/2017 (EN)

I guess the story of our homebirth starts with the birth of our first daughter in the hospital, where I didn't have a great experience. We wanted to have a natural birth and I ended up being pushed on my belly, getting an episiotomy and our daughter got pulled out with a ventouse, all that without having an epidural!

At the moment of the birth I would just follow the doctor's orders, but afterwards, once I could see what had happened, I realised that from the moment the gynaecologist came in the room, it all went wrong.

With our second daughter we wanted then a different birth! That's how we decided to go for a homebirth, the best decision ever.

It was an amazing and sometimes overwhelming experience, but truly worth it, nothing beats sleeping in your own bed and eating homemade food after the birth. Plus I also think that Mia felt at home from the beginning and had a nicer welcome to the world than our first daughter in the hospital. Mia is very calm, peaceful and beautiful, so far she eats and sleeps, even now after eight weeks.

The 17th November'17 I woke up in the morning having mild contractions and a bit of blood loss. At 13:00 I had an appointment scheduled with Febe, so we went and things were slowly moving. She told us to go back home and to call them once the contractions were closer together and stronger. When I got back home, contractions started being more regular  and stronger.

Around 16:45 the first midwife, Febe, came home, by that time contractions were 3-4 minutes apart and 30-40 seconds long. I kept moving and breathing to get through them and it was actually not too bad. My cervix was already 5cm dilated when she checked.

Around 18:20 I had a bath, my dear husband had put lots of candles and filled the bathtub for me, it was nice and relaxing. Febe stayed with me all the time, since my husband was busy entertaining our three year old daughter. I broke water in the bath, so I got out and soon after that I started having the feel to push. The second midwife, Elke, arrived soon after that around 19:15.

Contractions were getting more painful and I almost had to bend on my knees on each one, like something was pulling me down. I was standing in front of my husband who would hold me with every contraction. At the beginning I kept breathing slowly through the contraction, but luckily Febe told me to decrease the breathing and help pushing. At 19:40, they asked me to lay in the sofa to check me and I was 10 cm dilated. 

Around 20:10 I sat on my knees in our sofa to give the final push, always holding onto my husband. I didn't want to lay down - that's how I was during the birth of our first daughter and she would not come out - so I thought I had to stay vertical. I did doubt at some point about being actually able of getting Mia out, but I somehow managed to do it. I felt the head engaging and it started to burn, I hadn't felt that before, with my first daughter they did an episiotomy, and it was really burning, but shortly after that with one or two more pushes, our daughter was born! At 20:28 she came to this world! :)

It was almost surreal, she was born in our sofa! I looked behind me and I remember thinking: wow, she is beautiful!

I also remember that at some point Febe said that the umbilical cord was around the baby, she told me to stop pushing and Elke came to check it too, and it was ok, it wasn't tight, so I could keep pushing.

I highly recommend the birth at home, even though I had moments where I thought I was crazy for choosing to suffer all that pain and even thought that I would never have kids again... but the actual painful moment was only an hour or so... and once it is over, it is such a satisfaction and almost a pride to have done it at home! Once you see the baby's face, you forget all of it! I would do it all over again! :)

Santiago - 13/10/2017 (ESP)

Siempre tuve una fascinación por los partos en casa; nunca pensé que me podría suceder a mí.

 Santiago nos avisó que saldría de mi vientre un jueves por la noche. Mi primer instinto fue cronometrar el espacio entre contracciones, estaba eufórica, nerviosa, y ansiosa. Me detuve y recordé que el parto es un proceso largo y es indispensable llegar al final con energía suficiente para disfrutar de esta hermosa aventura.

 Pierre y mi hija Manon se fueron a dormir sabiendo que el día siguiente tendríamos a Santiago en nuestro hogar. Al no lograr concebir el sueño me senté en mi balón a ver una serie en la computadora.

 Un par de horas después, encontrándome más serena, me puse a practicar los ejercicios aprendidos en las sesiones de hipnonacimiento. Es así como logré descansar, incluso dormir, durante la noche.

 Pierre habló con Arlind, nuestra partera, en la mañana para avisarle que el trabajo de parto había iniciado la noche anterior.

 Pasé las próximas horas acostada. Concentrándome únicamente en respirar tal y cómo habíamos practicado Arlind y yo.

 A medio día Pierre instaló la alberca en la habitación, intenté entrar en ella y buscar una postura cómoda pero no tuve éxito. El dolor empezó a desestabilizarme mentalmente y el pánico no tardó en llegar.

 El cansancio, la incertidumbre y el dolor empezaba a intimidarme. Pierre notó mi frágil estado y empezó a dudar acerca del proyecto del parto en casa, aunque nunca me lo dijo.

 Como por arte de magia Arlind y Chloe llegaron en sus bicicletas a la casa. Su llegada fue como un segundo aire. Las sentí confiadas, orgullosas del camino que había recorrido.

 Logré volverme a dejar llevar por el ir y venir de las contracciones.

 Se sentaron al pie de la cama acompañándome en esta espera. Su presencia inyectó paz y energía a ésa recámara en penumbra que empezaba a calentarse con un sol inusualmente cálido en ése principio de otoño.

 Louise, "kinésithérapeute", amiga, cuñada y salvadora llegó más o menos al mismo tiempo que las parteras. Ella jugó un papel clave en hacer que el dolor se volviera soportable. Durante las contracciones aplicaba presión a la parte baja de la espalda y durante los momentos de descanso movilizaba mis piernas con el objetivo de abrir el pelvis. Es así como Santiago encontró el espacio necesario para iniciar su descenso por el canal del parto.

 No hubo tacto vaginal, todo se hizo con el mayor respeto y con la confianza absoluta en la naturaleza humana.

 Antes del atardecer Santiago decidió nacer.

 Me instalé en posición de cuatro patas mientras Pierre acariciaba mi cabello, su mirada era tierna y me transmitía el orgullo y emoción que sentía.

 Momentos antes de parir repetí por última vez  el mantra que me había acompañado a lo largo del embarazo:

 -------

Yo se parir.

Como parieron las mujeres que me precedieron.

Mi madre, mi abuela, mi bisabuela, mi tatarabuela,

Y así hasta la primera mujer.

Lo llevo grabado en mis células.

Es su legado.

Mi cuerpo sabe parir.

Como sabe respirar, digerir, engendrar, andar, hablar, pensar.

Está perfectamente diseñado para ello:

Mi pelvis, mi útero, mi vagina, son obras de ingeniería al servicio de la fuerza de la vida.

Yo soy ‘la que sabe’.

Y ‘la que sabe’ me susurra:

‘Cabalga la energía de las contracciones como si fuera el éxtasis,

Loba, leona, hiena, yegua, zorra, gata, pantera…

Encuentra tu hembra de poder y conviérte en ella’.

Y siendo ella, mamífera todopoderosa, doy a luz.

-------

 Y en pantera me convertí aquel viernes 13 de octubre.

Kalo - 16/8/2017 (EN)

I am a yoga teacher (sort of) and I have had 2 previous births. Both were quick, clean, messy and perfect, in the way that only births can be. One even included a child born in the caul, the other, an immense amount of meditation and the experience of holding a rock and seeing bright white light streaming out of it into the sky. Yet with all of these occurrences, I still have never written a birth story. But perhaps for my last and final tribute to creation itself, I can write something down. Something that honours the three births that I had, something that gives honour to the perfection that is my daughter.

The pregnancy was hard, not hard as in I needed to be on bed rest and cancel my life but hard as in, I caught every cold virus that went around my office and had a tough time coping with a travelling husband, a crazy overbooked schedule including organizing an 80th and a 40th birthday party and sever issues regulating my emotions in a professional context. In particular, I struggled with making sure the other kids were happy and settled in their new life in this fairly new country before a new baby came and to a certain extent wondering why I was doing this. Had I, in fact, made a mistake, and was I ruining our really quite perfect life. 2 kids, 2 UN careers, a happy marriage, a BMW (yes, that was a joke, I mean we do have one but it is not part of our happiness).

But because I had to, I went ahead, I did it anyway and I struggled through it with the best of them. And then went on maternity leave, loved my little boys so much on a perfect holiday for four and then again at home for a couple of weeks, stuck them in a summer day camp and then took a break. Should I have finished a few things off or done a last cooking/cleaning session before that break? Yes, but instead I went to a club, swam, did a hammam, laid out in the 25 degree Belgian summer sun and relaxed. Afterwards I asked the babysitter to look after the boys after camp that evening so I could go to pregnancy yoga with the best teachers in the world. I came back home and slept like a log. And so, of course, predictably for me, when my pregnant body tired and overwhelmed with attempting to be a super-human at work and then a super-human at home experienced rest, it decided to cut all losses and get this baby out. I woke up the next morning to the beginning of my usual 10-12 hours of the beginnings of labour. Contractions that feel like a period, the loss of a mucous plug (still have no idea why we can't find a more glamorous term for that thing) and the feeling that I have a few hours to do my business before I’m blissfully out of it for a few weeks. I took a walk around the pond with my boys, asked the au pair to take them for the afternoon, called my husband – told him why I was annoyed with him that morning, asked him to be home after lunch and gave him a list of things to do, took a 2 hour nap and got ready for the most intense birth experience I have ever had (small sample size though, n=3.)

And so, the kids are in bed and its 10 or so now and I’m watching ‘my show’ (it’s the good wife at the moment, after this baby I am so having a career change to be a corrupt Chicago lawyer.) I stop the show, I sleep for a couple hours and am woken at 1:30am. I realize that probably the contractions are so annoying that I can’t sleep so I run the bath and call the midwife (also used to be one of my shows). Ahmed can’t sleep so he wants her to come so he can go downstairs and sleep (some might say romance has died, other might say – someone needs to get some sleep so the other two ragamuffins get looked after in the morning.) I dilly-dally on the phone (because let's face it I HATE telling people I need them) but then eventually say she should come.

She arrives at 2:30. She says ‘this is nice’ when she walks in. I assume she means the ambience, I am already in my usual ‘stoned/present’ mindset, the lights are off but there’s a candle on and I have my weird Tibetan chanting music going. She asks if I want her to check me. I say no because I think we can wait a bit. (I ask her later if she wants to but she says it’s not necessary.) Ahmed goes to sleep downstairs.

I sit in the bath and we chat. At some point I am just so hot I have to get out of the bath, I walk around, our bedroom is white, the walls, and the wooden floor and the ceiling is high. The bathroom is adjoined to the bedroom and we have those ridiculous side by side sinks built into a beautiful wooden counter. It’s safe to say it’s the most luxurious place ever to give birth. I feel like I am not in my life but in the life of someone elegant (I am sadly, the type of woman, who at 38 will totally pick my nose and fart if I think no-one is looking.) And then I walk to the closed window, naked, still too hot. I push against the hip-high window sill with my hands and I ask the midwife to push on my back when the contraction comes. I need my hips pushed together, rather than just pressure on my back. I look outside, I can hear the fountain in the lake, the street lamps shine on the trees and water, the clouds above the church are lit by the moon. There is an exceptional calmness in the air but I am brought back to my life by the pain of the contraction that is making it’s way across my belly.

After a short cooling time out of the bath, it’s just too painful and so I go back in. The midwife is on the phone a bit and I immerse myself in my world of meditation music and moaning. Presently, it starts. I breathe, I meditate, I make noises, more than before, than ever before. I sleep or near sleep between the contractions and wail my way through when they come. There is more movement around me, telephoning maybe, or other stuff, I’m pretty sure someone says the word ‘tea’. Inside me Kalo is moving. She is moving her legs and kicking around. It’s like no-one has given her the memo that we are getting to work. Why is she moving? Why is she not hunkering down to zip out there like a bullet (wishful thinking)? At some point there is another midwife and my husband and the contractions are so painful. I think that I have made a mistake. This baby is still having a party inside me and is not ready to come out yet. I am on level 3 contractions. (I have my own rating scale for contractions – 1) Let’s get cooking some last-minute post-natal dinners 2) Fuck I forgot this felt like this, where’s my bath and 3) Goddamit when is that ring of fire coming?) Yet, in my mind, because this baby is dancing I still think there are hours to go. For the first time ever I almost voice the concern in my head that I should be going to the hospital to anaesthetize this. I can’t do these contractions for another couple of hours. Morale is low.

Instead I say I need someone to hold me up and I need someone to hold my leg up. (In my mind I need more than that, I need someone to do this birth for me because I don’t really want to.) I just have no more strength because the speed and intensity have taken it away from me. And I say to them, ‘I need someone to tell me I can do this.’ My husband is holding me up and he is GREAT. He knows intuitively that he cannot be the one to tell a birthing woman she can do this. So he smiles at the midwife next to him. She takes the torch and says with a sweet smile, in a slightly Flemish lilt ,but nonetheless with a look of intensity on her face ‘You can do this, of course you can do this.’

However, it still isn’t going quick enough, the baby should be coming but it's not, it’s still moving around inside me. Dancing as if she’s got another dj set to go before she’s out, but then at some point I feel the beginning of the ring… the pushing, the moving down and the other midwife says ‘What can you feel now’ and I say ‘I can feel the ring.’ But for some insane reason the baby is still twisting and writhing inside of me, her arms, her legs, her whole body. She’s wriggling her way out, why why why? I get 3 or 4 pushes and then it’s THE CHOICE. Wait for a bit to regain strength during a last contraction or just go for it. Happily I choose to go for it because I’m pretty sure this is my last one and I just want this over with. The head comes out and the feeling of relief is the best ever, yes I know we have shoulders, placenta, 3 days of struggling on an off the toilet but the worst bit, that really awful terrible bit that you would never believe you could survive is done. And one midwife says, “let’s get this little boy out” and the other midwife says, “Well, we don’t know that yet.”

We thought she was just trying to keep the secret that is was a boy until we actually saw for ourselves. And then, somehow, when she comes out, she is a girl. And there was this moment, where my husband and I, proponents and parents of all boy families look at each other in wonder. I never thought, well I never really thought I needed the girl. I was prepared to be the mother of 3 boys. I mean, I was prepared and convinced that I would be the mother of 3 boys. But, there’s a part of me that was released in that sentence. For I have a little girl among my brethren and we are a blissful family of 5.

Célia - 18/6/2017 (NL)

Het verhaal van de geboorte van Célia in het ziekenhuis, tweede kindje voor haar mama en papa.

Zaterdag 17 juni 2017, 22u37u, 32°C. Ter hoogte van de Home of Cooking achter het Muntplein, brak discreet mijn water. De afgelopen dagen kondigde mijn losgekomen slijmprop ook zachtjes aan dat het bijna zover was. Ik kreeg last van lage rugpijn en telde de afgelopen uren een record aantal harde buiken. Dat mocht ook wel na een dag als deze waarop ik ijverig hielp een buffetkast en loodzwaar bed te verhuizen, fanatiek trappenliep, fietste over kasseien, vol overgave stofzuigde en dweilde, tonic dronk en tot slot om kwart na tien ‘s avonds nog een laatste keer de benen strekte. Bovendien wou ik mijn stelling kracht bij zetten dat een tweede kind in het weekend geboren wordt, als het eerste op logee is. Dan kan de zwangere moeder zich beter ontspannen want geen zorgen over de oudste telg. Het was trouwens de laatste kans om mijn gelijk te bewijzen, mijn inleiding stond komende dinsdag op de agenda. Daar had ik hoegenaamd geen zin in. Ik zag het al voor me: een vroeggeboorte bij de zoon en mevrouw die zich laat inleiden, dat is er zwaar over. 9 dagen overtijd is lachwekkend genoeg.

Opgewonden wandelde ik verder, zette mijn muziek wat luider en dacht: ze komt, ze komt! Toegekomen aan ons appartement twijfelde ik of ik niet beter de lift zou nemen, maar besloot toch om,  zoals ik al vier weken deed, de zes verdiepingen met de trap te doen. Voor de zekerheid en om geen vertraging op te lopen.

Thuis riep ik opgetogen naar Anton dat het zover was. Net zoals bij Mauro’s geboorte lag hij te slapen, veerde onmiddellijk recht en kwam naar me toe. Twee keer strippen, seks, trappenlopen, ananas eten, acupunctuur (ik werd radeloos), vaginaal oliesmeren, het pikantste gerecht bij de Thai bestellen, tonic drinken, uren in bevallingsbevorderende houdingen zitten en deze actieve dag zullen ein-de-lijk hun vruchten afwerpen! Enthousiast belden we, te vroeg volgens de richtlijnen van de belbrief van Zwanger in Brussel met Arlind. Echte weeën had ik nog niet en ik kroop op haar advies mijn bed in. ‘Probeer nog wat te rusten, je zal je energie nodig hebben.’ 

Van zodra ik me neerlegde kwamen de eerste weeën. Maar goed ook, ik had er goesting in. Anton bouwde een gezellig weeënhoekje in de slaapkamer: gedempte lichten, handdoeken op de vloer, zitbal bij de aanslag, druivensuiker en water binnen handbereik en zijn handen stevig gepland in mijn onderrug. Fragmenten uit het boek Veilig Bevallen van Beatrijs Smulders flitsten door mijn hoofd: je volledig laten gaan, niet verzetten, mentaal en fysiek openen. Ik zette me in verschillende poses uit de prenatale yoga en schreeuwde het geregeld uit. Dat deed deugd. Ondertussen hield Anton de tijd tussen de weeën bij. Die was best kort. Na drie kwartier belde hij Arlind terug op. ‘Dat ze om de 3 à 5 minuten komen, nog al lang aanhouden en stevig lijken.’ Daar ging haar powernap.


Bij ons thuis had ze snel door dat het menens was. Ze wist dat ik in het ziekenhuis wou bevallen. ‘Ik stel voor dat we stilaan vertrekken. Hoe wil je gaan?’ Aangezien ons appartement als bijvleugel van Sint-Jan kan worden beschouwd, antwoordde ik vastberaden dat ik te voet wou gaan. Waar ik voordien twee minuten over wandelde, deden we er nu ruim een half uur over. Bij elke paal (en ook daar tussen) hield ik stil, ving ik een wee op, schreeuwde het uit. Op 50 meter van de spoedafdeling passeerde een groepje moslimmannen, net na de Iftar, en vroeg bezorgd of ze geen ambulance moesten bellen. Arlind geloofde in mijn kunnen en bedankte hen vriendelijk.


Tussen de aankomst op de spoed en ons installeren in de verloskamer herinner ik me weinig. Arlind nam de regie over, ik moest gewoon volgen. Ook deze keer hadden we geluk en zaten we in de grote verloskamer met bad, zitbal en hangtouwen. Een vroedvrouw in opleiding vroeg of ze de bevalling mocht meevolgen. Ze heette Celia. Anton en ik keken elkaar aan. Dit komt meer dan goed.

Ik trok onmiddellijk mijn kleren uit, zoog de zoveelste druivensuiker naar binnen, verbeet het plaatsen van het slotje voor een eventuele katheter en begon rond te wandelen. Arlind vroeg of ik een bad wou. Graag. De weeën leken mee te werken (niet minder frequent, wel draaglijker). Tussen twee weeën dommelde ik in en liet mijn heupen wijd openvallen. In mijn hoofd herhaalde ik de mantra ‘openen, openen, openen.’ Ik had snel persdrang. Toen na een tijdje bleek dat ik nog 1 cm te gaan had voor ik echt kon beginnen persen, kroop ik uit bad. Ik nam het blikje iced-tea (geen bevalling zonder iced-tea) en dronk het, over de venster leunend, in een teug op. Buiten was het eindelijk minder heet, nog steeds donker en stil. Dat moment ervoer ik een intens geluk.


Kort daarna kreeg ik het even moeilijk. Dat het toch echt wel stevig was, die weeën. Arlind moedigde me aan op een manier dat ik kon verdragen. Geen standaard schouderklopje maar oprechte steun. Uit haar stem klonk bewondering en vertrouwen. Ik maakte opnieuw de klik, kroop terug het bad in om ook die laatste koppige centimeter te laten weken en van zodra ik terug persdrang voelde kwam ik er uit. Nu was de baarkruk aan de beurt. Een wc-bril op poten, wat een uitvinding. Ik leunde naar achteren op Anton en duwde me telkens er een wee kwam stevig af met mijn ellebogen op zijn knieën. Snel, het leek een kwestie van minuten, kwam haar hoofdje tevoorschijn. De zwaartekracht nam over, ik stak enkel dat laatste tandje bij. En opeens was ze daar, ons meisje, Célia, geboren om 5u28. Opgelucht, euforisch en verliefd hield ik haar vast.


Lang leve de zondagskinderen.




Jasper - 18/5/2017 (NL)

Het verhaal van de thuisgeboorte van Jasper, derde kindje voor zijn mama en papa.

De nacht van woensdag op donderdag verliep wat anders dan de nachten voordien. Ik had bij deze derde zwangerschap veel harde buiken en de laatste dagen leken deze alleen maar vaker te komen en soms zelfs met een regelmaat van elke 15 minuten. Maar die nacht begon het toch op lichte menstruatiepijn te lijken en het werd ook wat regelmatiger. Echter tegen 3u viel ik in slaap en leek mijn menstruatiepijn verdwenen. Tegen de ochtend was het er weer, maar tegen dat de vroedvrouw er was om vier uur in de namiddag kon ik er gewoon geen steek bijhouden. Ja, ik had wat pijn en nog regelmatig harde buiken, maar ze verdwenen soms gewoon ook weer.

Elke stelde voor om eens te kijken hoever mijn ontsluiting al stond en met 1 cm opening was het moeilijk om in te schatten hoe lang het nog zou duren. Maar er werd bevestigd dat het waarschijnlijk geen week meer zou zijn ;).

De vroedvrouw vertrok en ik had nog af en toe een harde buik, af en toe 'een wee', wat menstruatiepijn. Maar deze waren in mijn ogen zo licht en gaven me echt niet het gevoel dat ik aan het bevallen was. Langzaamaan werden de weeën heviger. Ik bleef stilstaan bij een wee, wiegen en op mijn ademhaling letten. Ze duurden ook soms een minuut, soms wat langer. De tijd tussen de weeën varieerde heel erg, soms snel na elkaar, soms wel 10 tot 15 minuten tussen. 

Tegen 18u besloot ik snel een restje eten op te warmen met het besef dat het mijn laatste maaltijd voor de bevalling zou kunnen zijn. Tussen het bord in de magnetron zetten en mijn maaltijd op tafel krijgen zijn er toch wel 3 weeën gepasseerd en ook tijdens het eten vragen de weeën mijn aandacht. Joerie belt ondertussen de vroedvrouw om te laten weten dat het toch voor vandaag zal zijn. 

Gezien de intensiteit van de weeën die daarop volgen belt hij een halfuur later om te laten weten dat ze misschien toch beter langskomt. 

Ik begeef me naar de slaapkamer en Joerie komt achter mij liggen, ik vang een wee op en voel me beter met mijn been omhoog om zo ruimte te creëren tussen mijn benen. Tussen twee weeën zegt Joerie nog: vandaag zal hij geboren worden, waarop ik wat cynisch reageer: gezien ik om vier uur 1 cm opening had (het was zelfs later dan vier uur) en het nu pas zeven uur is, denk ik niet dat die ontsluiting op drie uur tijd van 1 cm naar 10 cm opening zal gaan. Zeer demonstratief toon ik met een opening in mijn handen het verschil tussen 1cm en 10cm! Er is helemaal geen zekerheid dat dit binnen de vijf uur afgelopen zou zijn. Het zou evengoed na middernacht kunnen zijn. 

Een kwartiertje later arriveert Elke en kijkt hoe het gaat. Ook zij gaf me het gevoel dat het er nog relatief rustig aan toe gaat. We praten even om te kijken of ze de baarkruk moet gaan halen uit de auto, en gezien ik mijn vorige twee bevallingen op de kruk heb gedaan laat ik weten dat ik dit deze keer ook fijn zou vinden. Op een bepaald moment lijkt het alsof mijn benen tijdens een bevalling niet meer mee kunnen en dan is de kruk een fijne hulp.

En toen moet alles in een stroomversnelling zijn gegaan. Want tegen dat Elke terugkwam zat ik al op handen en knieën persweeën op te vangen naast het bed. Ik voel zeer duidelijk hoe de wee eerst onder aan mijn buik opzet en voel dat deze overgaat in een perswee wanneer ik de kracht boven aan mijn buik voel toenemen en toegeef aan die kracht. De weeën volgen soms zo snel op elkaar dat ik moeite heb om rustig te blijven, de tegendruk die ik dan krijg op mijn bekken en de herinnering van Joerie en de vroedvrouw hoe ik moet ademhalen zijn welkom. Niet eenvoudig om toe te passen, maar ze tonen me dat ik ook rustig kan worden, al heb ik het gevoel van niet. Als ik me goed herinner stelt Joerie zelfs voor om een appelsien te halen, maar Elke herinnert hem eraan dat hij nu niet weg kan gaan. 

Ik wordt erop attent gemaakt dat de baarkruk naast me staat en gezien ik voel dat ons zoontje eraan zit te komen, is het misschien een goed moment om erop te gaan zitten. Elke had gelijk, geen drie persweeën later werd onze Jasper geboren om 7uur 36.

Bij deze bevalling was ik me nog meer bewust wat er met mijn lichaam gebeurde. De overgang van weeën naar persweeën vergelijk ik nog het liefs met een golf. Je voelt een golf komen zoals op de zee, het water deint op en neer, bij op voel je de kracht in je onderbuik toenemen en langzaam aan neemt deze weer af. Naarmate deze kracht toeneemt, merk je de onderstroom die boven aan je buik trekt en die de golf doet omslaan tot het water met een grote kracht je naar beneden duwt. En op dat moment merk ik hoe deze kracht ervoor zorgt dat ons zoontje naar beneden zakt. 

En hoe overweldigend dit gedeelte ook was, op het moment dat ik op de baarkruk zit en het hoofdje 'staat' krijg ik terug controle over mijn lijf. Ik kan ademen en kan eindelijk wat 'ruimte' nemen om het minder snel te laten gaan. Dus bij een wee adem ik en hoef ik niet mee te duwen. Ik besef dat door het langzaam te laten gaan ik mijn kansen op een scheur verminder en mijn lichaam de tijd gun om de doorgang te vergemakkelijken .

Nadat het hoofdje geboren is, vraagt Elke of ik hem wil aannemen, maar ik voel dat de schouders er aan komen en heb Joerie nodig om in te knijpen. Pas daarna kan ik Jasper aannemen en dicht tegen me aan drukken.

Hypno-naissance - 4/5/2017 (FR)

Le récit d'accouchement à domicile d'un garçon, deuxième bébé pour sa maman et son papa.

Il me semble important de resituer le parcours qui m’a amenée à vivre un superbe accouchement, en remontant à mon septième mois de grossesse, et à la série de choix et au processus de préparation qui ont contribué – j’en suis convaincue – à cette belle issue. Jusque six mois de grossesse, l’accouchement me semblait lointain et je n’osais pas me projeter. Les premiers mois avaient été nauséeux, puis avaient suivi une série de contrôles (analyse DPNI, echographies), un peu plus poussés que la normale puisque j’avais entre ma première grossesse et celle-ci fait une fausse couche d’origine génétique. Les contrôles ont montré les uns après les autres que la grossesse se passait bien. Une période un peu plus cool a alors commencé vers le cinquième ou sixième mois, et j'ai vraiment commencé à réfléchir à la manière dont je voulais accoucher deux-trois mois avant la date prévue de mon accouchement.

Pour notre premier enfant j'avais accouché à la clinique avec ma gynécologue et les sages-femmes de la maternité: tout s'était bien passé et j’avais beaucoup apprécié le personnel et la présence de ma gynécologue habituelle, mais j'avais un peu regretté la manière dont mon travail s’était passé: il me semblait qu'un cadre plus tranquille et plus intime, sans rotation d’équipes, et un accompagnement plus personnalisé auraient permis que les choses se passent différemment, de manière moins décousue, plus naturelle, et peut-être même sans péridurale.

Pour ce second accouchement, j’ai donc cherché à être accompagnée par une même sage-femme pendant tout mon travail, à la maison et à la maternité. J'ai pris rendez-vous avec Zwanger in Brussel, car cette équipe de sages-femmes travaille habituellement avec la clinique St Jean, où j’avais prévu d’accoucher. Il y avait par chance encore une possibilité de suivi pour une naissance prévue en mai. Quand j’ai appris que l'une des sages-femmes de l’équipe (Arlind) était formée à l’hypno-naissance et pouvait nous préparer, mon mari (G.) et moi, à la naissance en suivant ces principes et exercices, j’étais très contente, en effet la gynécologue qui avait réalisé mon échographie de contrôle du deuxième trimestre nous avait parlé de cette méthode et ça nous avait beaucoup intéressés. Cette méthode implique beaucoup l’accompagnant de naissance en plus de la future mère, et G. était partant pour s’investir de son mieux!

J’ai démarré le suivi de mes deux mois de grossesse (supposés) restants avec Arlind, Febe et Elke, et annulé, non sans un peu de tristesse, les rdv prévus avec ma gynécologue, tout en espérant qu’elle soit tout de même dans le bloc accouchement le jour où je devrais y aller! C’était un peu audacieux de ma part de vouloir changer si tard un processus qui avait quand même bien marché la première fois, mais je me disais que je regretterais plus tard de ne pas avoir essayé «autrement».

On s’est donc lancés: G. et moi avons commencé à lire la méthode Mongan, et pratiquer – pas très intensivement, mais régulièrement - des exercices de relaxation, avec des textes et des conseils fournis par Arlind.

Au fil des rendez-vous, au cours desquels nous avions le temps de parler et de poser beaucoup de questions, nous avons commencé à imaginer comment nous allions nous organiser quand le travail commencerait: cette fois nous n’étions pas que tous les deux… ayant une petite fille de deux ans, nous avions besoin d’une solution de garde par une personne qu’elle connaisse bien.

Nos familles ne vivant pas en Belgique, il était impossible d’envisager de les appeler au dernier moment pour que quelqu’un vienne s’occuper d’elle. Il était inenvisageable pour nous de la laisser quelques temps dans la famille en France, loin de nous, pendant qu’aurait lieu la naissance de son petit frère. Nous avons donc organisé avec nos mères, ma sœur et un couple d’amis Bruxellois que notre fille apprécie beaucoup, une rotation d’astreintes pendant les deux semaines précédant la date prévue, afin qu’il y ait toujours une personne disponible pour la garder.

L’idée était que je m’isole avec G. pour le début du travail, puis que la sage-femme de garde nous rejoigne, et qu’on parte à la maternité avec elle quand ce serait le moment, après avoir avancé dans le travail aussi sereinement que possible, dans notre univers familier. Nous vivons en appartement au dernier étage d'une maison bruxelloise, sans ascenseur. Notre chambre est à côté de celle de notre fille, au-dessus du salon où logerait ma sœur ou une de nos mères : ce ne serait pas l’idéal pour se sentir isolé…

Par ailleurs, la perspective de descendre 3 étages à pied dans ces moments critiques pour partir à la maternité nous faisait un peu peur… Et puis nous avons réalisé que nous pourrions utiliser pour le travail la chambre de l'appartement du rez-de-chaussée, inoccupé, et que nous avions la chance de pouvoir utiliser: ce serait pratique pour sortir de la maison, et suffisamment isolé. J’y ai descendu ma «valise» et celle du bébé, puis, motivée par l’envie de créer un petit cocon, j’y ai fait le ménage et ai mis de côté des objets et des meubles qui ne me plaisaient pas, en amenant une lampe douce, des petites enceintes pour la musique, des coussins, etc. bref une ambiance zen qui me convenait.

Une chose en entrainant une autre, je me suis projetée dans cette chambre comme si j’allais y accoucher. L'idée d'un trajet vers la clinique, aussi court qu'il soit (nous sommes à 10min de voiture) nous perturbait G. et moi, nous nous disions que ce déplacement serait un moment difficile où beaucoup de choses risquaient de perturber ma détente - si tant est que j’arriverais à me détendre! - la position dans la voiture, la traversée d’endroits publics (parking, rue, couloir de clinique, ascenseur, etc.). Sans oser y croire tout à fait, j'ai fait en sorte d’être équipée en vue de l’éventualité d’un accouchement à domicile. Zwanger in Brussel propose à cet effet un petit kit avec des protections, et pour me mettre à l’aise Elke m’avait dit que je pourrais toujours le rendre s’il ne servait pas.

J'ai perdu les eaux pendant la nuit, à J+1, sans avoir de contractions. J'ai appelé Zwanger in Brussel, et la sage-femme qui m’a répondu était Arlind, elle était de garde pour la nuit et la journée suivante. Elle m'a dit que l'accouchement était pour bientôt et conseillé de dormir tant que c’était possible, afin de ne pas être trop fatiguée quand le travail commencerait vraiment.

Nous avons réussi à nous rendormir malgré l'excitation, et la matinée suivante a passé sans qu’il se passe grand-chose: à peine quelques petites contractions indolores se produisaient de temps en temps. Ma mère a conduit notre fille à la crèche, est revenue à la maison en prenant son temps, G. a trompé l’attente en en me faisant quelques massages «en huit», en me lisant des textes ( la « montgolfière », les « rubans de satin », …), puis en préparant le déjeuner, et pour ma part j’ai passé pas mal de temps à faire des grilles de mots fléchés, et à me mettre de temps en temps à quatre pattes, ou à genoux avec les bras et la tête en appui sur mon ballon, afin d’inciter le bébé à regarder « vers le bas » au cas où il ne le ferait pas spontanément (il avait bien la tête en bas mais tournait encore beaucoup dans les derniers jours).

J’ai envoyé un SMS à Arlind en fin de matinée pour dire que ça n’évoluait pas tellement, elle m'a rassurée en me disant que j'avais encore beaucoup de temps. Elle a proposé de passer me voir vers 15h30, pour voir où ça en était. On n’avait pas contrôlé l’état de mon col pendant les rendez-vous de suivi, ce serait l’occasion… Nous avons déjeuné tranquillement (un grand plat de pâtes) tous les trois, puis je suis descendue avec G. au rez-de-chaussée un peu avant l’heure prévue. Je me suis installée sur le lit avec les mots fléchés, et G. s’est assis dans la pièce à côté avec un livre.

Au moment exact où j’ai entendu la sonnette de la porte annoncer l’arrivée d’Arlind, j'ai senti une contraction forte. Comptant sur G. pour aller ouvrir la porte je suis allée m’appuyer sur mon ballon, à genoux par terre. La contraction était franchement intense, et ne s’arrêtait pas. Quand Arlind, Amanda (la stagiaire sage-femme) et G. m’ont rejointe dans la chambre, aucun d'entre eux ne s’attendait à me trouver dans cet inconfort soudain, alors que tout était si calme jusqu’alors.

D'autres contractions du même ordre ont suivi, à peu près toutes les 2 minutes. Je pouvais à peine raconter à Arlind le déroulé de la journée, G. s’en est chargé, tout en me répétant doucement de bien souffler.

Le travail était en train de se mettre en route, mais selon Arlind il se pouvait que ça prenne du temps, et compte tenu du fait que 12h s’étaient écoulées depuis que j’avais perdu les eaux, et qu’il faut en principe accoucher dans les 24h, elle voulait appeler la maternité pour demander si je pourrais passer la nuit à venir chez moi.

Pour ma part je trouvais mes contractions déjà très intenses et en entendant évoquer « la nuit prochaine », je ne voyais pas comment je pourrais supporter une telle intensité jusque là... Je ne me voyais pas non plus faire un trajet en voiture en ressentant de telles contractions ! G. m’a dit après coup qu’il avait eu les mêmes appréhensions.

Arlind a sorti le matériel pour écouter le cœur du bébé – c’était possible entre deux contractions, et de fait il allait très bien - elle était prête à contrôler mon col dès qu’un moment de répit se présenterait pour que je prenne une position plus pratique pour l’examen. En attendant il n’était pas question pour moi de quitter mon ballon: il fallait que je gère ces grosses vagues avant tout! Arlind et G. m’aidaient à bien respirer, pendant qu’Amanda assistait à l’attente, un peu plus en retrait.

A un moment, j'ai eu envie d’aller m'enfouir la tête dans un gros coussin sur le lit plutôt que sur le ballon. Il n’y avait qu’un mètre à faire mais ce n’était pas évident du tout: je devais bouger sans me faire mal et assez rapidement pour ajuster ma nouvelle position en vue de la contraction suivante, qui s’annonçait déjà. J’opérai le déplacement en réclamant de l’aide pour caler mes genoux par terre, et on s'empressa d'ajuster les coussins et le tapis de yoga pour les empêcher de glisser sur le plancher. Un instant plus tard, SURPRISE, je sentais l'envie de pousser… et bien sûr l’annonçais à mes compagnons d’accouchement.

Lors de mon premier accouchement, à cause de la péridurale je n'avais pas du tout ressenti ce besoin, j’avais poussé très fort quand on m’avait dit qu’il fallait le faire. Là c’était mon corps qui me l’ordonnait! J’étais donc agréablement surprise, et en même temps submergée par l’intensité de la contraction et la douleur. Comme cela faisait à peine vingt minutes que les contractions avaient commencé, ça paraissait très rapide...

Arlind, qui n’avait toujours pas eu l’occasion de contrôler de visu où on en était, m'a rassurée en me disant qu'elle allait bien rester là avec moi (et ne pas repartir pour revenir plus tard, comme c’était l’idée initiale). Je crois qu’elle m’a dit que je pouvais pousser si j’en ressentais le besoin. J'ai poussé dans un spasme, puis de nouveau à la contraction suivante. J’ai clairement senti la tête du bébé s’engager, avancer dans ce passage étroit, c’était inouï, très intense. J'ai dit entre deux plaintes que je sentais le bébé progresser... Arlind a retiré mon legging, et a pu constater (enfin !) que le bébé arrivait. Elle a demandé à Amanda d'aller vite chercher leur mallette d’accouchement dans la voiture, et a téléphoné à Febe, la seconde sage-femme qui devait être là pour un accouchement à domicile, pour qu’elle nous rejoigne dès que possible.

La tête dans mon coussin, les mains de mon homme dans mon dos et sa voix dans mon oreille qui murmurait des encouragements et des conseils, je ne suivais plus les mouvements qui avaient lieu autour de moi. Je réclamai à boire (j’étais assoiffée), quelqu'un me tendit un verre d'eau, et continuais à pousser – ou plutôt "souffler vers le bas" comme appris en hypno-naissance – au gré des contractions. Quelques minutes de poussées-souffle plus tard, mon petit garçon naissait le plus naturellement du monde. Je ne pouvais pas libérer mes mains (qui me soutenaient) pour le prendre directement, et son papa n’a pas osé cesser de me masser le bas du dos pendant ce dernier effort, c’est donc Arlind qui l’a pris dans ses mains. Il a fait entendre sa voix, sans crier, il allait très bien.

Wow !

Il me semble qu’à peine redressée, avant même que l’on m’aide à me coucher sur le lit et que l’on dépose mon petit garçon sur moi, j’ai demandé quelle heure il était, pour vérifier que mon impression que tout s’était passé en un éclair était bien réelle. Je n’avais pas rêvé, L. était né en trois quarts d’heure, à la maison comme on en rêvait, je n’en revenais pas.

Je ne me suis pas sentie apaisée de suite: il a fallu une grosse demi-heure, ou peut-être une heure avant que mon corps commence à se détendre. C’est la seule phase de la naissance que je n’ai pas préférée à mon premier accouchement où, anesthésiée, j’avais pu profiter de l’émerveillement de ce premier contact avec notre fille posée sur moi, prêtant à peine attention à la « délivrance » et aux points de suture.

Là, allongée sur le lit avec le bébé en peau à peau, j‘étais abasourdie par ce qui venait d’arriver et restais concentrée sur mes sensations physiques. Les contractions continuaient, le placenta devait encore sortir et il fallait encore un peu pousser. Les contractions ont continué encore un moment après ça, moins fortes mais bientôt provoquées par les premières stimulations du mamelon par le bébé. Entre temps, les sages-femmes ont contrôlé mon périnée: il y avait une déchirure mais on pouvait se passer de suturer. J'ai retrouvé le calme petit à petit.

J’ai mis du temps à réaliser que ce qu’on avait accompli. Je suis très heureuse d’avoir vécu cette incroyable et magnifique expérience et d’avoir donné naissance à mon enfant à la maison, entourée de personnes de confiance. C’était d’ailleurs très chouette que notre fille puisse venir voir son petit frère directement en rentrant de la crèche, un très beau moment.

J’ai eu beaucoup de chance d’avoir un entourage aussi fiable et compétent autour de moi pour cet événement exceptionnel: G., bien que très occupé pendant les mois précédent l’accouchement (entre un regain de travail et notre aînée dont il fallait s’occuper davantage car je ne pouvais plus participer autant) a adhéré à mon projet de naissance, m’a soutenue et accompagnée aux rendez-vous de préparation en hypno-naissance, s’est plongé dans la méthode Mongan, et entraîné à me réciter des scripts de relaxation. Par ailleurs l’équipe des sages-femmes a été formidable: je n’aurais sans doute pas réussi à me projeter (même sans y croire tout à fait) dans un accouchement à domicile si j’avais ressenti le moindre doute sur leur compétence et leur expérience pour m’assister dans cette aventure. Je me suis très vite sentie en confiance avec elles, en particulier avec Arlind, avec qui j’ai fait l’essentiel de la préparation.

Je me doutais que le corps féminin pouvait donner naissance sans être aidé médicalement. J’avais lu des témoignages d’accouchements sereins et visionné des vidéos sur internet, mais ne connaissais personnellement aucune femme ayant accouché hors de l’hôpital et très peu (à part nos mères, tantes, grand-mères, et quelques connaissance…) sans péridurale. Le fait d’avoir déjà vécu un accouchement qui s’était bien passé, et le suivi de ma grossesse qui ne montrait aucun problème spécifique, m’ont permis d’imaginer que c’était quelque chose de possible.

Je crois qu’outre la chance que rien ne soit venu se mettre en travers de cette belle naissance, notre préparation à G. et moi avec les sages-femmes a été déterminante. En posant toutes les questions qui me passaient par la tête j’ai pu rationnaliser mes craintes initiales.

Rétrospectivement je ne suis pas très étonnée que mes contractions aient commencé pile au moment où la team de rêve se trouvait réunie, dans le cocon que j’avais préparé pour accoucher.

Les sages-femmes de Zwanger in Brussel forment une super équipe. Alors que j’osais à peine formuler ce rêve, elles avaient toutes deviné qu’il y avait des chances que j’accouche à la maison, quand je leur avais parlé de cette pièce que j’avais aménagée avec soin exprès pour le travail. J’ai beaucoup de chance de les avoir eues à mes côtés, avant, pendant, et après l’accouchement pour le suivi post-partum.

Leon - 1/4/2017 (NL)

Het verhaal van de thuisgeboorte van Leon, eerste kindje voor zijn mama en papa.

Om 23u00 was het zover. Mijn vliezen waren gebroken. Ons eerste kindje ging er nu bijna zijn. Heel spannend

vond ik het, maar tegelijk was ik ook rustig.

Tegen mijn man zei ik om nog maar even terug in bed te kruipen. Dit zou, na de ervaringen van mijn zussen

gehoord te hebben, nog wel eens heel lang kunnen duren. We besloten eerst Arlind te bellen, om te vertellen

dat de vliezen waren gebroken. Ze vertelde ons rustig te blijven en we spraken af contact te houden. Zij stond

paraat. Dat gaf een rustgevend gevoel.

Rond 3 uur 's nachts vond ik het toch wel heftig. Mijn man kon niet in slaap komen en ik liep, kroop,

schuifelde wat rond in de badkamer. Oef, dat begint al zo heftig. Omdat het mijn eerste was, wist ik niet

goed wat te verwachten. Mijn man kwam de weeën timen. Om de twee minuten. Hij had sinds de

zwangerschapscursus bij Zwanger in Brussel één ding héél goed onthouden. "Als de weeën er om de 5 minuten

zijn, dan moeten we bellen.”

Maar nu waren ze er al om de twee.

"Hoe kon dat?"

We besloten Arlind te bellen. Al snel was ze daar. Ik had al 4 cm ontsluiting. Erna ging het eigenlijk

allemaal heel rap. Misschien een beetje te rap. Bij 6-7 cm stonden we klaar om naar het ziekenhuis te

vertrekken. Arlind overlegde met het ziekenhuis. Maar ik weet nog heel goed dat ik dacht: “Pff, hoe kom ik in

vredesnaam in een auto?"

Uiteindelijk kwam Arlind terug na het telefoontje, en ik voelde op dat moment ineens intense pijn. Ze zei dat

het erg snel ging en het leek alsof ik toch al tegen de 8-9 cm aanzat.

"Zouden we het ook goed vinden om thuis te blijven?" stelde ze voor. Elke werd opgebeld om te komen

en we besloten samen dat het beste was om thuis te blijven. Ook omdat alles heel rustig en goed verliep. Nog

geen kwartier erna is ons zoontje geboren. Om 6.30. Een prachtig moment en ook wat goed dat we thuis

gebleven waren!

Arlind was een super vroedvrouw die ons er heel goed doorheen gecoacht heeft! Het was niet mijn eerste plan

om thuis te bevallen maar ik ben heel blij en dankbaar dat het zo gegaan is!

Elke kwam binnen vlak nadat Leon geboren was. Ze waren beiden zo open en lief. Ik weet nog heel goed hoe

erg ik onder de indruk daarvan was. Zelfs in mijn hormonen-roes. Wat een enorme lieve, sterke en kundige

vrouwen! Bij een volgende zwangerschap weet ik zeker waar ik naartoe ga.

Brecht - 25/3/2017 (NL)

Het verhaal van de geboorte van Brecht in het ziekenhuis, eerste kindje voor haar mama en papa.

Lieve Brecht,

Daar ben je dan eindelijk! We keken al zo lang uit naar je komst, maar je had het nog zo goed naar je zin in mijn buik, dat je besloot tien dagen langer bij mij te blijven. Die uitgerekende datum, we wantrouwden hem al lang, maar uiteindelijk ga je daar toch naartoe leven. En elke dag na 15 maart duurde te lang. Ik was al meer dan vier weken thuis. Alles waarvoor ik na jouw komst geen tijd meer zou hebben, zeggen ze dan, had ik inmiddels al twee keer gedaan. Op restaurant, naar Ancienne Belgique, het filmhuis, elke dag de krant van A tot Z lezen: ik had er zo naar uitgekeken, maar dit begon toch echt te vervelen. En met het verstrijken van de tijd begon ik zelfs een beetje ongerust te worden. Het scenario van de bevalling, dat ik al in detail kende, begon steeds minder realistisch te worden. Straks zou ik niet geholpen door een vertrouwde vroedvrouw bevallen en zou het ziekenhuis het heft overnemen. Gelukkig hadden de vroedvrouwen er nog steeds het volste vertrouwen in. Zij wisten mij bij elk bezoek weer gerust te stellen. Jij had nog alle tijd om uit je zelf te komen. En zo ging het.

Febe moest je wel een handje helpen door je hoofdje even te kietelen (strippen heet dat dan). Maar je sliep nog lekker door. Pas de volgende ochtend begon het te rommelen. Toch durfde ik nog niet te geloven dat dit het begin was. Die ochtend moesten we sowieso naar het ziekenhuis om jouw hartje te monitoren. Vanzelfsprekend stapten we op de fiets: in Brussel ben je kruipend sneller op je bestemming dan met de auto (dat zou later die dag nog blijken). Na een paar honderd meter werd dit toch te ongemakkelijk en ben ik bij heit (Fries voor vader) achterop de fiets gestapt.
Eenmaal aan de monitor bleek dat met jou alles dik in orde was en dat mijn buikpijn wel degelijk weeën waren. ‘Dat kan nog wel een paar dagen duren. Of niet, en dan zien we jullie vanmiddag wel weer,’ zei de verloskundige.

Weer thuisgekomen, deze keer met een taxi, duurde het niet lang meer voordat de arbeid echt losbarstte. Op handen en knieën onder de douche en daarna opgesloten in een verduisterde kamer diende je jouw komst met steeds grotere regelmaat aan. Heit kwam naast ons zitten en kon nog even de krant lezen en proberen mij tussen de weeën door wat fruit te voeren. Na een paar onwezenlijke uren kwam Febe aangefietst. Zij kwam al snel tot de conclusie dat wij al een aardig eind op weg waren. We konden langzamerhand wel eens naar het ziekenhuis gaan. Het was16u00 en omdat ik me zo verdiept had in allerlei bevallingsverhalen begon ik te rekenen dat jij voor de nacht in mijn armen zou liggen. Febe stapte weer op de fiets en wij in de auto, op handen en knieën op de achterbank. Ik ben benieuwd wat de Brusselaars hebben gedacht bij die aanblik. Uiteraard hebben we de hele route stapvoets moeten voortbewegen en bij elk stoplicht, omringd door de kakofonie van het Brusselse verkeer, stilgestaan. Ook bij de spoedeisende hulp konden we op weinig coulance van de andere automobilisten rekenen en dachten zij met flink toeteren jouw heit te kunnen aansporen mij sneller van de achterbank te helpen.

In de verloskamer -en ineens dringt de volledige betekenis van het woord verloskamer goed tot mij door- heb ik samen met Febe alle mogelijke posities uitgeprobeerd: van het bed naar de skippybal om uiteindelijk in bad te belanden, zoals we al eerder hadden besproken. Wat was dat heerlijk! Febe begeleidde het hele proces zo kalm, dat het voelde alsof heit en ik alleen waren. Zij maakte het bad warmer als ik het koud had, bracht water als ik dorst had en een koud washandje als ik het weer te warm had. Buiten werd het langzaamaan schemerig, het was zowaar sfeervol in de kamer. Op een gegeven moment moest ik van Febe toch nog even naar het toilet. Hangend op haar en heit lukte dat maar nauwelijks. Buiten mijzelf heb ik heit zelfs even gebeten! Maar uiteindelijk was dat het enige leed dat hij te verdragen kreeg. Al die yogalessen waren toch niet voor niets geweest. Concentrerend op mijn ademhaling en volledig in mijzelf gekeerd liet ik de golven van pijn over mij heen gaan. Ik had lang gepiekerd over het al dan niet vragen om pijnbestrijding, maar tijdens de bevalling heb ik daar geen moment aan gedacht.

Teruggestrompeld in een verschoond bad voelde ik dat jij er ook klaar mee was: er uit! Jij begon ook te werken en dat hebben we samen een halfuur gedaan. Heit zat achter ons gehurkt, Febe en een tweede vroedvrouw tegenover ons aan de rand van het bad. Het was inmiddels donker geworden buiten. Ik heb geschreeuwd, niet wetende dat ik zulke kreten produceren kon. En toen, dat laatste stukje: ik kon je hoofdje al zien. ‘Nog een keer persen’, verzekerde Febe mij. Daar kwam je, als een wit wormpje in het water. Een tel later lag je al op mijn borst. Na al die maanden een idee in ons hoofd en een bewegende bult in mijn buik ben je ineens onze dochter, echt, Brecht!

Damian - 2/3/2017 (EN)

Jon, my husband woke at 1 am on Thursday 2nd March. I wasn't sleeping either, he turned to me and said that he dreamed that the baby's name should be Damian. To our surprise the baby kicked! We took it as a sign: the name was decided and I went back to sleep feeling more relaxed.

At around 3 am I woke up to very light contractions. I lay in bed and I thought they felt regular, so I decided to download a contraction counter on my phone. I have heard and read many stories of mother's having false labour or contractions for days. My first was an induction at 41 weeks, I was at just over 39 weeks so I was not sure that this was labour. My contractions were  regular and around 8 minutes apart but not very intense. I got out of bed, walked around and folded some washing. A little after 4 am I decided to lie down with my son. I thought it might be one of the last times he could have me all to himself.

After an hour of sleep I got up because the contractions were too intense to sleep. I went to have a bath. Jon got up at 6am to get ready to go to work. I still wasn't sure if I was in actual labour, but I told him the contractions were too intense and I didn't want to be alone. After a while the contractions were less than 5 min apart and too intense to talk through. At 7:10 I called the midwives. Arlind answered and told me she would send a colleague because they had already delivered two babies that night. I was still in good enough humour to joke that she had a busy night. After I hung up the contractions kept getting stronger and stronger and closer together. I was walking around the apartment and the contractions felt like big waves crashing over me. I told Jon to get the cherry pillow and warm it up. I then went to the toilet. I started getting an urge to push and thought I should rather move to the bed while I still could. I went on all fours on the bed. During contractions I told Jon to put the warm cherry pillow on my lower back and press hard. At the time it didn't feel like he was pressing very hard, but he said that he was doing it as hard as he could. At one point I remember telling Jon that I might be in transitions because I couldn't do it anymore. I started getting an urge to push and just went with it, I also made low grunting noises with each push. 

At last the midwife, Marloes, arrived. She told me that my baby will come soon. I thought that soon is not soon enough! It felt like I had no control of my body, but when she gave me instructions, such as to lift each knee to take my pants off, move back on my hands or not to push so hard, somehow my body listened. Jon kept pressing on the cherry pillow on my back. At one point my four year old son woke up, probably from the noises I was making, I heard him call from the other room "Mommy what are you doing?", Jon went to him and told him the baby is coming and asked him to wait. I remember the ring of fire, but not what it felt. The baby's head moved in and out a few times, and I felt disappointed because I just wanted it to be over. After the head was out, the body was easy. I looked down and saw the little round baby. Marloes helped me settle into bed with him. I think at that point the second midwife, Febe arrived. I still had a feeling of irritation, I was scared of pushing out the placenta, but it came out fine. After that I finally felt relief and was relaxed enough to bond with baby. Damian was born at 8:23am, only 20 minutes after the midwife arrived!

Verrept Dekeyserstraat 39 Molenbeek 1080
info@zwangerinbrussel.be


Sitemap

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x